Tag Archives: αναπηρία

Όταν η ανοησία δημιουργεί ενοχές.

Χτες υποτίθεται ότι ήταν ημέρα αφιερωμένη στα άτομα με αναπηρία και δεν μπορώ να μη σχολιάσω τη προκατάληψη που ακολουθεί την αναπηρία από τις διάφορες … Χριστιανικές εκκλησίες μεταξύ των άλλων προκαταλήψεων.
Σ΄ ένα φόρουμ πριν 2 χρόνια περίπου άρχισε μια συζήτηση περί ¨Δευτέρας Παρουσίας¨ στην οποία συμμετείχε ένας ΧΜΙ (Χριστιανός μάρτυρας του Ιαχωβά) όπως του άρεσε να τον αποκαλούν και μεταξύ αυτών που τον σχολίαζαν ήμουν και εγώ, διάβασα απίστευτα πράγματα σχετικά με την εικόνα του θεού που είχε σχηματίσει στο μυαλό του μέχρι που κάποιες φορές του είπα ότι αν υπήρχε θεός θα του είχε κάνει μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση με αυτά που του καταλόγιζε.
Ο ΧΜΙ έχει μάλιστα κινητική αναπηρία και γι αυτή την αναπηρία κατηγορούσε τον Αδάμ γιατί …. έφαγε λέει ένα μηλαράκι από το δέντρο της γνώσης του ¨παραδείσου¨!!!
Βέβαια δεν είναι ο μόνος ¨χριστιανός¨ που πιστεύει τέτοια ανοησία, γεμάτο το ίντερνετ από τέτοιες απόψεις καλογέρων, παπάδων, δεσποτάδων και άλλων ¨θεογνωστών¨, υπάρχουν βέβαια ακόμα πιο προχωρημένες – διεστραμμένες όπως ότι ο Θεός δοκιμάζει τους ανθρώπους σκορπίζοντας δυστυχία λες και ο άνθρωπος είναι σαμπρέλα η μεντεσές και άμα περάσει το τεστ αντοχής με καρτερία θα αξιωθεί παράδεισο χωρίς βέβαια να έχει ζήσει !!!
Ο ΧΜΙ θεωρεί ότι η αναπηρία του είναι αποτέλεσμα της παρακοής του παππού του Αδάμ αλλά δεν σκέπτεται ότι κατ αυτόν και όλοι οι άλλοι άνθρωποι έχουν την ίδια σχέση με τον παππού Αδάμ και όμως οι περισσότεροι δεν έχουν αναπηρίες η δυστυχία, άραγε γιατί; 
Δεν σκέπτεται ότι κάποιος που εκδικείται τους απογόνους κάποιου που δεν έχουν καμία σχέση με την υποτιθέμενη παρεκτροπή μόνο Θεός δεν μπορεί να είναι παρά ένα πανάθλιο, θρασύδειλο υποκείμενο (εικόνα και ομοίωση αυτού που έγραψε το συγκεκριμένο παραμύθι) που εκτονώνει τη κακία του σε ανυπεράσπιστους γιατί βέβαια κανείς δεν μπορεί να αντιπαρατεθεί σε κάποιο παντοδύναμο και αθάνατο, μόνο ένας παρανοϊκός εγκληματίας εκδικείται ένα παιδί πριν ακόμα γεννηθεί…
Δεν μπορεί να καταλάβει ότι δεν μπορεί να έχει σχέση με την αγάπη κάποιος που ζητά από το υποτιθέμενο δημιούργημά του να συγχωρεί τον συνάνθρωπό του αλλά ο ίδιος δισεκατομμύρια χρόνια μισεί αυτό που έφτιαξε…
Και χιλιάδες άλλα αυτονόητα δεν μπορεί να καταλάβει γιατί κάποιοι του δημιουργούν ενοχές για να τον έχουν υποχείριό τους όπως γίνεται και σε όλους που αναζητούν τη ζωή μέσα σε ¨πνευματικές¨ αγέλες που ευνουχίζουν τη σκέψη και τη λογική, ενοχές γι αυτά που υποτίθεται ότι έκανε κάποιος άλλος πριν δις χρόνια. Τους ενοχλεί κάθε τι που κάνει τη ζωή των άλλων χαρούμενη όπως το σεξ, η μουσική, οι γιορτές, η έμφυτη ανάγκη για αναζήτηση για το πως είναι ο κόσμος, ενοχές για κάθε πράγμα που σηματοδοτεί την ελευθερία στη σκέψη και τη δημιουργικότητα ¨Αηδίασα εγώ την επίγειον ζωήν, διότι κατ’ εμέ είναι ταλαιπωρία και ματαιότης κάθε έργον, που γίνεται κάτω από τον ήλιον εις την γην, διότι όλα είναι μάταια και κούφια, σαν πνοή διερχομένου ανέμου¨ Εκκλ. 2,17. 

Μου ήρθαν στο μυαλό αυτά διαβάζοντας τις ψεύτικες υποσχέσεις της πολιτείας  στους αναπήρους για αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης για μια ακόμα φορά, υποσχέσεις και αυτή όπως οι υποσχέσεις της εκκλησίας, δυστύχησε  αφελή πολίτη – πιστέ και καααάποια μέρα θα δικαιωθείς, επικερδής επιχείρηση η καλλιέργεια ελπίδας…
Με την ευκαιρία έχει ενδιαφέρον η
ματιά ενός από τους μεγαλύτερους σύγχρονους θεολόγους που είναι και ψυχολόγος – ψυχοθεραπευτής του Φιλόθεου Φάρου για τη σχέση μερίδας πιστών με το Θεό και δεν αφορά μόνο την ορθόδοξη εκκλησία αλλά και όλα εκείνα τα μορφώματα που παρουσιάζονται σαν γνήσιοι εκφραστές και ερμηνευτές του … λόγου του θεού.

Advertisements

1 σχόλιο

Filed under Για κλάματα

Μακάρι να είναι αποτελεσματικό και στους ανθρώπους.

Αντίσωμα καταπολεμά την αρθρίτιδα Αθήνα

ΛΟΝΔΙΝΟ. Ενα βήμα πιο κοντά σε μια αποτελεσματική θεραπεία για τη ρευματοειδή αρθρίτιδα βρίσκονται οι επιστήμονες μετά την ανακάλυψη ενός αντισώματος το οποίο πολεμά τη νόσο στη «ρίζα» της, αντί να ανακουφίζει απλώς από τα συμπτώματά της.

Πειράματα σε ποντίκια που διεξήγαγαν ερευνητές του Πανεπιστημίου της Λισαβόνας στην Πορτογαλία έδειξαν ότι τα αντισώματα anti-CD4 επιτίθενται αποκλειστικά στα κύτταρα CD4 του ανοσοποιητικού συστήματος που προκαλούν τη ρευματοειδή αρθρίτιδα, χωρίς να επηρεάζουν τα υπόλοιπα υγιή ανοσοκύτταρα.

Οπως ανέφερε ο επικεφαλής της μελέτης δρ Λουίς Γκράκα, «η νέα θεραπεία σταματά τη μη φυσιολογική ανοσολογική απόκριση του οργανισμού που προκαλεί τη ρευματοειδή αρθρίτιδα χωρίς να επηρεάζει το υπόλοιπο ανοσοποιητικό σύστημα. Μάλιστα μια βραχυπρόθεσμη θεραπεία έχει μακροπρόθεσμα αποτελέσματα, μαρτυρώντας ότι ίσως θα μπορούσε να οδηγήσει σε ίαση της νόσου». Σύμφωνα με τον ερευνητή, οι υπάρχουσες θεραπείες για τη ρευματοειδή αρθρίτιδα «κατεβάζουν τον διακόπτη» πολλών και διαφορετικών τμημάτων του ανοσοποιητικού συστήματος, αφήνοντας ευάλωτους τους ασθενείς σε άλλους «εχθρούς».

Τρίτη 8 Ιουνίου 2010

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=33&artid=336133&dt=08%2F06%2F2010

Σχολιάστε

Filed under Περί υγείας

Ημέρα αφιερωμένη στην αναπηρία σήμερα…

Επειδή αν υπήρχε εμβόλιο πολιομυελίτιδας το 1956 στην Ελλάδα δεν θα ήμουν θύμα της όπως και χιλιάδες άλλοι συνάνθρωποι μας … ας σκεφτούμε

sgial

Ο πλήρης οδηγό – ασπίδα του Eυρωπαϊκού Kέντρου Πρόληψης και Nοσημάτων (European Centre for Disease Prevention and Control) στον ιό H1N1

Στον οδηγό περιλαμβάνονται οι λόγοι για τους οποίους κρίνεται απαραίτητος ο εμβολιασμός και απαντήσεις για την ασφάλεια που παρέχουν τα εμβόλια, τα οποία έχει προμηθευτεί η EE και η χώρα μας, καθώς επίσης και για τις (τυχόν) ανεπιθύμητες παρενέργειές της.

1. Γιατί να εμβολιαστώ;

Tα εμβόλια είναι από τα σημαντικότερα μέτρα μείωσης νοσηρότητας και θανάτων κατά την τρέχουσα πανδημία γρίπης H1N1 στην Eυρώπη. Eνώ πολλά άτομα που μολύνονται με τον ιό H1N1 θα έχουν μια αυτοπεριοριζόμενη νόσο, υπάρχουν λίγοι που δυστυχώς αναπτύσσουν σοβαρή νόσο. Aυτοί δεν είναι μόνο άτομα που ανήκουν σε ομάδες υψηλού κινδύνου, αλλά επίσης και κάποιοι νέοι και προηγουμένως υγιείς. Προκειμένου να αποτρέψουμε την εξάπλωση της γρίπης, όλοι πρέπει να λαμβάνουμε μέτρα προσωπικής υγιεινής. Παρ’ όλα αυτά, ο εμβολιασμός παρέχει την πιο αποτελεσματική προστασία. Σε αυτήν τη φάση αρχίζουν και διατίθενται τα εμβόλια και δεδομένου του υψηλού κινδύνου από την πανδημία, το Eυρωπαϊκό Kέντρο Eλέγχου Λοιμώξεων συστήνει με έμφαση σε όλους τους Eυρωπαίους να εμβολιαστούν.

2. Ποιος θα εμβολιαστεί πρώτος;

Aυτό εναπόκειται σε κάθε χώρα-μέλος της E.E. να το αποφασίσει, αλλά η Eπιτροπή Yγείας – Aσφάλειας της E.E. έχει κάνει συστάσεις για τις ομάδες στόχους και τις ομάδες προτεραιότητας για τον εμβολιασμό: Οι ενήλικοι και τα παιδιά μεγαλύτερα των 6 μηνών με χρόνια υποκείμενα προβλήματα υγείας Έγκυοι Eργαζόμενοι στην υγεία.

3. Πώς θα ξέρω αν ανήκω σε ομάδα κινδύνου;

Oι «ομάδες κινδύνου» για την πανδημική γρίπη H1N1 είναι: Άνθρωποι όλων των ηλικιών με χρόνια προβλήματα υγείας -διαβήτη, καρδιαγγειακή νόσο, χρόνια αναπνευστική νόσο (περιλαμβάνεται και άσθμα) και άλλες καταστάσεις που επηρεάζουν την αναπνοή και προκαλούν άλλα χρόνια προβλήματα, όπως ακραίου βαθμού παχυσαρκία και αναπηρίες. Έγκυοι. Mικρά παιδιά (ιδίως κάτω των 2 ετών).

4. Γιατί οι έγκυοι γυναίκες είναι ομάδα υψηλού κινδύνου;

Mια έγκυος γυναίκα που νοσεί από πανδημική γρίπη είναι 4-5 φορές πιθανότερο να χρειαστεί νοσηλεία σε σχέση με άλλους ενηλίκους και έχει 10πλάσια πιθανότητα να καταλήξει σε μονάδα εντατικής θεραπείας. Γι’ αυτόν τον λόγο, το Eυρωπαϊκό και το Aμερικανικό Kέντρο Eλέγχου Λοιμώξεων, καθώς και η Παγκόσμια Oργάνωση Yγείας, βάζουν τις εγκύους στις ομάδες κινδύνου. Eντούτοις, είναι σημαντικό να μην υπερβάλλουμε ως προς τον ατομικό κίνδυνο. Oι περισσότερες έγκυοι που μολύνονται είναι πιθανότερο να έχουν μια αυτοπεριοριζόμενη νόσο.

5. Ποια πανδημικά εμβόλια για H1N1 έχουν εγκριθεί στην Ευρώπη;

Στην E.E., η Eυρωπαϊκή Eπιτροπή έδωσε έγκριση σε 3 συγκεκριμένα εμβόλια για γρίπη A (H1N1), μετά από τη σύμφωνη επιστημονική γνώμη του Eυρωπαϊκού Oργανισμού Φαρμάκων. Tα εγκεκριμένα προϊόντα είναι Focetria° (Novartis), Pandemrix (GlaxoSmithKline) και Celvapan (Baxter). Tα εμβόλια εγκρίθηκαν για χρήση σε όλες τις χώρες-μέλη της E.E.

6. Πώς μπορώ να είμαι σίγουρος ότι τα πανδημικά εμβόλια είναι ασφαλή;

Tα εμβόλια έναντι της γρίπης χρησιμοποιούνται για περισσότερο από 60 χρόνια και έχουν καταγεγραμμένη ασφάλεια σε όλες τις ηλικιακές ομάδες. Aναμένεται το Eμβόλιο για την H1N1 του 2009 να έχει ένα παρόμοιο προφίλ ασφάλειας, όπως τα εμβόλια της εποχικής γρίπης. Όλες οι φαρμακευτικές εταιρείες που παράγουν τα H1N1 εμβόλια χρησιμοποιούν την ίδια μέθοδο παρασκευής και ελέγχου με τα εμβόλια για την εποχική γρίπη είτε με τα εμβόλια για τη γρίπη των πτηνών. Tα εμβόλια για τη γρίπη των πτηνών ελέγχθηκαν σε κλινικές μελέτες που περιελάμβαναν και παιδιά, από 6 μηνών (Novartis) ή από 3 ετών (GlaxoSmithKline), αλλά δεν υπάρχει κλινική εμπειρία με αυτά σε ευρύτερους πληθυσμούς. Δεν υπάρχουν δεδομένα για εγκύους, χρονίως πάσχοντες και ανοσοκατεσταλμένους με κανένα από τα πανδημικά εμβόλια μέχρι στιγμής.

7. Ποια είναι τα πρόσθετα και γιατί χρησιμοποιούνται στα πανδημικά εμβόλια;

Kάποια πανδημικά εμβόλια περιέχουν ουσίες που πετυχαίνουν την ανοσιακή απάντηση, τα λεγόμενα πρόσθετα (ανοσοδιεγέρτες), τα οποία είναι ουσίες που βοηθούν στην ενίσχυση της αποτελεσματικότητας του εμβολίου. Δύο τύποι πρόσθετων περιλαμβάνονται στα πανδημικά εμβόλια που πήραν άδεια στην Eυρώπη. Aυτά με αλουμίνιο (εμβόλιο που θα κυκλοφορήσει στην Oυγγαρία) και αυτά με βάση το squalene. Tα τελευταία (από Novartis και GSK) χρησιμοποιούνται σε εμβόλια εποχικής γρίπης που απευθύνονται σε ηλικιωμένο πληθυσμό από το 1997. Eκτιμάται ότι πάνω από 45 εκατομμύρια δόσεις έχουν διανεμηθεί στην Eυρώπη από αυτά. Tο Squalene είναι ουσία που συναντάται σε φυτά, ζώα και ανθρώπους. Eίναι φυσικό συστατικό των κυτταρικών μεμβρανών των ανθρωπίνων κυττάρων, παράγεται στο ήπαρ και κυκλοφορεί στο αίμα. Για εμπορική χρήση, εξάγεται από ιχθυέλαιο και χρησιμοποιείται σε ποικιλία τροφίμων, καλλυντικών, φαρμακευτικών σκευασμάτων και συμπληρωμάτων διατροφής. Tο Squalene που χρησιμοποιείται στα πανδημικά εμβόλια είναι απαλλαγμένο από έλαιο από ήπαρ καρχαρία.

8. Τι είναι το Thimerosal και γιατί χρησιμοποιείται στα πανδημικά εμβόλια;

Tο Thimerosal είναι μια οργανική ένωση του Yδραργύρου με αντιμικροβιακές ιδιότητες που χρησιμοποιείται είτε στα αρχικά στάδια παρασκευής είτε σαν συντηρητικό στο τελικό προϊόν. Προλαμβάνει την επιμόλυνση των εμβολίων από μικροοργανισμούς. Παρότι η έκθεση σε μεθυλ-υδράργυρο διαφέρει ανά χώρα, οι εκτιμώμενη πρόσληψη των Eυρωπαίων καταναλωτών είναι κοντά στα διεθνώς καθιερωμένα όρια ασφαλείας. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν τις συστάσεις για τα τρόφιμα, όπως καθορίζονται από την αρμόδια επιτροπή, η ολική δόση thimerosal που προσλαμβάνεται με 1 ή 2 δόσεις πανδημικού εμβολίου θεωρείται μικρής σημασίας και χωρίς επακόλουθα στους εμβολιαζόμενους.

9. Ποιες είναι οι αναμενόμενες ανεπιθύμητες ενέργειες (παρενέργειες) των πανδημικών εμβολίων;

O τύπος και η συχνότητα των παρενεργειών από τα εμβόλια της γρίπης H1N1 θα είναι πιθανόν παρόμοιος με αυτά των εμβολίων εποχικής γρίπης. Tα συχνότερα είναι ήπιος πυρετός, μυαλγίες, κόπωση και πόνος στο σημείο της ένεσης. Aυτά τα συμπτώματα συνήθως υποχωρούν σε 1-2 μέρες. Όπως με κάθε άλλο φαρμακευτικό σκεύασμα, μπορεί να υπάρξουν σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες. Yπάρχουν πολύ λίγα άτομα -που έχουν σοβαρή αλλεργία (με εκδηλώσεις απειλητικές για τη ζωή) σε αβγό -κοτόπουλο ή κάθε άλλη ουσία του εμβολίου- που δεν θα πρέπει να εμβολιαστούν.Tα πρώτα δεδομένα ασφάλειας είναι διαθέσιμα στα αγγλικά στην ιστοσελίδα του Σουηδικού Eθνικού Pυθμιστικού Φορέα (Swedish National Regulatory Agency), μετά από εμβολιασμό περισσότερων από 1 εκατομμύριο ατόμων. Mέχρι στιγμής (10 Nοεμβρίου 2009) δεν αναφέρθηκαν σημαντικά προβλήματα ως προς την ασφάλεια.

10. Είμαι έγκυος – είναι τα πανδημικά εμβόλια ασφαλή για εμένα και το μωρό μου;

Yπάρχει πλέον μια μικρή εμπειρία από τη χρήση των αντιγριπικών εμβολίων σε εγκύους και παιδιά και μέχρι σήμερα (10 Nοεμβρίου 2009) δεν έχουν αναφερθεί προβλήματα εκτός αυτών που παρουσιάζονται στα άλλα άτομα που εμβολιάζονται. Προκλινικές μελέτες με εμβόλια για γρίπη πτηνών από Eυρωπαίους κατασκευαστές δεν έδειξαν προβλήματα ασφάλειας. Στην αναλυτική περιγραφή του κάθε πανδημικού εμβολίου στην Eυρώπη αναφέρεται σαφώς ότι οι γιατροί πρέπει να εκτιμούν τον κίνδυνο και το όφελος του εμβολιασμού μιας εγκύου, λαμβάνοντας υπ’ όψιν τις επίσημες οδηγίες. Eίναι αξιοσημείωτο ότι η ανοσοποίηση δεν προστατεύει μόνο τη μέλλουσα μητέρα, αλλά προστατεύει άμεσα και έμμεσα και το νεογνό.

11. Μπορώ να κάνω το εμβόλιο αν θηλάζω;

Tα εμβόλια της εποχικής και της πανδημικής γρίπης μπορούν να χορηγηθούν σε θηλάζουσες μητέρες. O θηλασμός είναι απολύτως συμβατός με τον αντιγριπικό εμβολιασμό και η πρόληψη της γρίπης στις μητέρες μειώνει την πιθανότητα να προσβληθεί το νεογνό από γρίπη. Aυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό, καθώς τα βρέφη κάτω των 6μηνών δεν μπορούν να εμβολιαστούν. Eπίσης, θηλάζοντας, η μητέρα δίνει στο μωρό της αντισώματα που δημιουργούνται στον οργανισμό της από τον εμβολιασμό, πράγμα που μειώνει τον κίνδυνο να νοσήσει το μωρό. Aυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό για μωρά κάτω των 6 μηνών που δεν έχουν άλλο τρόπο να αποκτήσουν αντισώματα, αφού δεν μπορούν να εμβολιαστούν.

12. Θα χρειαστούν 1 ή 2 δόσεις εμβολίου για επαρκή ανοσία;

H τρέχουσα σύσταση από τον Eυρωπαϊκό Oργανισμό Φαρμάκων είναι για 2 δόσεις με τουλάχιστον 3 εβδομάδες διαφορά μεταξύ τους. H Eλληνική Eπιτροπή Πανδημίας αποφάσισε χορήγηση 1 δόσης για όλους, εκτός από παιδιά <10 ετών και ανοσοκατεσταλμένους ασθενείς. Περισσότερα στοιχεία από κλινικές μελέτες θα είναι σύντομα διαθέσιμα και, εάν χρειαστεί, ο Oργανισμός θα προσαρμόσει τις συστάσεις του ανά ηλικιακή ομάδα μέσα στο επόμενο διάστημα.

13. Πόσο σύντομα θα έχω ανοσία μετά από το εμβόλιο;

Το χρονικό διάστημα στο οποίο ένα υγιές άτομο αναμένεται να αναπτύξει ανοσιακή απάντηση μετά τη χρήση του εμβολίου προσδιορίζεται σε 10-14 ημέρες.

14. Πώς παρακολουθείται η ασφάλεια των εμβολίων;

Tο συνηθισμένο σύστημα παρακολούθησης ανεπιθύμητων ενεργειών που λειτουργεί για τις χώρες της EE θα συνεχίσει να λειτουργεί. Eπιπλέον, οι φαρμακευτικές εταιρείες υποχρεούνται να αποστέλλουν στον Eυρωπαϊκό Oργανισμό Φαρμάκων μηνιαία αναφορά ασφάλειας .Oι εταιρείες θα διεξάγουν μελέτη με 9.000 άτομα για κάθε εμβόλιο μετά την κυκλοφορία των εμβολίων.

15. Αν εμβολιαστώ για την πανδημική γρίπη H1N1, χρειάζεται να εμβολιαστώ και για την εποχική;

Tα άτομα που ανάλογα με τις συστάσεις σε κάθε χώρα πρέπει να εμβολιάζονται κάθε χρόνο για την εποχική γρίπη, πρέπει να εμβολιαστούν και φέτος. H εμπειρία από τη χειμερινή περίοδο στο Nότιο ημισφαίριο είναι ότι η εποχική γρίπη θα συνεχίσει να κυκλοφορεί σε ποικίλη συχνότητα, μαζί με την πανδημική H1N1. Xωρίς εμβολιασμό, τα ηλικιωμένα άτομα και ιδίως τα άτομα με χρόνιες παθήσεις, θα είναι ευπαθή σε στελέχη εποχικής γρίπης.

16. Αν είχα πρόσφατα συμπτώματα γρίπης, πρέπει να εμβολιαστώ έναντι της H1N1;

Nαι, αφού τα συμπτώματα της γρίπης μοιάζουν με πολλών άλλων ιογενών λοιμώξεων, και καθώς τα περισσότερα άτομα με γριπώδη συνδρομή δεν ελέγχθηκαν για την H1N1, η πλειοψηφία τους δεν γνωρίζει αν μολύνθηκε από τον H1N1 ή από άλλο ιό. Eπομένως, αν είχατε αρρωστήσει αλλά δεν ξέρετε αν είχατε τη νέα γρίπη, θα πρέπει έστω και για προληπτικούς λόγους να εμβολιαστείτε. O εμβολιασμός σε άτομο με ήδη εγκατεστημένη ανοσία στον πανδημικό ιό δεν είναι επιβλαβής.

Σχολιάστε

Filed under Περί υγείας

Το θαύμα

Του ξαναχάρισαν την κίνηση

Πρωτοποριακή επέμβαση σε ασθενή με σπανιότατη νόσο στον «Ευαγγελισμό»

O 28χρονος Νίκος ξαναστάθηκε όρθιος και μπορεί πια να ζήσει φυσιολογικά χάρη σε μια πρωτοποριακή επέμβαση που πραγματοποιείται στον «Ευαγγελισμό». Πριν από περίπου δέκα χρόνια είδε τη ζωή του να αλλάζει. Δεν μπορούσε να κρατήσει σε όρθια θέση το κεφάλι του και σε μικρό χρονικό διάστημα ο κορμός του σώματός του άρχισε να γέρνει προς τα πίσω. Η προσπάθεια που κατέβαλλε για να περπατήσει ήταν υπεράνθρωπη. Ακόμη και με τη βοήθεια της μητέρας του- του περνούσε μια πετσέτα από τον αυχένα και προσπαθούσε ανασηκώνοντάς τον να «μετατοπίσει» το κέντρο βάρος του σώματός του- δεν μπορούσε να κάνει παρά μόνο λίγα βήματα. Ηταν αδύνατον να καθήσει ακόμη και σε αναπηρικό καροτσάκι.

Ο Νίκος διαγνώστηκε με εκτατοκορμία (βαριά μόνιμη οπίσθια σύσπαση του κορμού κατά 90 μοίρες), μια μορφή δευτεροπαθούς δυστονίας. Το σώμα του είχε πάρει ένα παράδοξο σχήμα, σαν ανεστραμμένο τόξο. Οι πτώσεις, λόγω της στάσης του σώματος, ήταν συχνές, με συνέπεια να φέρει πολλά τραύματα στο οπίσθιο μέρος της κεφαλής. Τελικώς ήταν αναγκασμένος να παραμένει κλινήρης καθ΄ όλο το 24ωρο.

Με την επέμβαση ηλεκτρικής διέγερσης σε συγκεκριμένο σημείο του εγκεφάλου, με εμφύτευση ηλεκτροδίων (βηματοδότηση εγκεφάλου) την οποία πραγματοποίησε η ομάδα του καθηγητή Νευροχειρουργικής κ. Δαμιανού Σακά, μπορεί πια όχι μόνο να περπατά όρθιος και να ανεβοκατεβαίνει σκάλες αλλά και να τρέχει! «Πρόκειται για το πρώτο περιστατικό με αυτή την πάθηση που θεραπεύεται παγκοσμίως» επεσήμανε χθες σε συνέντευξη Τύπου ο κ. Σακάς.

Αρχικώς η μητέρα του Νίκου, όπως δήλωσε η ίδια, ήταν προβληματισμένη και φοβόταν για τις επιπλοκές μιας επέμβασης. «Μαζί με τον κ.Σακά όμως ξεπεράσαμε τους φόβους μας και προχωρήσαμε στην επέμβαση. Σήμερα είμαστε ευτυχισμένοι». Οσο για τον ίδιο τον Νίκο, μπορεί να είναι ευχαριστημένος με την εξέλιξη της υγείας του, παραμένει όμως φοβισμένος. «Φοβάμαι μήπως ξαναγίνω όπως πριν» είπε χαρακτηριστικά χθες. Η απάντηση στους φόβους του ήρθε από τον κ. Σακά: «Πάντα υπάρχουν αβεβαιότητες, αλλά με βάση την εμπειρία όλα θα πάνε καλά».

Η περίπτωση του Νίκου, σύμφωνα με τον καθηγητή, αποτελεί μια ανάστροφη μορφή του προβλήματος της καμπτοκορμίας, «δηλαδή των ασθενών με έντονη κάμψη του κορμού που χειρουργήθηκαν επιτυχώς στο παρελθόν από την κλινική μας με εμφύτευση ηλεκτροδίων σε συγκεκριμένο σημείο του εγκεφάλου».

Είχε προηγηθεί το περιστατικό μιας 58χρονης η οποία είχε πτώση της κεφαλής προς τα εμπρός κατά 90 μοίρες. Ακολούθησαν μια 26χρονη με καμπτοκορμία- πρόσθια κάμψη του κορμού, αδυναμία βάδισης σε όρθια στάση, αδυναμία διατήρησης του κέντρου βάρους- και ένας 21χρονος φοιτητής. Ο φοιτητής είχε τόσο έντονη κάμψη που τα χέρια του ήταν σε επαφή με το έδαφος και σχεδόν παράλληλα με τα πόδια. Λόγω του διεθνούς ενδιαφέροντος που έχουν προκαλέσει τα περιστατικά αυτά, διοργανώνεται τον ερχόμενο Δεκέμβριο στην Αθήνα, στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Ημέρας Αναπηρίας, ημερίδα με συμμετοχή επιστημόνων από όλον τον κόσμο και ειδικών στη μελέτη της εξέλιξης της όρθιας στάσης του ανθρώπου.

Τα αποτελέσματα των πρωτοποριακών αυτών επεμβάσεων έχουν δημοσιευθεί στο Αμερικανικό Περιοδικό Νευροχειρουργικής και ανακοινωθεί σε παγκόσμια συνέδρια. «Τα αποτελέσματα της ομάδας του «Ευαγγελισμού» μάς φέρνουν πιο κοντά στην ανακάλυψη ενός βασικού κομβικού σημείου (κέντρου) του εγκεφάλου του οποίου η λειτουργία καθιστά δυνατή την όρθια στάση και βάδιση» ανέφερε ο κ. Σακάς.

Σύμφωνα με τον ίδιο, σε αναγνώριση του υψηλού επιπέδου της κλινικής, ο Αμερικανικός Οργανισμός Φαρμάκων και Τροφίμων (FDΑ) επέτρεψε την εξαγωγή ηλεκτροδίων υψηλής τεχνολογίας τρίτης γενιάς ώστε η πρώτη εφαρμογή τους παγκοσμίως να γίνει στην Ελλάδα. Οπως τόνισε, «τα νέα ηλεκτρόδια θα επιτρέψουν την πραγματοποίηση πρωτοποριακών θεραπειών» .

ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΜΑΧΗ ΤΡΑΤΣΑ | Τετάρτη 1 Ιουλίου 2009 από Το Βήμα

Σχολιάστε

Filed under υγεία, Πολιτισμός

Autonomia EXPO

Autonomia EXPO

Για δεύτερη φορά στην Ελλάδα διοργανώνεται η Autonomia EXPO, στις 16, 17 και 18 Μαΐου στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, η μεγάλη αυθεντική έκθεση προϊόντων και υπηρεσιών για την αναπηρία, την αποκατάσταση, την ανεξάρτητη διαβίωση, την αισθητική και τον πολιτισμό που τολμά και δημιουργεί μαζί με την αναπηρία ως εμπειρία και ως διαφορά συνθηκών και όρων ζωής.

– Τρεις ολόκληρες ημέρες, Παρασκευή 16, Σαββάτο 17 και την Κυριακή 18 Μαΐου γεμάτες τεχνολογία, αισθητική και πολιτισμό για την ανεξάρτητη διαβίωση, την αποκατάσταση, την ειδική αγωγή και την εκπαίδευση, την επιβίωση και τον πολιτισμό στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας από τις 10 π.μ. έως τις 9 μ.μ.- 36 γεμάτες ώρες με υποστηρικτικό πρόγραμμα και με υποταγμένη τεχνολογία στις ανθρώπινες ανάγκες και αυθεντικό πολιτισμό που δεν εμποδίζει.

Χιλιάδες προϊόντα και υπηρεσίες από 70+ επιχειρήσεις και φορείς σε μία έκταση 4.500 τ.μ. θα παρουσιάσουν τα πιο σύγχρονα αναπηρικά

καθίσματα και βοηθήματα, προσαρμοσμένους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, εξειδικευμένο λογισμικό, αυτοκίνητα, συστήματα οδήγησης, σύγχρονα τεχνητά μέλη νέας τεχνολογίας, συστήματα ουροσυλλογής, καθετήρες, πεοκαλύπτρες, κέντρα αποκατάστασης, στρώματα και κρεβάτια για την θεραπεία των κατακλίσεων, κέντρα θεραπείας, ράμπες και ανελκυστήρες, προσαρμογές κατοικίας, κουζίνας και μπάνιου, προσπελάσιμα ξενοδοχεία, χώροι αναψυχής, τεχνολογίες φωνής και φωνητικής υπαγόρευσης, υπηρεσίες υποστήριξης και φροντίδας στο σπίτι και οτιδήποτε άλλο μπορεί να βελτιώσει την ζωή όταν αυτή πραγματώνεται κάτω από συνθήκες αναπηρίας.

Σεμινάρια και ομιλίες σε ένα πολύ σφιχτό πρόγραμμα σεμιναρίων και ομιλιών για τις νέες θεραπείες, τα βλαστοκύτταρα, για τη σκλήρυνση κατά πλάκας, τον άλλο αυτισμό, το σέξ και τη σεξουαλικότητα.

– Η Autonomia EXPO είναι αυτονόητο πως είναι απολύτως προσπελάσιμη σε όλες τις γνωστές αναπηρίες, εξυπηρετείται από προσπελάσιμα μέσα μαζικών μεταφορών και από τη γραμμή 1130 του ΟΑΣΑ που εκτελεί μεταφορές πόρτα-πόρτα.

– Η Autonomia EXPO διοργανώνεται από το Περιοδικό ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΤΩΡΑ και το http://www.DISABLED.GR. Ολοκληρωμένη ενημέρωση βρίσκεται πάντα στο διαδίκτυο στην διεύθυνση www.autonomiaexpo.org που ενημερώνεται σχεδόν καθημερινά.

Σχετικό: ΙΑΤΡΙΚΗ

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Autonomia EXPO

Filed under Πολιτισμός

θα ήθελα να το είχα γράψει εγώ …

Ένοιωσα την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας ένα κείμενο που θα ήθελα να το είχα γράψει εγώ για τη δική μου πόλη , την κοινωνία που ζω.
.

Η Θεσσαλονίκη ΑΝΑΠΗΡΗ ΠΟΛΗ δεν είναι μία κερδοφόρα «μη κερδοσκοπική εταιρεία», δεν είναι μία κρατικοδίαιτη «μη-κυβερνητική οργάνωση», ούτε βέβαια και κάποια «κοινωνία πολιτών».
Είμαστε μία διαρκής συνάντηση, μια ανοιχτή παρέα ανθρώπων εξοργισμένων πρώτα και κύρια με τους ίδιους μας τους εαυτούς, γιατί ανεχόμαστε να ζούμε σε μια πόλη που ως ζωτικός χώρος υποβαθμίζεται διαρκώς, που πνίγει καθημερινά τους ίδιους της τους πολίτες, στραγγαλίζει τις επιθυμίες για ανθρώπινη ζωή και κατασκευάζει κατοίκους χωρίς ιδανικά, οράματα και όνειρα.

ΓΙΑΤΙ
ΑΝΑΠΗΡΗ
είναι η πόλη που εμποδίζει τους ανάπηρους να ζήσουν με αξιοπρέπεια και να κινηθούν απρόσκοπτα. Η προσπελασιμότητα και η δυνατότητα πρόσβασης όλων των πολιτών σε ζωτικούς χώρους, δομές και υπηρεσίες είναι βασικό ανθρώπινο δικαίωμα και όχι «προνοιακή παροχή».
Ανάπηρη είναι η πόλη που διοικείται από ανθρώπους, κόμματα και φορείς που με τις πολιτικές και τις πρακτικές τους διαμορφώνουν συνθήκες ασφυξίας για τους πολίτες, μετατρέπουν την πόλη σε έναν τόπο εξόρυξης άκρατου κέρδους και εμποδίζουν τους πολίτες να κινηθούν σε ένα προσιτό, ευχάριστο και ανθρώπινο για όλους περιβάλλον.
Ανάπηροι είναι οι διοικούντες που στο όνομα του κέρδους ασελγούν μετατρέποντας κάθε διαθέσιμο κεντρικό δημόσιο χώρο σε «τραπεζοκαθίσματα» και πάρκινγκ στερώντας από πολλούς το δικαίωμα να κινηθούν ελεύθερα και να περπατήσουν ακόμα και στο ιστορικό κέντρο της πόλης.
Ανάπηροι, όμως, είμαστε και οι πολίτες που δεχόμαστε τους περιορισμούς στη μετακίνηση, που ταυτίζουμε αυτή τη μετακίνηση με το ιδιωτικό αυτοκίνητο, που ανεχόμαστε την οικοδόμηση κάθε ελεύθερου χώρου και προσαρμοζόμαστε σε μία δόμηση της πόλης που εξυπηρετεί την άκρατη κερδοσκοπία. Γιατί η επέμβαση στο περιβάλλον με τρόπο ώστε να καταστρέφει την ιστορία, τον πολιτισμό και τη φυσιογνωμία της πόλης εξυπηρετεί τις κατασκευαστικές εταιρείες και όλο το οικονομικο-πολιτικό σύμπλεγμα που κερδοσκοπεί μέσα από την περιβαλλοντική εξαθλίωσή της.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη που ρυπαίνει και ρυπαίνεται, η πόλη που μολύνει και μολύνεται. Η πόλη που εξοντώνει τους πολίτες της, τη φύση, τα δάση, τα ποτάμια, τις λίμνες, τη θάλασσα, τα ζώα και τα φυτά με την ανοχή στη ρύπανση και στη μόλυνση του περιβάλλοντος, η πόλη που κλείνει τα μάτια σε αυτούς που τη ρυπαίνουν και τη μολύνουν, η πόλη που ανέχεται να εγκληματούν οι κερδοσκόποι κατά της φύσης.
Ανάπηροι, όμως, είμαστε και οι πολίτες μιας τέτοιας πόλης που συμβάλλουμε σ’ αυτή την καταστροφή, την ανεχόμαστε και δεν αντιστεκόμαστε. Οι πολίτες που στηρίζουμε ένα καταστροφικό για τον άνθρωπο και τον πλανήτη μοντέλο ανάπτυξης. Οι πολίτες που όχι μόνον θεωρούμε φυσιολογική πλέον αυτή την κατάσταση αλλά και που όταν οι ρύποι και η δυσοσμία ξεπερνούν κάθε όριο φτάνουμε στο σημείο να πιστεύουμε ότι έχουμε πρόβλημα με την όσφρησή μας και όχι με το περιβάλλον.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη της αποξένωσης και του ατομικισμού. Η πόλη που παράγει και συντηρεί ως αξίες την ανταγωνιστικότητα, την αντιπαλότητα, τον παρασιτισμό και την παθητικότητα των κατοίκων της. Η πόλη που υπάρχει μέσα από την υποταγή και τη συμμόρφωση των πολιτών της στις λογικές και πρακτικές διαχείρισής τους. Η πόλη που παράγει και συντηρεί σε όλους τους θεσμούς και στις υπηρεσίες το ρουσφέτι και τη συναλλαγή. Η πόλη που παράγει συστηματικά τη λογική του διαρκούς ελέγχου και της καταπίεσης. Που προσπαθεί να κατασκευάσει -με όλα τα μέσα που διαθέτει- πολίτες αδιάφορους, υποταγμένους, κοινωνικά ανεύθυνους, φοβισμένους, τρομοκρατημένους, ανασφαλείς, ρατσιστές, ανέντιμους και κερδοσκόπους. Γιατί τέτοιους ανθρώπους χρειάζεται για να μπορέσει να υπάρξει και να αναπαραχθεί ως χώρος και ως κοινωνικοπολιτικό και οικονομικό σύστημα.
Ανάπηροι, όμως, είμαστε και εμείς που εσωτερικεύουμε αυτές τις λογικές, που δεν αντιδρούμε στην αλλοτρίωση της ίδιας της ανθρώπινης υπόστασής μας και δεχόμαστε την τρομοκράτησή μας» που εγκλωβιζόμαστε στο φόβο και στην ανασφάλεια, που βολευόμαστε με τη συναλλαγή» οι πολίτες που δεν αντιστεκόμαστε.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη που παράγει την εκμετάλλευση των πολιτών της, τη φτώχεια, την ανεργία, την ακρίβεια και την ανέχεια για τους πολλούς και το κέρδος για τους λίγους. Η πόλη που μετατρέπεται από κοινωνία των 2/3 σε κοινωνία των 3/4″ η πόλη που με την καταπάτηση κατεκτημένων με αγώνες και θυσίες δικαιωμάτων, σπρώχνει την Τρίτη Ηλικία στη δουλειά και με την επέκταση του εργασιακού βίου δημιουργεί την Τέταρτη Ηλικία για όσους βέβαια κατορθώσουν να επιβιώσουν.
Ανάπηροι όμως είμαστε και οι πολίτες που δεν αντιστεκόμαστε, που δεν αντιτάσσουμε στην καπιταλιστική εξαθλίωση τη λαϊκή και κοινωνική αλληλεγγύη, γιατί δεν σκεφτόμαστε ότι εμείς και τα παιδιά μας θα βρεθούμε σύντομα σε ακόμα χειρότερη θέση αν δεν αντιδράσουμε.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη που συμβιώνει με τη λογική της κοινωνικής αδικίας, της στέρησης και παραβίασης κοινωνικών δικαιωμάτων, της αποθέωσης του ατομικισμού και της άρνησης του κοινωνικού και συλλογικού. Η πόλη που δεν θέλει πολίτες ελεύθερους και δημιουργικούς, αλλά υποτακτικούς και χειραγωγημένους.
Ανάπηροι όμως είμαστε και εμείς οι πολίτες που υπηρετούμε τον εγωισμό μας, εσωτερικεύουμε τον ατομικισμό και λειτουργούμε άκρως ατομοκεντρικά. Απαρνούμαστε δηλαδή το κοινωνικό-συλλογικό, βασική προϋπόθεση της ανθρώπινης ύπαρξης και ελευθερίας.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη της φυσιολογικότητας, της μονοτονίας, της κανονικότητας, της ομοιομορφίας, της απόρριψης αυτού που διαφέρει, του αποκλεισμού και του εγκλεισμού του. Είναι η πόλη των ιδρυμάτων και των θεσμών που εξοντώνουν κοινωνικά μέρος των πολιτών της, και η οποία στηρίζεται γι’ αυτό σε επιστήμες και επιστήμονες που εκπαιδεύονται για τη διαχείριση του κοινωνικού αποκλεισμού. Είναι η πόλη που ανέχεται ποινικά αδικήματα με την καθημερινή χημική και μηχανική καθήλωση και την άσκηση βίας σε συμπολίτες μας, σε δημόσια ιδρύματα και κερδοσκοπικές κλινικές» που ανέχεται την παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τον εξευτελισμό των πολιτών της.
Ανάπηροι είμαστε και εμείς που ανεχόμαστε την άσκηση αυτής της βαρβαρότητας σε συνανθρώπους μας. Πρώτα και κύρια όμως ανάπηροι είναι εκείνοι οι «επιστήμονες» και «ειδικοί» που με τις «επιστημονικές» τους κατασκευές και τις «θεραπευτικές» τους πρακτικές νομιμοποιούν και επικυρώνουν την άσκηση βίας σε συμπολίτες τους, για να μπορέσουν οι ίδιοι μέσα από τη διαχείριση της κοινωνικής αυτής ανάθεσης να συντηρήσουν και να αναπαράγουν την εξουσία τη δική τους και του συστήματος.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη που δημιουργεί «πιάτσες», που εγκλωβίζει στην αυτοκαταστροφή, στην κοινωνική, ψυχική και φυσική εξόντωση ανθρώπους που οδηγούνται στη χρήση ουσιών. Η πόλη που διαμαρτύρεται στη συνέχεια γι’ αυτό που η ίδια κατασκευάζει, που υποκρίνεται τη συμπόνια, τον οίκτο για να καλύψει την ενοχή της. Που δεν κατανοεί ότι η λογική του κέρδους είναι αυτή που κατασκευάζει τους εμπόρους ναρκωτικών συμβάλλοντας έτσι στη συσσώρευση οικονομικού πλούτου και εξοντώνοντας τα ίδια τα παιδιά της. Ανάπηρη είναι η πόλη που υποβαθμίζοντας τις ανθρώπινες ανάγκες, αναθέτει στη συνέχεια στους εμπόρους την υποκατάσταση από φαρμακευτικές ουσίες και στους ειδικούς της απεξάρτησης την απενοχοποίησή της.
Ανάπηρα, όμως, είναι και τα άτομα που εγκλωβίζονται στην εξάρτηση και στην παγίδα της απενεργοποίησης, της παθητικότητας και της αλλοτρίωσης, χωρίς να αντιστέκονται σε ό,τι τους οδηγεί στην καθημερινή εξαθλίωση και στη φυσική τους εξόντωση.
Ανάπηροι είμαστε και οι πολίτες που υποκρινόμαστε» που παραβλέπουμε τη συμμετοχή μας στη δημιουργία συνθηκών εξάρτησης επιβραβεύοντας την κοινωνική αδιαφορία, τον ατομικισμό, τον ανταγωνισμό, την αποξένωση και τον καταναλωτισμό.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη των προκαταλήψεων και των διακρίσεων ενάντια σε συνανθρώπους, οι οποίοι αναζητώντας μία καλύτερη τύχη για τους εαυτούς τους, τις οικογένειες και τα παιδιά τους πήραν τον μακρύ και δύσκολο δρόμο της μετανάστευσης. Η πόλη που αντί να αξιοποιήσει τον πλούτο και τις δυνατότητες των πολιτισμών ενισχύει το έδαφος και τις συνθήκες της υπερεκμετάλλευσής τους από τη μια, ενώ από την άλλη παράγει τον φόβο και την ανασφάλεια για να διασφαλίσει αυτή την υπερεκμετάλλευση, κατασκευάζοντας και συντηρώντας προκαταλήψεις για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες.
Ανάπηροι, όμως, είμαστε και οι πολίτες που αλλοτριωμένοι και εγκλωβισμένοι στην αγωνία της επιβίωσης στην οποία μας σπρώχνουν, αναπαράγουμε ρατσιστικές αντιλήψεις, ξεχνώντας ότι και οι ίδιοι ή οι γονείς μας αναζητήσαμε κάτω από δύσκολες συνθήκες δουλειά στα ξένα με τα ίδια όνειρα που έχουν σήμερα και οι μετανάστες στην Ελλάδα. Ανάπηροι, όμως, είμαστε και οι πολίτες που εκπαιδευόμαστε από το κυρίαρχο σύστημα να ξεχάσουμε την ιστορία μας ως μετανάστες, να ξεχάσουμε ότι και ίδιοι ή οι γονείς μας υπήρξαμε κάποτε, σε κάποια ξένη χώρα, άνθρωποι χωρίς κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα. Που δεχόμαστε όχι μόνο να αποκοπούμε από την ιστορία μας αλλά και να δούμε τους μετανάστες στη χώρα μας ως αντιπάλους, εγκληματίες και παραβάτες, για να μη συναντηθούμε μαζί τους στη βάση των κοινών υπαρξιακών μας αγωνιών.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη όπου σιωπούν οι άνθρωποι του πνεύματος και της διανόησης, είτε γιατί επιλέγουν τη σιωπή είτε γιατί την εξαργυρώνουν με την αφομοίωσή τους στην αυλή των πολιτικά και οικονομικά κρατούντων. Η πόλη όπου εκλείπουν οι άνθρωποι που ονειρεύονται, που αντιστέκονται στην αρρωστημένη ρουτίνα του καθημερινού άγχους, που μεθάνε από την έκπληξη στη ζωή τους, που δεν φοβούνται το ρίσκο, δηλαδή το καινούργιο. Η πόλη όπου οι πολίτες δεν δημιουργούν και δεν παράγουν πνευματικό και κοινωνικό πλούτο, που δεν έχουν οράματα.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη της οποίας οι μορφωτικοί, εκπαιδευτικοί και ακαδημαϊκοί θεσμοί εντάσσονται όλο και περισσότερο στην εξυπηρέτηση, συντήρηση και αναπαραγωγή αυτού του αποξενωτικού για τον άνθρωπο βιοτικού χώρου. Η πόλη της οποίας τα Πανεπιστήμια και τα Τεχνολογικά Ιδρύματα δεν αντιστέκονται, δεν παράγουν κοινωνικά ωφέλιμη γνώση, δεν προσφέρουν στην πόλη και στους κατοίκους της και αντιλαμβάνονται την επιστήμη ως θεραπαινίδα του κυρίαρχου οικονομικού και πολιτικού συστήματος επινοώντας τη δήθεν αντικειμενικότητα και ουδετερότητα της επιστήμης. Ιδρύματα που αναπαράγουν μηχανιστικά και αποστεωμένα την επιστημονική κληρονομιά.
Ανάπηρα είναι τα Ανώτατα Ιδρύματα που δέχονται τη διαρκή υποβάθμισή τους και που βλέπουν τη σωτηρία τους στη αγοραία εκπαίδευση και την υποταγή τους στην ελεύθερη αγορά. Που η οντότητά τους και η βασική τους δραστηριότητα κινείται γύρω από τη διαδικασία εξέλιξης των ίδιων τους των μελών, σε ένα παρασκήνιο πολλές φορές συναλλαγών και εκδουλεύσεων όπου ο όρος «πανεπιστημιακή κοινότητα» αποτελεί ευφημισμό και οι ακαδημαϊκές αξίες και αρχές μεταμορφώνονται σε καρικατούρες.
Ανάπηροι, όμως, είμαστε και οι πανεπιστημιακοί που για ιδιοτελείς λόγους αποδεχόμαστε και αφομοιωνόμαστε σε ένα τέτοιο σύστημα γιατί το ζητούμενό μας είναι η σύνδεσή μας με την αγορά, η συμμετοχή μας σε μια στείρα βιομηχανία δημοσιεύσεων, η διασφάλιση μιας προνομιακής θέσης εργασίας, η αναπαραγωγή της εξουσίας ή μίας δήθεν προνομιακής κοινωνικής θέσης, χωρίς η αναζήτηση του καινούργιου, η κοινωνική ευθύνη και το κοινωνικό όφελος να ενυπάρχουν στο επιστημονικό μας αυτονόητο. Οι πανεπιστημιακοί, που αφού συμβάλλουμε στην εξαθλίωση, στην υποβάθμιση και στην κοινωνική απαξίωση των πανεπιστημίων αφοπλιζόμαστε οι ίδιοι από επιχειρήματα ενάντια στο τελικό χτύπημα και στην αγοραία εκπαιδευτική πολιτική των διαφόρων περαστικών κυβερνήσεων και «μεταρρυθμιστών» υπουργών παιδείας.
Ανάπηρη είναι η πόλη που δέχεται να ασελγούν οι έμποροι με τα όνειρα των παιδιών της και επιτρέπει σε κάθε λογής κερδοσκοπικές ή δήθεν κοινωφελείς εκπαιδευτικές επιχειρήσεις, ελληνικές και ξένες, που πουλάνε ακριβά το ιδεολογικά και επιστημονικά κατευθυνόμενο «προϊόν» τους.
Ανάπηροι, όμως, είμαστε οι πολίτες και οι φοιτητές που ανεχόμαστε αυτές τις καταστάσεις , τις λογικές αλλά και τις συνθήκες που τις παράγουν.
Οι φοιτητές, που έχουμε στην ουσία ως βασική επιδίωξη την αλλοτρίωση» που ενδίδουμε στην καλλιέργεια της υπαρξιακής μας ανασφάλειας, του ατομικισμού και της ιδιοτέλειας» που ανεχόμαστε να μας εξαπατούν και να μας εξαθλιώνουν πνευματικά με τα συγγράμματα» που θεωρούμε κατάκτησή μας όταν «πλουτίζουμε» την ατομική μας βιβλιοθήκη με ένα ακόμα δωρεάν σύγγραμμα» που συγχέουμε το σύγγραμμα με τη δωρεάν παιδεία. Οι φοιτητές που επιτρέπουμε να μετατρέπεται η πιο ζωτική και δημιουργική περίοδος της ζωής μας σε μια τελετουργία εξετάσεων, όπου η συμμετοχή στη γνώση και την παραγωγή της δεν επιτρέπεται να υπάρξει ούτε στο φαντασιακό μας. Γιατί στηρίζουμε τη διαδικασία της πνευματικής εξόντωσης και αφομοίωσής μας στο σύστημα, της υποταγής μας στην εξουσία και δεν αγωνιζόμαστε για το δικαίωμα της πρόσβασης στη γνώση για όλους μέσα από συμμετοχικά οργανωμένα και επιστημονικά και κοινωνικά ωφέλιμα προγράμματα σπουδών, δίκτυα βιβλιοθηκών, συλλογικές συνεργασίες και ανθρώπινη επικοινωνία. Γιατί ενισχύουμε έτσι τα ελάχιστα εκδοτικά μονοπώλια που κερδοσκοπούν και συσσωρεύουν οικονομικό πλούτο» πλούτο που στερούν από την πραγματικά δημόσια και δωρεάν παιδεία .

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη που αδιαφορεί για τη μόρφωση των παιδιών της στο νηπιαγωγείο, στο δημοτικό, το γυμνάσιο ή το λύκειο. Η πόλη που ανέχεται τη στέγαση των παιδιών της σε προκάτ, τις διπλοβάρδιες, τις άθλιες συνθήκες μόρφωσης. Η πόλη που υποβαθμίζει την παιδεία και εμπορεύεται την εκπαίδευση. Η πόλη που δεν αντιλαμβάνεται ότι το στεγαστικό και το σχολικό περιβάλλον είναι από τη φύση τους ένα παιδαγωγικό ζήτημα. Η πόλη που δεν σέβεται τα παιδιά της, γιατί δεν θέλει δημιουργικούς και ελεύθερους πολίτες. Πού θέλει να τα εξοικειώσει ήδη από την τρυφερή παιδική τους ηλικία με τη μιζέρια, την παθητικότητα, την αλλοτρίωση, τη συμμόρφωση, την υποταγή και τον καταναλωτισμό. Η πόλη που εξοντώνει τη φαντασία, τη δημιουργία, τα όνειρα των παιδιών της.
Ανάπηροι είμαστε και οι εκπαιδευτικοί που αποδεχόμαστε και ανεχόμαστε αυτό το «λειτούργημα». Που εγκλωβισμένοι σε μία καθημερινή ρουτίνα και βαρεμάρα δεν εμπλεκόμαστε ως παιδαγωγοί σε μία ουσιαστική αλληλεπίδραση με τα παιδιά, που δεν συνδέουμε το σχολείο και την σχολική δραστηριότητα δημιουργικά με το κοινωνικό περιβάλλον. Οι εκπαιδευτικοί που συμμεριζόμαστε τις διάφορες ανοησίες για το «έξυπνο σχολείο» με στόχο να αποπροσανατολίσουμε αλλά και να απενοχοποιηθούμε. Που εγκλωβισμένοι στη ρουτίνα λειτουργούμε ως παπαγάλοι ενός αναλυτικού προγράμματος που αποσκοπεί όχι στη μόρφωση, όχι στην αναζήτηση, όχι στη δημιουργία και την απελευθέρωση της φαντασίας των παιδιών αλλά στη διαμόρφωση και αναπαραγωγή ενός μοντέλου ανθρώπου που θα μετέχει ισότιμα στη διαδικασία αλλοτρίωσης και αποξένωσης, δηλαδή ενός στυλοβάτη των αξιών του ατομικισμού, της υποταγής, της αποξένωσης, του καταναλωτισμού και της κοινωνικής ανευθυνότητας.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη που αδιαφορεί για την υγεία των πολιτών της. Η πόλη που ανέχεται την ταλαιπωρία στις δημόσιες υπηρεσίες υγείας, που κατακρημνίζει την κοινωνική ασφάλιση, που κατακλέβει τα ασφαλιστικά ταμεία και εξαθλιώνει τους συνταξιούχους, που προωθεί με πρωτοφανείς ρυθμούς την εμπορευματοποίηση της υγείας προς όφελος των εμπόρων του ανθρώπινου πόνου. Η πόλη που δεν αντιμετωπίζει την κατάσταση της υγείας σαν ένα ανθρώπινο δικαίωμα, αλλά και δεν βλέπει την αρρώστια σαν μια κατάσταση που έχει σχέση με τις συνθήκες του περιβάλλοντος και τους όρους ζωής που διαμορφώνει η ίδια για τους πολίτες της.
Ανάπηροι είναι και οι επαγγελματίες υγείας που δεν διεκδικούν ένα καθολικό σύστημα υγείας και δεν αντιστέκονται στη διαρκή υποβάθμιση της δημόσιας φροντίδας υγείας.
Ανάπηρη, όμως, είναι και εκείνη η μερίδα των γιατρών που μπροστά στο οικονομικό κέρδος κατασκευάζει και συντηρεί το δέος της «λευκής ποδιάς» εξαργυρώνοντάς το με το φακελάκι για την παροχή των υπηρεσιών της απέναντι σε αβοήθητους πολίτες, παραβιάζοντας έτσι κάθε ηθική και δεοντολογία κατά την άσκηση του «λειτουργήματός» της.
Ανάπηροι είμαστε και οι πολίτες που ανεχόμαστε αυτή την υποβάθμιση της αξιοπρέπειάς μας, που δεν αντιστεκόμαστε σ’ αυτή και συμμετέχουμε στην αναπαραγωγή τέτοιων φαινόμενων.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη που επιβραβεύει τους κερδοσκόπους, γιατί αυτοί είναι οι χορηγοί των διαχειριστών μιας τέτοιας πόλης. Που αδιαφορεί για την ανεξέλεγκτη ακρίβεια, που δεν προστατεύει τους πολίτες της από την εξαθλίωση και εκμετάλλευση. Η πόλη που παράγει και ανέχεται την αισχροκέρδεια.
Ανάπηροι είμαστε και οι πολίτες που εξαντλούμε την ύπαρξή μας στον καταναλωτισμό και που δεχόμαστε μάλιστα από τις κρατικοδίαιτες και ψηφοθηρικές οργανώσεις «καταναλωτών» να μας τον ρυθμίζουν.
Ανάπηροι είμαστε, όμως, και οι πολίτες που δεν αντιστεκόμαστε, που τη γκρίνια μας δεν τη μετατρέπουμε σε διαμαρτυρία, που τη μοιρολατρική μας συνέργεια δεν την αντικαθιστούμε με την υπεράσπιση του μόχθου μας και τον διαρκή αγώνα για την εξασφάλιση μιας καλύτερης ποιότητας ζωής.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη που αντί για πολιτισμό παράγει σκουπίδια. Σκουπίδια που τα μετονομάζει σε «πολιτιστικό προϊόν» που αχόρταγα καταναλώνουν οι πολίτες της. Η πόλη που δεν παράγει πολιτισμό, που η ιστορία που φτιάχνει είναι η ιστορία των κερδοσκόπων και της πνευματικής εξαθλίωσης. Η πόλη που επιτρέπει στη βιομηχανία της διασκέδασης και του θεάματος να μετατρέπει την ανάγκη για ψυχαγωγία και χαλάρωση σε εμπορεύσιμο καταναλωτικό είδος κατασκευάζοντας εκείνο το πρότυπο «καλλιτέχνη» που θα διευκολύνει αυτή τη διαδικασία.
Ανάπηροι είναι και οι πολίτες που δεχόμαστε αυτήν την εξαπάτηση, που επιτρέπουμε να ασελγούν με τα πολιτιστικά αυτά σκουπίδια σε βάρος μας.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη που η διοίκησή της αναπαράγει ένα συγκεντρωτικό και αυταρχικό πολιτικό μοντέλο διοίκησης, κακέκτυπο αυτού του κεντρικού κράτους. Η πόλη που συνεχίζει να λειτουργεί συγκεντρωτικά με εργαλείο τη συναλλαγή και το ρουσφέτι, η πόλη που καλλιεργεί τον παρασιτισμό, η πόλη που φοβάται του ενεργούς και ελεύθερους πολίτες. Η πόλη που είναι εγκλωβισμένη στις οικονομικές συναλλαγές και στα οικονομικά συμφέροντα των λίγων, που δεν λογοδοτεί στους πολίτες της γιατί τους φοβάται και που υπηρετεί το οικονομικό κατεστημένο σε βάρος του κοινωνικού συνόλου. Η πόλη που στηρίζεται στη συγκεντρωτική λειτουργία και αναπαράγει τους μηχανισμούς ελέγχου, απαξιώνει τους κατοίκους της σε μάζα ψηφοφόρων εξυπηρετώντας τις οικονομικές, πολιτικές και κομματικές τους ιδιοτέλειες. Η πόλη που η αισθητική της εξαντλείται στην αισθητική των εργολάβων και των κατασκευαστών και όχι στην ιστορία, την παράδοση, τον πολιτισμό και το δημιουργικό μέλλον της.

ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΔΕΝ ΤΗΝ ΘΕΛΟΥΜΕ
ΓΙΑΤΙ

Αυτή είναι η πόλη που μας πνίγει, είναι ο χώρος που καθημερινά γίνεται όλο και πιο ασφυκτικός, είναι το περιβάλλον που μας σκοτώνει, είναι οι σχέσεις που μας πληγώνουν, είναι οι συνθήκες που μας αρρωσταίνουν. Σε μια τέτοια πόλη αντιστεκόμαστε. Αναζητούμε μία άλλη πόλη, ένα άλλο περιβάλλον, άλλες σχέσεις. Αναζητούμε την ελευθερία μας.
Την ελευθερία σε μία Πόλη όπου θα δημιουργήσουμε τους δικούς μας χώρους επικοινωνίας, όπου θα συναντιόμαστε σαν άνθρωποι, θα εργαζόμαστε και θα δημιουργούμε, θα παίζουμε και θα διασκεδάζουμε. Δεν θα φοβόμαστε και θα είμαστε ασφαλείς επειδή θα είμαστε ελεύθεροι. Μία Πόλη με τόπους πραγματικής συνάντησης και επικοινωνίας τις γειτονιές, τις πλατείες, τους δρόμους. Μια Πόλη χωρίς ιδρύματα και τόπους εγκλεισμού. Μία Πόλη της δικαιοσύνης και της ισονομίας. Μία Πόλη με μια νέα κοινωνική, πολιτική και οικονομική οργάνωση. Μία Πόλη που θα αναζητά συλλογικές ανθρώπινες αξίες, χωρίς κοινωνικές ανισότητες, εκμετάλλευση και καταπίεση. Μια Πόλη της ισότητας για όλους τους πολίτες της ανεξάρτητα από φύλο, καταγωγή, πολιτισμό και κουλτούρα» Πόλη της κοινωνικής ευθύνης, της συλλογικότητας και της κοινωνικής αλληλεγγύης. Μια Πόλη της αξιοπρέπειας, των κοινωνικά δρώντων υποκειμένων. Μια Πόλη με έναν διαφορετικό πολιτισμό. Μια Πόλη της Αυτο-οργάνωσης, της Αυτοδιαχείρισης και της Ελευθερίας, σε μια χώρα με πολλές τέτοιες πόλεις και χωριά.
Αυτή την πόλη ονειρευόμαστε. Για μια τέτοια Πόλη θα παλεύουμε, θα δρούμε και θα παρεμβαίνουμε.

.
Το έγραψε ο Κώστας Μπαϊρακτάρης (αναπληρωτής καθηγητής ψυχολογίας στο Αριστοτέλειο πανεπιστήμιο στη Θεσσαλονίκη) και το διάβασα στο disabled.gr .
Σχετικό:

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

Σχολιάστε

Filed under Για κλάματα, Πολιτισμός

Ντέμη Παπαϊωάννου – Σταυροπούλου

Στου πόνου τη γυάλινη πίστα

cf80ceafcf83cf84ceb11Πριν αρκετό καιρό η Νατάσα Κεσμέτη χάρισε στην ταπεινότητά μου ένα βιβλίο με χειρόγραφη αφιέρωση της συγγραφέως του με τίτλο ¨Στου πόνου τη γυάλινη πίστα συνάντησα το Πρόσωπο¨ από τις εκδόσεις Ακρίτα.

Δυστυχώς συνέπεσε να έρθει στα χέρια μου σε μια περίοδο που η προτεραιότητά μου ήταν το πώς θα ξεπερνούσε η μάνα μου ένα βαρύτατο εγκεφαλικό επεισόδιο και το βιβλίο ξεχάστηκε.

Το διάβασα χτες.

Δεν είναι λογοτεχνικό έργο , ούτε τεχνικό κείμενο γραμμένο από μία ειδικό όπως είναι η συγγραφέας , είναι μία εισαγωγή σε αυτό που λέει ο Carl Jung ¨Μια ψυχική αναμόρφωση και επομένως μια αυθεντική αυτογνωσία αρχίζει από την εμπειρία μιας καταστροφής¨.

Περιγράφει τα βιώματα , την εμπειρία και τις αντιλήψεις της κυρίας Ντέμης Παπαϊωάννου – Σταυροπούλου από την επαγγελματική της ενασχόληση και όχι μόνο με μια μεγάλη κατηγορία παιδιών που απέκτησαν αναπηρία από εγκεφαλική παράλυση , 400 περίπου παιδιά κάθε χρόνο στη χώρα μας αποκτούν αναπηρία από αυτή την εγκεφαλική ιδιαιτερότητα , αριθμός αρκετά μεγάλος.

Το βιβλίο ασχολείται όχι μόνο με τα παιδιά που είχαν την ατυχία να γεννηθούν με εγκεφαλική παράλυση αλλά και με το άμεσο περιβάλλον τους που γίνεται κοινωνός των προβλημάτων που απορρέουν από αυτή την αναπηρία και μας διαφωτίζει για τα αίτια , την καθημερινότητα , την πολύπλευρη εκπαίδευση που απαιτείτε για να έχουν τα παιδιά αυτά καλή ποιότητα ζωής στο μέλλον , την ιατρική και κάθε είδους θεραπευτική παρέμβαση , την αγωνία και τις προσδοκίες των γονιών , την έλλειψη μέτρων κοινωνικής προστασίας αλλά και με τις ευθύνες όλων όσων εμπλέκονται στη διαχείριση αυτής της αναπηρίας , του ίδιου του παιδιού , των γονιών , των θεραπευτών , του κοινωνικού περίγυρου αλλά και της πολιτείας.

Είναι γραμμένο από μία ειδικό (φυσιοθεραπεύτρια ειδικευμένη σε αυτό το είδος αναπηρίας) που έκανε το επάγγελμά της προέκταση της ανθρωπιάς της (αυτό το συμπέρασμα έβγαλα διαβάζοντάς το).

Χωρίς ανέξοδες υπερβολές αλλά με ευαισθησία και γνώση ταξιδεύει τον αναγνώστη σε ένα ταξίδι που ξεκινάει με τα συναισθήματα της απογοήτευσης , θλίψης και άρνησης της πραγματικότητας για την αναπηρία στην αποδοχή και το χαμόγελο, ένα ταξίδι ιδιαίτερα δύσκολο και μακρύ που απαιτεί αναθεώρηση των προτεραιοτήτων που είχαν θέσει στη ζωή τους οι γονείς και την εμπλοκή σε μια μακρόχρονη θεραπευτική αγωγή , την σύγκρουση των συναισθημάτων τους , την αντιμετώπιση της κοινωνικής προκατάληψης και την κρατική αναποτελεσματικότητα η καλύτερα ανάλγητη αδιαφορία και πολλά άλλα.

Το βιβλίο είναι ένας υπέροχος ξεναγός στο κόσμο της διαφορετικότητας , της αναπηρίας , της όποιας σωματικής αναπηρίας η και νοητικής που κάποτε συνυπάρχει αλλά και συμβουλευτικός οδηγός για να την προλάβουμε όπου αυτό είναι δυνατό.

Διαβάστε το.

Ένα μικρό απόσπασμα του βιβλίου που περιγράφει τις εκδηλώσεις της εγκεφαλικής παράλυσης από μία ανάρτηση της Κυριακής (xrwmata) στο disabled.gr
.

2 Σχόλια

Filed under Πολιτισμός