Tag Archives: εκκλησία

Βαστάτε Τούρκοι τ’άρματα …

Πριν λίγο που έβλεπα το ΄Ράδιο αρβύλα¨ στον ΑΝΤ1 κάτι με φώτισε μυστηριωδώς και ασυναίσθητα άλλαξα κανάλι και πήγα στη Δρούζα στο STAR. Θέλω να ομολογήσω ότι μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν πίστευα στην ύπαρξη Θεού όπως τον παρουσιάζει η αγία γραφή αλλά από σήμερα είμαι πεπεισμένος ότι υπάρχει αυτός ο Θεός και νοιάζεται για μας αφού η μεγάλη μας τραγουδίστρια και πνευματικός άνθρωπος  Έφη Θώδη δήλωσε ότι με την Χάρη Του θεραπεύει πάσαν νόσο και πάσαν μαλακία , το τελευταίο χωρίς εισαγωγικά, παρακαλώ μόνο καθαρά χέρια, και μάλιστα χωρίς να αντιμάχεται την ιατρική γιατί καθένας κάνει αυτό που μπορεί όπως είπε η Αγία!!!
Μέγας είσαι κύριε και θαυμαστά τα έργα σου ! δυστυχώς δεν είδα την εκπομπή ολόκληρη και δεν ξέρω που θα ευλογεί η Νεοαγία Έφη , πιστεύω να βγάλει σύντομα δελτίο τύπου για να βρούμε κι εμείς οι αμαρτωλοί θεραπεία …
Ελπίζω με το νέο της δίσκο ¨βρήκα τα γίδια να γεμίσει το μαντρί¨ να κυκλοφορήσει μαζί και ο Βίος της.
Τρέμε πατροΚοσμά … μετανοείτε αδελφοί και

από το http://www.zougla.gr/

Δεν πίστευα στ’ αυτιά μου με όλα όσα άκουγα να λέει η Έφη Θώδη την Παρασκευή το απόγευμα, στην εκπομπή της Άννας Δρούζα. Με περίσσιο θράσος η τραγουδίστρια δήλωσε πως την… έστειλε ο Θεός στη γη, για να θεραπεύει ανθρώπους!
«Θώδη: Ο Θεός δεν επιλέγει ανθρώπους γιατί δεν εμπιστεύεται… Πρέπει τον άνθρωπο που θα στείλει να τον φτιάξει μόνος του, όπως έχει κάνει όλες τις φορές, για να μπορεί αυτός ο άνθρωπος να βοηθήσει όλο τον κόσμο, γιατί αν επιλέξει έναν άνθρωπο από κάτω, δε θα βοηθήσει κανέναν.
Δρούζα: Πιστεύεις ότι εσένα σε έχει στείλει σε μια αποστολή εδώ;
Θώδη: Ναι… βεβαίως»
Η Έφη Θώδη παράτησε τα αρνιά και είπε να… αρχίσει τις… θεραπείες ως… απεσταλμένη του Θεού!!!
Μόνο που κάποιος θα πρέπει να πει στην κ. Θώδη, πως κάποια πράγματα είναι πάρα πολύ σοβαρά και δεν τα «αγγίζουμε». Κάποιος πρέπει να της εξηγήσει πως παρακολουθούν τηλεόραση άνθρωποι που ταλαιπωρούνται χρόνια από σοβαρές αρρώστιες και στην απελπισία τους μπορεί να πιστέψουν πως ακόμη και η Έφη Θώδη, θα τους γιατρέψει!!!!
Είναι κρίμα, αμαρτία και ντροπή να κάνει ανθρώπους να ελπίζουν και να πιστεύουν πως θα θεραπευτούν μέσα σε πέντε λεπτά από την ίδια!!
«Θώδη: Έχω θεραπεύσει πάρα πολλούς ανθρώπους, πάρα πολλούς.
Δρούζα: Με ποιον τρόπο, πρόσεξε γιατί αυτό είναι επικίνδυνο.
Θώδη: Γιατί είναι επικίνδυνο;
Δρούζα: Γιατί δεν μπορείς να δηλώνεις θεραπευτής χωρίς σπουδές.
Θώδη: Ο Θεός ενεργεί χωρίς διπλώματα, χωρίς φάρμακα, μόνο με την παρουσία του… Έχω κάνει πολλές θεραπείες για καρκίνο.
Δρούζα: Καλά, εδώ τώρα αυτό κι αν είναι επικίνδυνο, πάμε παρακάτω.
Θώδη: Όχι δεν το αφήνω, είναι η μεγαλύτερη αρρώστια.
Δρούζα: Ρε Έφη μου, ξέρεις τι είναι να βγαίνεις δημόσια και να λες «εγώ θεραπεύω τον καρκίνο»;
Θώδη: Ναι, βγαίνω δημοσίως.
Δρούζα: Είναι παράνομο.
Θώδη: Δεν είναι παράνομο, το κάνω χωρίς χρήματα… Φέρτε μου ανθρώπους, σε πέντε λεπτά μόνο θα τους θεραπεύσω…»
Τι κι αν οι υπόλοιποι καλεσμένοι είχαν εξοργιστεί με όσα έλεγε η Θώδη και την αποκαλούσαν ακόμη και… μάγισσα, η ίδια συνέχισε να… καλεί τους ανθρώπους… κοντά της, για να τους θεραπεύσει.
«Εγώ δεν είπα σώνει και καλά να με πιστέψετε, εγώ είπα αυτή τη δύναμη που έχω, θέλετε να την αποδεχτείτε καλώς, όσοι πιστοί προσέλθετε, όσοι θέλουν να έρθουν κοντά μου…
Ό,τι βρίσκω μπροστά μου το διορθώνω, χωρίς να μιλήσω, χωρίς να ζητήσω κάτι, δωρεάν δίνω στον κόσμο…»
Και πώς ξεκίνησαν όλα αυτά;
«Πριν δυο μήνες, όπως περνούσα από την Ιερά Oδό, σταμάτησα δεξιά και βλέπω μια άμαξα με έξι άσπρα άλογα, που πνευματικά με πήρανε και ανέβηκα στο Θεό. Κάθισα πολύ ώρα μέσα στο αυτοκίνητο. Έζησα εκείνη τη στιγμή λες και έφυγα από τον κόσμο. Κατέβηκα πάλι κάτω, επανήλθα στο αυτοκίνητο και έκανα πάρα πολύ ώρα να συνέλθω.
Στην πορεία άρχισα και έβλεπα πολλά πράγματα. Ήμουνα στο σπίτι μου στο δωμάτιο, έρχεται μια δύναμη, υπερδύναμη στο δωμάτιο και μίλαγα με μία φίλη μου και της λέω σ’ αφήνω… σ’ αφήνω και ξαφνικά βλέπω μπροστά μου τον Ιησού Χριστό.»
Έλεος πια! Με τα κακά αγγλικά σου γελάμε, με τα εξώδικα που στέλνεις και ζητάς πίσω το αρνί γελάμε, με θέματα υγείας όμως δε γελάμε…
Σταμάτα να «παίζεις» με τον πόνο των ανθρώπων!!!

27 Φεβρουαρίου 2009, της Κορίνας Ασλανίδου

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Για κλάματα, Χαμογελάτε;

μοναχισμός = ακτημοσύνη και ταπείνωση …

Τυχαία  είπε ο Μαρξ η κατ΄ άλλους ο Φόυερμπαχ ότι η θρησκεία είναι το όπιο του λαού;
Η θρησκεία – εκκλησία αποκοιμίζει τα κοινωνικά ενδιαφέροντα του ατόμου γι αυτό ήταν και ακόμα είναι σε πολύ μικρότερο βαθμό βέβαια ένα εξαιρετικό εργαλείο στη παραπλάνηση του κοσμάκη από την εκάστοτε εξουσία απαραίτητο για τη διατήρηση της κοινωνικής γαλήνης σε δύσκολες καταστάσεις , να μην της το ανταποδώσει με δωρεές κτημάτων, με προστασία των ιδιοκτησιακών της δικαιωμάτων και τη παροχή πολιτικής προστασίας σαν αντιπαροχή;
Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει από την εποχή του Βυζαντίου και της τουρκοκρατίας με τη παγκοσμιοποίηση της πληροφορίας και την άνοδο του μορφωτικού επιπέδου και η επίδρασή της είναι μειούμενη αλλά εκείνα τα χρόνια πόση δύναμη είχε; Η εκκλησία ήξερε τη δύναμή της, ακόμα και οι Τούρκοι αν και αλλόθρησκοι ήξεραν πόσο χρήσιμη θα τους ήταν και την προίκισαν πλουσιοπάροχα.

Και όπως γράφει ο Γιάννης Παρασκευόπουλος στην Ελευθεροτυπία … ¨Μοναχισμός με λάιφ στάιλ, καλόγεροι στα σαλόνια, πλήρης εκκοσμίκευση της πνευματικής ζωής, πολιτικές επαφές, ίντριγκες, διεθνής διπλωματία, κοσμοπολιτισμός και κατασκοπία, παραγοντισμός με επιχειρηματίες και κρατικούς λειτουργούς, όλα αυτά μέσα από τα κελιά της προσευχής, της αυτοσυγκέντρωσης και της κοινωνίας με το Θείο. Η εξαΰλωση υλοποιείται και η αποπνευμάτωση παίρνει σάρκα και οστά.¨ το αποτέλεσμα , κατά τ΄άλλα μοναχισμός = ακτημοσύνη και ταπείνωση …

Πόσο είναι κοινωνικά ωφέλιμος ένας μοναχός κατά τον οικουμενικό πατριάρχη Βαρθολομαίο;
“Ο καθ’ ημάς μοναχισμός δεν χαρακτηρίζεται από εξωστρέφειαν και ακτιβισμόν. Δεν έχει ανάγκην της ακαταπαύστου αγχώδους δραστηριότητος ο ορθόδοξος μοναχός έστω και εις τον τομέα της κοινωνικής ευποιίας, διά να καταξιώση την αγαμίαν και αφιέρωσίν του”, είπε ο πατριάρχης και τόνισε ότι ο μοναχός “ασχολείται κυρίως με την εσωτερικήν εργασίαν. Το ένδον σκάπτει. Την τήρησιν του νοός, την φυλακή των αισθήσεων, την κάθαρσιν του παλαιού ανθρώπου, την μεταμόρφωσιν των παθών, την καρδιακήν προσευχήν, την αναζήτησιν του θαβωρείου φωτός, την νοεράν θεωρίαν”.

και το καλύτερο αν αληθεύει από δημοσίευμα της Καθημερινής:

Η Μονή Ιβήρων διεκδικεί την Κόκκινη Πλατεία !!!

Αυτοκρατορικά χρυσόβουλλα, πατριαρχικά σιγίλια και οθωμανικά φιρμάνια περιλαμβάνονται στο νομικό οπλοστάσιο μονών του Αγίου Ορους, που διεκδικούν δεκάδες χιλιάδες στρέμματα γης. H πιο φιλόδοξη διεκδίκηση είναι αυτή της Μονής Ιβήρων, η οποία εγείρει απαίτηση για «φιλέτο» της Κόκκινης Πλατείας στη Μόσχα το οποίο οι μοναχοί υποστηρίζουν ότι τους ανήκει ως μετόχι. Λένε, μάλιστα, ότι ο Μπόρις Γέλτσιν τους είχε υποσχεθεί παραχώρηση ενός οικοδομικού τετραγώνου αλλά ο Πούτιν φέρεται ανένδοτος.

Σχολιάστε

Filed under Τα σχόλια μου

Θλίψη για τον Αρχιεπίσκοπο

Φαίνεται πως καλοπερνά

άνθρωπος σαν πεθάνει

γιατί δεν γύρισε κανείς

παράπονα να κάνει …

ΒαγγελίτσαR

Σχολιάστε

Filed under Τα σχόλια μου

Νατάσα Κεσμέτη

Νατάσα Κεσμέτη

 

 

Πρόσωπα μέσα στο Παρόν του Χριστού
.

Το «χους εσμέν και εις χουν απελευσόμεθα»
έχει για περιεχόμενο όλο τον αρμαθό των προσκαίρων
ματαιοτήτων μας, αυτό που θα σπαρεί για να φθαρεί,
και ν’ ανθίσει απ’ αυτό η μεγάλη Μεταλλαγή μας.
Όπου ην Κήπος.
Τ.Κ. Παπατσώνης

ΑΠΟ την ώρα που διάβασα την πρόσκληση του «Ακρίτα», ένας αρμαθός προσώπων, που ήδη εσπάρησαν, άρχισε να μ’ απασχολεί. Κάποια από αυτά τα πρόσωπα, είναι αλήθεια, έρχονται και επανέρχονται στην ορατή περιοχή της προσοχής μου χρόνια τώρα.
Το πρώτο είναι η δευτερότοκη, από τα δώδεκα παιδιά του εκ μητρός Καππαδόκη παππού μου, Άννα. Η θεία μου λάτρευε τους γονείς της, μ’ έναν τρόπο σχεδόν άγνωστο για σήμερα: ήσαν τα υπέροχα πρότυπά της, οι άξονες και οι φάροι της στη ζωή. Γεννημένη από αυτούς στο τουρκόφωνο Νέβσεχιρ Καισαρείας, τουρκόφωνη κι η ίδια, γνώριζε καλά μόνο τα Ελληνικά της Λειτουργίας, των Ακολουθιών, των Ψαλμών κ.λπ. Πέθανε από καρκίνο του στομάχου, το 1964 στην Αθήνα. Δεν ήταν μόνο η άκρα υπομονή με την οποία αντιμετώπισε κι αυτό το «κακό», όπως και τόσα άλλα στη ζωή της ούτε μόνο το απίστευτο θάρρος της. Για να γίνει αντιληπτό αυτό το θάρρος, πρέπει να δώσω ένα παράδειγμα: μετά την εγχείρηση (κατά την οποία διαπιστώθηκε απλά ότι ο όγκος ήταν τόσο μεγάλος, ώστε τίποτα δεν μπορούσε να γίνει, για λόγους που δεν είναι του παρόντος να εξηγήσω, η τομή παρέμεινε ανοιχτή)· καθώς κάποια στιγμή κανείς δεν έτρεχε σε βοήθειά της, βρήκε το κουράγιο να ξαναβάλει μέσα, μόνη της, τον όγκο που είχε βγεί από την πληγή της. Δεν ξέρω αν τότε συνειδητοποίησε ότι πεθαίνει, πάντως λίγο αργότερα άρχισε να ψάλλει τη νεκρώσιμη ακολουθία,που γνώριζε απ’ έξω, να κηδεύει, δηλαδή, τον εαυτό της -ζητώντας κι από τις αδελφές της να κάνουν το ίδιο. Ακόμα, πριν το τέλος της έδωσε αληθινή μάχη, ακουστή αν όχι ορατή και από τους παρισταμένους συγγενείς: με αποστροφή έδιωχνε κάποιους «μαύρους αγγέλους» που την πλησίαζαν, όπως έλεγε, και με αγαλλίαση, εκστατικά προσκαλούσε να έρθουν πιο κοντά της «άλλοι, λευκοί», μαζί και οι γονείς της.Έτσι κοιμήθηκε η Άννα Σαβαΐδου, το γένος Ωραιοπούλου.
Το δεύτερο πρόσωπο είναι ο παπά Νικόλας που με βάφτισε. Ήταν πολύτεκνος, σχεδόν αγράμματος, πάντως ολιγογράμματος, φτωχός και με τη φήμη του λαίμαργου. Ίσως όμως είχε περάσει μεγάλη πείνα, αφού έθαψε κάποια απ’ τα πολλά παιδιά του, όταν, αντί για αλεύρι, τους πούλησαν γύψο στον πόλεμο. Έψαλλε πολύ άσχημα και είχε τόσο κακήν άρθρωση που δύσκολα καταλάβαινες τι έλεγε.
Σ’ αυτόν με πρωτοπήγανε για εξομολόγηση. Είχα μεγάλη αγωνία, γιατί ο τρόπος που μιλούσανε για το γεγονός και επαναλάμβαναν «μην τολμήσω και δεν πω την αλήθεια ή κρύψω τίποτα» ήταν από μόνος του απειλή τιμωριών. Τι ωραία έκπληξη που με περίμενε. Θυμάμαι ακόμα το χέρι του στο κεφάλι μου, ζεστό και τρυφερό. Ήξερε από παιδιά.
Το πρόσωπό του είχε κάτι το αστείο, και παρόλο που ήταν σοβαρός… ήταν σαν να γελούσε ταυτόχρονα.Τώρα θυμάμαι με τι σεβασμό κάναμε στην άκρη τα παιδιά, όταν σιωπηλά περνούσε το Άγιο Δισκοπότηρο, απ’ το χωματόδρομό μας, για να πάει να κοινωνήσει κάποιον άρρωστο.Υπάρχει μια ιταλική παροιμία που λέει: «Αγράμματος, σαν Έλληνας παπάς».
Ο παπά-Νικόλας Κουλουριώτης , χωρίς να πει τίποτα, μου έδωσε, ωστόσο, την πρώτη ζωντανή αίσθηση ελευθερίας και συγχώρεσης, με μια φαιδρή και ιλαρυντική κατανόηση. Πως να: Ο Θεός δεν κάθεται να ψειρίζει «λάθη κι όλο λάθη κι άλλα ασυγχώρητα λάθη» σα μαγκούφα δασκάλα, μα είναι με το …μέρος των Παιδιών!
Το τρίτο πρόσωπο, ο κ. Μιχάλης Πιτυλάκης, δεν ήταν αυτό που συνηθίζουμε να λέμε «άνθρωπος της εκκλησίας». Σήκωνε βαρύτατες τσάντες με τα εμπορεύματά του, σ’ όλη του τη ζωή, κι ανεβοκατέβαινε μ’ αυτές πολυκατοικίες και μέγαρα. Ωστόσο, καθόλου δεν του ταίριαζε να τον πεις «υπαίθριο μικροπωλητή», ούτε και το «εμπορικός αντιπρόσωπος» του πήγαινε -ίσως γιατί δεν χωρούσε κάτω από μιαν ετικέττα, παρά που ο ίδιος χαιρόταν και καμάρωνε πραγματικά με την εργασία του. Αλλά και με τι δεν χαιρόταν; Σελίδες δεν θά ‘φταναν γι αυτόν τον άνθρωπο των αρχών και των ξεκαθαρισμένων αξιών που μόνος του είχε αποφασίσει για τη ζωή του, καθώς πεντάρφανος από τριώ χρονώ, και που τις ακολουθούσε με τη συνέπεια, την πειθαρχία και την αξιοπρέπεια ευγενούς ανδρός.
Στον Πειραιά όπου κυρίως εργαζόταν, ευφυώς τον αποκαλούσαν: Ο Περιπατητής Φιλόσοφος! Αυτό κυρίως ήταν! Στα χείλη του είχε λόγο σοφίας, λόγο συνέσεως και, ως Απειράνθιος, εκείνο το χιούμορ και την εκφραστική δεινότητα που μπορεί να αποδείξει μωρούς, ασόφους και αφθόγγους πολλούς πολυφθόγγους ρήτορας.Είχε ενθουσιασμό για τη ζωή και την ομορφιά, ιδίως την αποτυπωμένη στις γυναίκες. Τα παιδιά του έλεγαν πως ο Θεός του επέτρεψε ακόμα και με το θάνατό του, να τις τιμήσει… αφού κοιμήθηκε, ενενηκοντούτης, μια Κυριακή των Μυροφόρων.Όταν αποσύρθηκε από τη δουλειά του, επιφύλαξε για τον εαυτό του ένα νέο , ασύνηθες , έργο: έγινε Ευχοδότης. Τουτέστιν, με πρόγραμμα και τάξη επικοινωνούσε τηλεφωνικά μ’ ένα μεγάλο αριθμό ανθρώπων, για να τους δώσει έναν ευφρόσυνα αισιόδοξο λόγο μαζί με την αγαπημένη του ευχή: «Σας εύχομαι, οικογενειακώς υγεία, χαρά και αγάπη»!Ήμουν παρούσα όταν πλησίαζε να τελευτήσει, Τα μάτια του, ωσάν νηπίου, ήσαν ολοκάθαρα και γαλήνια. Έφυγε με μιαν αναπνοούλα.Αν έλεγα πως οι τρεις αυτοί άνθρωποι εκπροσωπούν στη συνείδησή μου τρεις πλευρές ή εκδηλώσεις του Θεανδρικού Προσώπου του Χριστού, θα ήταν μια μεγάλη και ίσως ασυγχώρητη υπερβολή. Μπορώ όμως να το θέσω αλλιώς:Δεν ήσαν ούτε κάλπικοι άνθρωποι ούτε κάλπικοι χριστιανοί. Κι αν ο Χριστός φανερώνεται στο Παρόν μας και στο Παρόν του Άλλου, τότε για μένα, υπήρχε μέσα τους κάτι από αυτήν την Παροντικότητα του Χριστού. Αυτήν που στην ντοστογιέβσκική ζυγαριά βαραίνει περισσότερο κι απ’ την Αλήθεια. Ίσως γιατί… είναι η ζώσα αλήθεια.Αγαπημένος Γέροντας μου είπε κάποτε να θυμάμαι να ρωτάω συχνά «τι είναι για μένα ο Χριστός». Μέσα στα χρόνια παρατήρησα πως οι απαντήσεις όχι μόνο παρουσιάζουν ποικιλία αλλά πηγάζουν, κάθε φορά, κι από διαφορετικό βάθος του εαυτού μου …
——————————————————
Όταν διάβασα το παραπάνω κείμενο ( απόσπασμα) της Νατάσας Κεσμέτη μέσα από μια ιστοσελίδα ένιωσα να ξαναβλέπω ζωντανό και χαμογελαστό μπροστά μου τον παπα Νικόλα Κουλουριώτη που στο μυαλό μου το ήρεμο πρόσωπό του από μικρό παιδί το είχα ταυτίσει με την εικόνα της αγιοσύνης και που δεν έμοιαζε καθόλου με τα αυστηρά πρόσωπα ¨αγίων¨ που με απωθούσαν όπως ήταν αποτυπωμένα στις αγιογραφίες.
Ίσως ήταν ο μόνος ιερωμένος που μου προκαλούσε το σεβασμό θες ήταν η μορφή του , το μειλίχιο του χαρακτήρα του , το καλοσυνάτο όχι προσποιητό χαμόγελό του , δεν ξέρω αλλά ήταν ο μόνος παπάς που στα 52 μου χρόνια έχω φιλήσει το χέρι του παρ΄ ότι αυτός δεν με άφηνε και με φιλούσε στα μάγουλα όταν τον συναντούσα στο δρόμο. Και μένα όπως και τη Νατάσα Κεσμέτη αυτός με βάπτισε.
Η Νατάσα Κεσμέτη είναι γειτόνισσά μου στον Υμηττό, η οικογένειά της γνωστή της δικής μου , έχει ένα πρόσωπο που αναδύει χαρά και μάτια που χαμογελούν , γεννήθηκε στην Αθήνα το 1947. Σπούδασε Πολιτικές και Οικονομικές Επιστήμες στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και Αγγλική Φιλολογία στο Pierce College. Δίδαξε για μια 20ετία Αγγλική γλώσσα.
Έργα της: Ποίηση: Αχ να ΄μουν ρημαγμένος καφενές (1974). Πεζά: Τα εφτά της Αρκτου (1972), Το αιώνιο ρολόι (1987), Κήπος περίφρακτος (1992), Η Βίργκω της ερημιάς και τα κρυφά κελαϊδόνια (1996). Μετέφρασε από τα αγγλικά Σέλλεϋ, Τζον Νταν, Κολντγουελ κ.α.
Τίτλοι στη βάση ΒΙΒΛΙΟΝΕΤ:
  • (2005) Μικρό ωρολόγιο , Ευθύνη
  • (2005) Ο εραστής μου ο Ερρίκος , Αλεξάνδρεια
  • (2004) Ακροατής οριζόντων , Γαβριηλίδης
  • (2000) Αίσθηση γυναίκας , Καστανιώτη
  • (1999) Μαγεμένο χώμα , Κέδρος
  • (1999) Ο αντρειωμένος Ευστάθιος και το ελάφι του Θεού , Ακρίτας, [διασκευή]
  • (1996) Η Βίργκω της ερημιάς και τα κρυφά κελαϊδόνια , Νεφέλη
  • (1992) Κήπος περίφρακτος , Πλανόδιον
  • (1987) Το αιώνιο ρολόι , Νεφέλη
  • .
  • 5 Σχόλια

    Filed under Μου ΄ρθε, Πολιτισμός, Υμηττός

    Η εκκλησιά μας

     

    Η εκκλησία Πέτρου και Παύλου στον Υμηττό

    Η εκκλησία Πέτρου και Παύλου στον Υμηττό Αττικής είναι έργο του μεγάλου έλληνα αρχιτέκτονα και ακαδημαικού Σόλωνα Κυδωνιάτη (1906 – 2001) που υλοποιήθηκε από δύο καλλιτέχνες της πέτρας το 1948 τους αείμνηστους Οικονόμου ( πατέρα του Σπύρου για πολλά χρονια μηχανικού του δήμου Υμηττού ) και τον ανηψιό του Πασχάλη Βαρδάκη που είχε την ατυχία στα γεράματά του να δει το δημιούργημα του να κακοποιείται βάναυσα από μια ομάδα καρακίτς επιτρόπων με βλαχομπαρόκ αισθητική που έχοντας επικεφαλής τον τότε προϊστάμενο του ναού ιερέα Σπυρίδωνα Τσάμη κατέστρεψαν ένα χαρακτηριστικό δείγμα της δουλειάς του μεγάλου αρχιτέκτονα* και μία από τις ομορφότερες εκκλησίες της Αθήνας.

    Στα δεξιά της φωτογραφίας φαίνεται το κακούργημα , ο βιασμός της αισθητικής και όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα κανείς δεν πρόκειται να λογοδοτήσει γι΄ αυτή την αθλιότητα .

    Η εκκλησία χτίσθηκε στο ψηλότερο σημείο του Υμηττού για να δεσπόζει του οικισμού , προβάλλοντας το θρησκευτικό συναίσθημα των κατοίκων της εποχής αλλά και για να υποβάλλει σε τεστ κοπώσεως τους προσκυνητές αφού για να έχουν πρόσβαση ηλικιωμένοι και άτομα με κινητικές αναπηρίες και καρδιοπαθείς καμία πρόβλεψη δεν έγινε ποτέ.

    Για να έρθετε με λεωφορείο ( 856 – 140 – 212 – 213 ) θα πρέπει να κατεβείτε στη Πλατεία Υμηττού και να ανεβείτε με τα πόδια. Μαζί με την ομολογία της πίστεως Σας θα ρίξετε και τα τριγλυκερίδιά Σας.

    Εδώ θα βρείτε τη διαδρομή από τη πλατεία Υμηττού αν έχετε δικό σας αυτοκίνητο.

    Ο ναός βυζαντινού ρυθμού είναι αγιογραφημένος και με μαρμάρινο τέμπλο που φιλοτέχνησε ο γλύπτης Μιχάλης Κανδαράς .

    Πριν λίγο καιρό ανέλαβε προϊστάμενος του ναού ένας καλός άνθρωπος , αγαπητός στους ενορίτες ο παπά Σωτήρης (Χριστοδούλου) με καλές προθέσεις και όραμα που μπορεί να υλοποιηθεί αφού η Εκκλησία εκτός από το ¨πνευματικό¨ της έργο ως κοινωνία πιστών μπορεί εν μέρει να υποκαταστήσει το έλλειμμα του ανύπαρκτου κράτους πρόνοιας .

    Μέσω της ενορίας μπορεί να συμπαρασταθεί στον μοναχικό , στους γέροντες , στους ανήμπορους , στον απελπισμένο άνεργο όχι σαν φιλανθρωπία αλλά σαν αναζήτηση του Θεού, αφού ο Θεός  υποτίθεται είναι αγάπη…

    Να συζητήσει τα προβλήματά τους ,να αποτελέσει το διάμεσο με τον κρατικό μηχανισμό , να τους παρηγορήσει , να τους κάνει να νιώσουν ότι δεν είναι μόνοι .

    *λες και το ήξερε :

    Κυδωνιάτη Σ,
    «Η Ελληνική Αρχιτεκτονική Αναγέννησις και η κακοποίησις», Αθήνα 1981.

    Σχολιάστε

    Filed under Υμηττός

    Χριστόδουλος και ΕΣΥ

    dspphoto.JPG

    Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χριστόδουλος σε μια εποχή που στην εξουσία βρισκόταν ένας ασήμαντος πρωθυπουργός που σήμερα και στο κόμμα του τον έχουν ξεχάσει , κατάφερε να ξεχωρίσει επειδή μπορούσε να αρθρώσει λόγο και να γίνει πειστικός , να συνεπαίρνει τη μάζα που ψάχνει ηγέτη – τσοπάνη.
    Ενόχλησε με την προσωπικότητά του τους επαγγελματίες της πολιτικής που προσπαθώντας να τον μειώσουν συνετέλεσαν τα μέγιστα στην ανάδειξή του σε δεσπόζουσα φυσιογνωμία της δημόσιας ζωής.
    Με αφορμή το σοβαρό προφανώς πρόβλημα υγείας του εδώ και αρκετές μέρες στο Πανεπιστημιακό νοσοκομείο που νοσηλεύεται συντελούνται διεργασίες που γελοιοποιούν όχι μόνο τους ιεροκήρυκες της Θείας πρόνοιας και δείχνουν το πόσο υποκριτικά είναι αυτά που αρθρώνουν για πίστη στο Θεό , ταπεινότητα , ισότητα αλλά υπονομεύουν και το κύρος των λειτουργών του συστήματος υγείας οι οποίοι περιέργως ανέχονται να φαίνονται σαν β κατηγορίας γιατροί που περιμένουν να έρθει ο μεσσίας από την αλλοδαπή για να δώσει λύση.
    Μακάρι ο άνθρωπος να γίνει καλά αλλά έχουν σκεφτεί τι εικόνα δίνουν όλοι αυτοί και τι αίσθημα ανασφάλειας δημιουργούν στο Έλληνα πολίτη που δεν έχει το προνόμιο της διακριτικής μεταχείρισης ;
    Ένας θρησκευτικός ηγέτης που δεν έχει εμπιστοσύνη στο Θεό ενώ μιλά για θαύματα στο ¨ποίμνιο¨ του , μια πολιτική εξουσία που αναιρεί στη πράξη το ‘Αρθρο 4 του συντάγματος που μιλά για την Ισότητα των Ελλήνων πολιτών και μία επιστημονική κοινότητα που ποιος ξέρει γιατί δεν αντιδρά στη υποβάθμιση της δημόσιας εικόνας της……
    Να ελπίζουμε ότι η διακριτική μεταχείριση του αρχιεπισκόπου θα είναι προάγγελος μιας καλύτερης αντιμετώπισης του δύστυχου Έλληνα πολίτη που ξευτελίζεται ζητιανεύοντας τα δικαιώματα του στους διαδρόμους του ΙΚΑ και των σκόπιμα υποβαθμισμένων κρατικών νοσοκομείων προς όφελος των εμπόρων της υγείας ;

    Σχολιάστε

    Filed under Τα σχόλια μου

    Η διάκριση του πιστού από τον πολίτη

    Διαχρονικό  το άρθρο του καθηγητή Αντ.  Μανιτάκη

    Η συνεχιζόμενη κρίση στις σχέσεις της Ιεραρχίας της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδος με τη Κυβέρνηση, με αφορμή την απόφαση της δεύτερης να απαλείψει από τα δελτία των αστυνομικών ταυτοτήτων το στοιχείο του θρησκεύματος, δεν μαρτυρεί μια εφήμερη ούτε προδικάζει μια συγκυριακή διατάραξη των σχέσεων των δύο αυτών συνταγματικών θεσμών. Εντάσσεται σε μια γενικότερη ιστορική αναδιάταξη των σχέσεων της πολιτικής με την θρησκεία καθώς και του ιδιωτικού με το δημόσιο χώρο. Δεν είναι δυνατόν επομένως να κατανοηθούν και ερμηνευτούν σωστά οι αποφάσεις που επισκιάζουν τις σχέσεις κράτους και εκκλησίας, αν προηγουμένως δεν ενταχθούν λογικά στο ιστορικό και λογικό πλαίσιο που ανήκουν.

    Για τους συνταγματολόγους το ζήτημα της αναγραφής του θρησκεύματος στις αστυνομικές ταυτότητες είναι άκρως διδακτικό, διότι δείχνει, μεταξύ πολλών άλλων, τα όρια της τυπολατρικής και περιγραφικής προσέγγισης που επικρατούν στη μελέτη των σχέσεων κράτους και εκκλησίας. Η θεώρησή τους αποκλειστικά μέσα από το ερμηνευτικό πρίσμα του άρθρου 3Σ ακόμη και σε συνδυασμό προς το άρθρο 13Σ, που κατοχυρώνει την θρησκευτική ελευθερία, εμποδίζει μιαν ευρύτερη, πολυδιάστατη θεώρηση που να υπερβαίνει τη στατική, νομολογιακή βασικά ανάλυσή τους. Η μονομερής, δηλαδή, ερμηνευτική αναζήτηση του νοήματος των άρθρων 3 και 13, χωρίς λογικές αναφορές στις θεμελιώδεις αρχές της αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας και στην νέα πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα που έχει διαπλαστεί από τις μεταμορφώσεις του κράτους, όσο διεισδυτική και αν είναι, δεν μπορεί να γίνει αποκαλυπτική και ταυτόχρονα διαπλαστική σύγχρονων νοημάτων.

    Εξάλλου, η θεσμική σχέση της εκκλησίας με το κράτος συχνά επισκιάζει τη συμβολική σχέση τους και δεν επιτρέπει να φωτιστεί η άτυπη όσο και καθοριστική σχέση της εκκλησίας με το κράτος-έθνος και ειδικότερα της εκκλησίας με το έθνος καθώς και το πλέγμα των σχέσεων πολιτικής και θρησκείας, γενικότερα. Διότι η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος δεν είναι απλώς μια εκκλησία κρατική ή του κράτους, με την έννοια ότι δημιουργήθηκε από το κράτος, οργανώθηκε ως νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου, εξοπλίστηκε με προνόμια δημόσιας εξουσίας και διοικείται ως διοικητικός οργανισμός με βάση νόμο που συνέταξε και ψήφισε το κράτος^ συμπεριφέρεται παράλληλα και ενεργεί ταυτόχρονα και ως εκκλησία του έθνους ή εθνική.

    Σχηματοποιώντας θα λέγαμε, ότι η αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος συγκροτήθηκε ως θεσμός του κράτους, επειδή το εθνικό κράτος την χρειαζόταν ως εκκλησία του έθνους. Η ίδια εξάλλου εγκολπώθηκε την εθνική του αποστολή και λειτούργησε ως εκκλησία εθνική, επειδή αυτός ο τίτλος της προσέδιδε κύρος και λαϊκή νομιμοποίηση και την καθιστούσε απαραίτητο ιδεολογικό και νομιμοποιητικό στήριγμα της πολιτικής εξουσίας, η οποία με την σειρά της την χρησιμοποιούσε ως μέσο των εθνικών του και πολιτικών επιδιώξεων.

    Αυτό που δοκιμάζεται σήμερα δεν είναι τόσο οι θεσμικές και τυποποιημένες σχέσεις κράτους και εκκλησίας όσο οι άτυπες και άδηλες σχέσεις της εκκλησίας με το έθνος. Η εθνική φυσιογνωμία της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδος αμφισβητείται και επαναπροσδιορίζεται. Παρατηρείται έτσι το εξής παράδοξο και εν μέρει αντιφατικό: την ίδια στιγμή που η Εκκλησία απαγκιστρώνεται από την κρατική κηδεμονία και δείχνει να αρθρώνει ένα δικό της λόγο, ανεξάρτητα από το κράτος ή και σε αντιπαράθεση μαζί του, την ίδια ακριβώς στιγμή εμφανίζεται δημόσια και δρα ως εκκλησία κυρίως εθνική, ως φορέας δηλαδή των εθνικών πεπρωμένων και αυθεντικός εκπρόσωπος του γένους και διεκδικεί μέσω του εθνικού της ρόλου λόγο και συμμετοχή στις κρατικές αποφάσεις που θεωρεί η ίδια εθνικού και θρησκευτικού χαρακτήρα. («Με ενδιαφέρει το συμφέρον του έθνους. Και νομίζω ότι αυτό το συμφέρον είμαι ταγμένος να υποστηρίξω και να υπερασπιστώ έναντι οποιουδήποτε κόστους»…»Δεν θα σταματήσω να διατυπώνω τις απόψεις μου για ζητήματα καίρια όπως τα εθνικά.» έχει δηλώσει ο Αρχιεπίσκοπος στον τύπο).

    Δεν θα πρέπει εξάλλου να παραγνωρίζεται το γεγονός ότι η εμμονή της Ιεραρχίας στο αίτημα της αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες δεν δικαιολογείται τόσο από την υποχρέωση των πιστών να ομολογούν δημόσια την πίστη τους και να υπερασπίζονται την θρησκευτική τους ελευθερία, όσο από την ευρέως διαδεδομένη πεποίθηση ότι έτσι υπερασπίζονται την εθνικο- θρησκευτική τους ταυτότητα. Οι λαοσυνάξεις αντλούσαν την νομιμοποίησή τους από το ιδεολόγημα της ταύτισης της Ορθοδοξίας με τον Ελληνισμό, της Ελλάδος με την Ορθοδοξία και εύρισκαν απήχηση, επειδή βασίζονταν στο ιδεολογικό βάπτισμα της ορθόδοξης πίστης σε εθνικό φρόνημα. Ο λαός του Θεού συγκεντρωνόταν στις πλατείες για να υπερασπιστεί μαζί με την θρησκευτική την εθνική του ταυτότητα. Η αμφισημία του όρου ταυτότητα και οι εύκολοι συνειρμοί και μεταπηδήσεις από τη συλλογική θρησκευτική ταυτότητα στην εθνική ταυτότητα διευκόλυναν τις επιδιώξεις της εκκλησίας.

    Καλλιεργήθηκε επομένως εσκεμμένα -ή και ασυνείδητα- μια σύγχυση γύρω από την έννοια της ταυτότητας, η οποία χρησιμοποιήθηκε και χρησιμοποιείται μέσα από την πολυσημία της: ενώ το ζήτημα αφορά το νομικό ζήτημα της «αστυνομικής» ταυτότητας ή το δελτίο ατομικής αναγνώρισης του πολίτη, το μυαλό μεταπηδά συνειρμικά στη συλλογική «θρησκευτική» και από εκεί στην «εθνική» ταυτότητα των πολιτών και αντίστροφα.

    Το πολιτικά όμως και δημοκρατικά αθέμιτο δεν βρίσκεται στην συγκεχυμένη χρήση του όρου «ταυτότητα», αλλά στη σύγχυση που καλλιεργείται μεταξύ της ιδιότητας του πιστού και εκείνης του πολίτη.

    Οι δύο διακριτές σε μια δημοκρατική κοινωνία ιδιότητες, εκείνη του πιστού και εκείνη του πολίτη, ταυτίζονται και δεν είναι σαφές -όχι μόνον στην κοινή γνώμη αλλά και σε κοσμικούς που ασχολούνται με το θέμα- αν το αίτημα που υποβάλλεται από την Ιεραρχία για την προαιρετική αναγραφή του θρησκεύματος εκφράζει την βούληση των ορθόδοξων πιστών ή του ελληνικού λαού. Το ίδιο ερώτημα ανακύπτει και με τη συλλογή υπογραφών για τη διενέργεια σχετικού δημοψηφίσματος. Διερωτάται δηλαδή κανείς, αν η συλλογή των υπογραφών γίνεται από «πιστούς», οι οποίοι καλούνται με την υπογραφή τους να δηλώσουν και διατρανώσουν την ιδιωτική τους πίστη ή από «πολίτες» που εγκαλούν την κυβέρνηση και την κυβερνητική πλειοψηφία για προσβολή των θρησκευτικών πεποιθήσεων του ελληνικού λαού συνολικά. Ως τι εκδηλώνουν τη βούλησή τους οι υπογράφοντες, ως μέλη μιας θρησκευτικής κοινότητας; της πολυπληθέστερης που υπάρχει στη χώρα ή ως πολίτες που επιδιώκουν να επιβάλουν την πλειοψηφική βούλησή τους σε ολόκληρο τον λαό; Και ως τι ενεργεί η Ιεραρχία και ο Αρχιεπίσκοπος; Ως εκπρόσωποι της κυρίαρχης στην χώρα θρησκευτικής κοινότητας ή ως θείοι και ιστορικοί εκπρόσωποι του έθνους και του λαού; Στο όνομα του λαού και για χάριν του διεξάγεται το δημοψήφισμα ή στο όνομα των ορθόδοξων πιστών που συμβαίνει να έχουν την ελληνική ιθαγένεια;

    Η απάντηση στα ερωτήματα αυτά είναι κρίσιμη, διότι έχει να κάνει με την αντίληψη που έχουμε για τη φύση και την αποστολή της αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας και δείχνει τον έμμεσο τρόπο με τον οποίο εισβάλλει η Εκκλησία στον χώρο της πολιτικής.

    Διότι, η δημοκρατία θεμελιώνεται και προϋποθέτει μια καταστατική διάκριση: τη διάκριση μεταξύ της ιδιωτικής ζωής του ανθρώπου και της δημόσιας του πολίτη. Ως ιδιώτης ή άτομο ο άνθρωπος ασπάζεται στην προσωπική ζωή του διαφορετικές πεποιθήσεις, θρησκευτικές, φιλοσοφικές ή πολιτικές και τις συμμερίζεται βέβαια με άλλους, υπό την προϋπόθεση ότι δεν θίγεται από τη δημόσια εκδήλωσή τους η συλλογική διαβίωση των ανθρώπων. Ως πολίτης και μέλος μιας πολιτικής κοινωνίας, κάθε άνθρωπος διαθέτει ίσα δικαιώματα με τους άλλους πολίτες και συμμετέχει μαζί τους στην διαχείριση των κοινών ή δημόσιων υποθέσεων, πέρα από τις κοινωνικές ή συνειδησιακές του ιδιαιτερότητες. Οι πολίτες απαρτίζουν το λαό και η έννοια του λαού, ως ενότητα αδιαφοροποίητη, δεν θεμελιώνει μόνον την κοινή εξουσία τους στο κράτος αλλά και την ενότητά τους πέρα και πάνω από τις διαιρέσεις τους. Η ενότητα του λαού βασίζεται στην πολιτική ισότητα και η πολιτική ισότητα αγνοεί τις διαφοροποιήσεις, που διακρίνουν τους ανθρώπους στη σφαίρα την ιδιωτική. Η πίστη ξεχωρίζει τους ανθρώπους, τους διακρίνει, γι’ αυτό και οι πιστοί, ως φορείς του ατομικού δικαιώματος της θρησκευτικής ελευθερίας, εκδηλώνουν την πίστη τους στην ιδιωτική, την προσωπική τους ζωή, σε διάκριση και αντιδιαστολή προς την δημόσια, που είναι σφαίρα κοινή για όλους. Η ιδιότητα του πολίτη, του μέλους ενός ενιαίου συνόλου, του λαού ως ολότητα, ενώνει τους ανθρώπους σε έναν κοινό σκοπό. Δηλώνει τον άνθρωπο, που γίνεται αντιληπτός στην οικουμενικότητά του, ανεξάρτητα από τις ιδιαίτερες, τις προσωπικές του προτιμήσεις ή πεποιθήσεις. Για το λόγο αυτό, οι «πιστοί» δεν νομιμοποιούνται, ως ιδιώτες, όσο πολυάριθμοι και αν είναι, να θέλουν να επιβάλουν την ιδιωτική τους θέληση στο σύνολο του λαού, υποκαθιστώντας τους πολίτες και αγνοώντας ή περιφρονώντας τις αποφάσεις, που οι αντιπρόσωποι του λαού έχουν λάβει ενεργώντας κατ’ εντολήν τους. Η επίκληση του λαού και του έθνους για τη δικαιολόγηση αποφάσεων της Ιεραρχίας υποδηλώνει ότι οι εκκλησιαστικές αρχές εκλαμβάνουν τον εαυτό τους ως εκπρόσωπο του λαού και του έθνους και ότι νομιμοποιούνται να ενεργούν και να αποφασίζουν στο όνομά τους. Με βάση την αντίληψη αυτή δεν θα πρέπει να προκαλεί απορία το γεγονός ότι οι Ναοί μετατρέπονται από χώροι σύναξης των πιστών για την λατρεία του Θεού σε χώρους συγκέντρωσης πολιτών για την πολιτική έκφραση και διεκδίκηση αιτημάτων τους και άσκησης πίεσης στο Κοινοβούλιο και στην Κυβέρνηση με σκοπό την υιοθέτηση νόμων που να ικανοποιούν τις εθνο-θρησκευτικές τους πεποιθήσεις.

    Η υποκατάσταση του κοσμικής και συνταγματικής έννοιας του λαού, ως συνόλου ίσων και ελεύθερων πολιτών από την θεολογική έννοια του Λαού του Θεού, ως συνόλου πιστών, είναι πλήρης. Και η αποδοχή της υποκατάστασης αυτής οδηγεί σε ανησυχητική και επικίνδυνη νόθευση της Δημοκρατίας.

    του ΑΝΤΩΝΗ ΜΑΝΙΤΑΚΗ

    [ΤΕΥΧΟΣ 4-5/2000]

    Σχολιάστε

    Filed under Πολιτισμός