Tag Archives: χιούμορ

Λατρεμένη μου πεθερά

Δυο συνάδελφοι βρίσκονται το πρωί στη δουλειά. Ο ένας φορά περιβραχιόνιο πένθους.

Ακολουθεί ο εξής ο διάλογος:

-Νίκο τι έπαθες και φοράς πένθος;

-Πέθανε η πεθερά μου.

-Σώπα ρε φίλε, συλλυπητήρια. Τι είχε;

-Α, τίποτα σπουδαίο… ένα δυαράκι, ένα οικόπεδο στην Άρτα και 5000 ευρώ στην τράπεζα.

-Δε με κατάλαβες: τι πρόβλημα είχε;

-Δεν είχε δηλώσει στο κτηματολόγιο το οικόπεδο.

-Πάλι δε με κατάλαβες, από τι πέθανε;

-Είχε κοπεί το ρεύμα το μεσημέρι και αναγκάστηκε να κατέβει από τις σκάλες για να ψωνίσει ένα κοτόπουλο σούβλας για το μεσημεριανό. Παραπάτησε κι έπεσε.

-Σώπα ρε! Και σείς τι κάνατε;

-Φάγαμε μακαρόνια …..

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Χαμογελάτε;

Πρόβλημα ακοής

Ένας παππούς είχε σοβαρό πρόβλημα ακοής, οπότε πάει στο γιατρό ο οποίος του δίνει κάτι  ακουστικά, με τα οποία μπορεί και ακούει τέλεια. Μετά από ένα μήνα, πάει ξανά ο παππούς στο γιατρό για την προγραμματισμένη εξέταση.

Ξέρετε, λέει ο γιατρός,  η ακοή σας είναι πλέον περίφημη! Η οικογένεια σας πρέπει να είναι κατενθουσιασμένη που μπορείτε πλέον και επικοινωνείτε βιολογικά μέσα στο σπίτι με όλους τους άλλους!

«Μπα, δεν τους το έχω πει ακόμα για τα ακουστικά…. Απλώς κάθομαι και ακούω τις συζητήσεις. Έχω αλλάξει τη διαθήκη μου ήδη τρεις φορές.»

1 σχόλιο

Filed under Χαμογελάτε;

Ο Παππούς και η Γιαγιά

ηλικιωμένοι

Ένας άνθρωπος πάει σπίτι του και βλέπει τον παππού του να κάθεται στην μπροστινή βεράντα χωρίς να φοράει τίποτα απ’ τη μέση και κάτω.

«Παππού, τι κάνεις εδώ;» τον ρωτάει εκπληκτος.
Ο γέρος, με τα μάτια καρφωμένα στο άπειρο δεν του μίλησε.
«Παππού, τι κάνεις εδώ, γυμνός απ’ τη μέση και κάτω;» επέμεινε ο εγγονός.
Ο παππούς τον κοίταξε, σαν να τον έβλεπε για πρώτη φορά και είπε αργά:
«Την περασμένη βδομάδα καθόμουνα εδώ, στην ίδια θέση, χωρίς πουκάμισο κι άρπαξα ένα κρύο, που ο σβέρκος μου έγινε σκληρός και άκαμπτος. Εε, αυτό το σημερινό είναι ιδέα της γιαγιάς σου».

Σχολιάστε

Filed under Χαμογελάτε;

Έντιμος αλλά άθλιος …

-Σταματά μια BMW 735, την πλησιάζει κουτσαίνοντας ένας ζητιάνος με λερωμένα, σκισμένα ρούχα,  ξυπόλυτος, αξύριστος, φαλακρός, χωρίς τα μισά δόντια, απλώνει το χέρι:
Κύριε σας παρακαλώ δώστε μου λίγα λεπτά για να πάρω κάτι να φάω.
Ο οδηγός τον κοιτάζει με ένα ξαφνιασμένο βλέμμα, και του λέει:

Αν θα σου δώσω 50 ευρώ, πες μου την αλήθεια, θα τα ξοδέψεις στα ποτά και τα τσιγάρα;

Μα τι λέτε κύριε, είμαι 48 χρονών και ποτέ δεν κάπνιζα, ούτε έπινα.

Καλά, αν θα σου δώσω 100 ευρώ, και είμαι σίγουρος ότι θα πας στο μπουρδέλο, θα  τα άφηνες όλα στις πουτάνες.

Μα τι λέτε κύριε, είμαι 48 χρονών, είκοσι χρόνια παντρεμένος με 2 παιδιά, και ποτέ δεν πήγα με άλλη γυναίκα.
Τότε άκου,  θα σε πάω στο σπίτι μου, και θα πω στη γυναίκα μου να μας σερβίρει ένα πλούσιο τραπέζι και στο τέλος … θα σου δώσω και 200 ευρώ. Συμφωνείς;

Μα κύριε ντρέπομαι, κοιτάξτε τα χάλια μου, τι θα πει η κυρία σας; Τι θα πει;

Μα εγώ θέλω να δει που καταλήγουν οι άντρες που δεν καπνίζουν, δεν πίνουν, και δεν απατάν τις γυναίκες τους…

Σχολιάστε

Filed under Χωρίς κατηγορία

… η πεθερά

Είναι ένα ζευγάρι νιόπαντρο (η Ελένη και ο Κώστας).
Πρώτη μέρα του έγγαμου βίου τους και η Ελένη θέλει να περιποιηθεί τον άντρα της και έτσι αποφασίζει να του μαγειρέψει στιφάδο που είναι δύσκολο και ξέρει ότι του αρέσει πολύ.
Πεθαίνει η Ελένη όλη μέρα στη κουζίνα και μάλιστα αποβραδίς, μαρινάρει με κρασί κλπ.
Το απόγευμα που γυρίζει αυτός από το γραφείο, βρίσκει το τραπέζι στρωμένο τέλεια, με κεριά αναμμένα και όλα τα σχετικά και ρωτάει τη γυναίκα του:
-Ελενίτσα τι είναι αυτό που μυρίζει έτσι ωραία;
-Στιφάδο Κώστα μου, του απαντάει εκείνη.
Κάθεται αυτός στο τραπέζι με ευχαρίστηση, δοκιμάζει το φαγητό και λέει:
– Ωραίο, Ελενίτσα μου το στιφάδο σου, αλλά η μαμά μου βάζει και κανέλλα και γίνεται καταπληκτικό!
Θα της πω να σου δώσει τη συνταγή για να το κάνεις ίδιο.
Απογοητεύεται η καημένη η Ελένη που είχε κατακουραστεί για το στιφάδο του , αλλά δεν το βάζει κάτω.
Την άλλη μέρα αποφασίζει να του φτιάξει μουσακά, που ήξερε ότι του αρέσει κι αυτό πολύ.
Βάζει λοιπόν τα δυνατά της και σκοτώνεται όλη μέρα στα τηγανίσματα της μελιτζάνας, να φτιάξει πικάντικο τον κιμά, μπεσαμέλ, φούρνο κλπ. ώστε να τον εντυπωσιάσει αυτή τη φορά!
Το απόγευμα που γυρίζει αυτός από το γραφείο, βρίσκει το τραπέζι πάλι στρωμένο τέλεια, με κεριά αναμμένα και όλα τα σχετικά και ρωτάει τη γυναίκα του:
-Αχ, Ελενίτσα τι είναι αυτό που μυρίζει έτσι ωραία;
-Μουσακάς Κώστα μου, του απαντάει εκείνη.
Κάθεται αυτός στο τραπέζι με ευχαρίστηση, δοκιμάζει το φαγητό και λέει:
– Ωραίος, Ελενίτσα μου ο μουσακάς σου, αλλά η μανούλα μου κάτι βάζει στη μπεσαμέλ και της γίνεται υπέροχη!
Θα της πω να σου δώσει τη συνταγή για να τον κάνεις ίδιο.
Αρχίζει να τα παίρνει η Ελένη που τσακίζεται όλη μέρα για εκείνον στη κουζίνα και δεν βλέπει να το εκτιμάει αυτός ιδιαίτερα, αλλά δεν το βάζει κάτω. Έτσι αποφασίζει την άλλη μέρα να τον εντυπωσιάσει εκτός κουζίνας, καθαρίζοντας το σπίτι τέλεια, τρίβοντας ώρες τα πατώματα με παρκετίνη ώσπου το πάτωμα γίνεται καθρέπτης. Το απόγευμα που γυρίζει αυτός από το γραφείο, μπαίνει στο σπίτι που μυρίζει καταπληκτικά από τα αρωματικά απορρυπαντικά που το έχει καθαρίσει η Ελένη, κοιτάει το πάτωμα….καθρέπτης και λέει στη γυναίκα του:
– Α, ωραίο το έκανες το σπίτι, Ελενίτσα, μοσχομυρίζει……αλλά ξέρεις η μανούλα μου έτσι το είχε κάθε μέρα…!
Έ, τότε είναι που τα παίρνει κι η Ελένη για τα καλά, και παίρνει μια φίλη της για να βγούνε για καφέ να της πει τον πόνο της με τον ….Κωστάκη της.
-Κάτι τρέχει με τον Κώστα, Μαρία μου, τραβάει κάποιο χοντρό ζόρι με τη μάνα του!
Άσε, μου φαίνεται ότι βιάστηκα να τον παντρευτώ, έκανα λάθος!
Αλλά η φίλη της η Μαρία την προσγειώνει και της λέει:
-Μην είσαι χαζή Ελένη μου, παίζουνε ποτέ στο ταμπλό της μάνας;;; (κουζίνα, καθάρισμα κλπ) Άλλο είναι το ταμπλό το δικό σου! Το κρεβάτι! Θα πας να αγοράσεις μαύρα σατέν σεντόνια και σέξι μαύρα εσώρουχα, ζαρτιέρες, στρινγκ κ.λ.π., θα δημιουργήσεις ατμόσφαιρα με κεριά, απαλή μουσική και σβησμένα φώτα και θα τον περιμένεις στο κρεβάτι να γυρίσει ……. και έλα να μου πεις μετά…….
-Βρες λες, Μαρία μου! Λες να την ξεχάσει επιτέλους τη μάνα του…

Έτσι κι έκανε η Ελένη και ξάπλωσε στα μαύρα σατέν σεντόνια με φουλ εξοπλισμό.. .σέξι μαύρα εσώρουχα, ζαρτιέρες, στρινγκ κ.λ.π., και περίμενε τον Κώστα να γυρίσει από τη δουλειά.
Με το που γυρίζει ο Κώστας από το γραφείο, ψάχνει τη γυναίκα του στη κουζίνα και δεν τη βρίσκει
-Ελενίτσα, που είσαι;
Καμία απάντηση.
Πάει στο σαλόνι, βλέπει τα φώτα κλειστά,
-Ελενίτσα, που είσαι; Καμία απάντηση πάλι.
Κατευθύνεται προς το υπνοδωμάτιο, ανοίγει την πόρτα, βλέπει κεριά αναμμένα παντού, τη γυναίκα του ξαπλωμένη στα μαύρα σατέν σεντόνια με τα μαύρα εσώρουχα να τον κοιτάει και τρελαίνεται ….
– Ελενίτσα, γιατί δεν μου απαντάς τόση ώρα που …. Γιατί φοράς μαύρα Ελενίτσα;;;

Έπαθε τίποτα η μανούλα μου;;;

!!!

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο … η πεθερά

Filed under Χαμογελάτε;

Περασμένα χρόνια

Πολλοί – πολλές από εμάς κοιτάμε συνομήλικούς μας και σκεφτόμαστε :

«Μα δεν μπορεί να’ ναι τόσο μεγάλος ! «

Αν σας έτυχε ποτέ, τότε θα εκτιμήσετε δεόντως το παρακάτω συμβάν :

Λέγομαι Σουμέλα Ευμορφίδου και περίμενα στον προθάλαμο του οδοντίατρου που πρόσφατα μου είχαν συστήσει.

βγαζοδόντηςΠρόσεξα το πτυχίο του, στην γωνιά του τοίχου, στο οποίο αναγράφονταν το πλήρες όνομά του, κλπ.

Ξαφνικά θυμήθηκα το ψηλό, καστανό, καλοφτιαγμένο παλικάρι με το ίδιο ονοματεπώνυμο, που είχα συμμαθητή στο γυμνάσιο – κάπου 40 χρόνια πίσω (και που για ένα φεγγάρι μάσαγα τα σίδερα για χάρη του )

Μπορεί να έχει σχέση μ’ αυτόν εδώ τον τύπο ; «Μπα, αποκλείεται » , σκέφτηκα, άμα τον είδα. Τούτος εδώ ο μισοφαλακρός, ο κοιλαράς, μέσα στην ρυτίδα, παραήτανε γέρος για να ήτανε ο πρώην συμμαθητής μου…

Αφού μου εξέτασε τα δόντια, τον ρώτησα εάν είχε φοιτήσει, παρ’ ελπίδα, στο γυμνάσιο των Ιωαννίνων.

– «Άκου τώρα ! Ασφαλώς , και ήμουνα και σημαιοφόρος κάθε χρόνο » , μου είπε με περισσό καμάρι.

– Πότε αποφοιτήσατε ; τον ρώτησα

– Το 1962 μου απάντησε – Γιατί με ρωτάτε ;

– Γιατί ήσασταν στη τάξη μου !!!!

Με κοίταξε προσεκτικά και όλο και πιο κοντά και κατόπιν, αυτός ο κακομούτσουνος βρωμόγερος, ο φαλάκρας, κοιλαράς, σταφιδιασμένος καραηλίθιος, με ρώτησε :

– Τι μάθημα διδάσκατε ;;;; ……..

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Περασμένα χρόνια

Filed under Χαμογελάτε;

Ο πελαργός

pelargos.JPG

Ένας πελαργός κουβαλά έναν παππού καμιά ογδονταριά χρονών …

Κάποια στιγμή γυρίζει ο παππούς και του λέει:

– Παραδέξου το μαλάκα .. χαθήκαμε!


Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ο πελαργός

Filed under Χαμογελάτε;