Monthly Archives: Απρίλιος 2012

Και μετά, σιωπή …

από το πολύ τρυφερό : http://dramaqueeninaction.wordpress.com/ 

Γονείς. Είναι μέσα στις πρώτες σου αναμνήσεις. Σου γελάνε και σου κάνουν γκριμάτσες να γελάσεις και συ. Παίζουνε μαζί σου, φαίνονται τόσο νέοι, με τα τωρινά σου κριτήρια, κι όμως τότε φάνταζαν μεγάλοι, πολύ μεγάλοι, ήσουν μάλιστα σίγουρος ότι ήταν πάντοτε μεγάλοι, σα να’χαν γεννηθεί σε αυτήν την ηλικία, σα να μην υπήρξαν ποτέ κι εκείνοι παιδιά.

Πάντα σου έλεγαν κάτι, σε καθοδηγούσαν στα πρώτα σου βήματα, σου κράτησαν το χέρι την πρώτη μέρα στο σχολείο, σου τέντωσαν τον δείκτη για να σε στείλουν στο δωμάτιό σου όταν έκανες αταξίες. Φοβόσουν για το τι θα σου πουν για έναν κακό βαθμό στον έλεγχο, για μια ζημιά στο σπίτι, για την ζαβολιά σου να βλέπεις τηλεόραση παραπάνω απ’ όσο εκείνοι επέτρεπαν. Χαιρόσουν καταβάθος να τους ακούς να καμαρώνουν για σένα, κι ας διαμαρτυρόσουν φωναχτά ότι σε κάνουν ρεζίλι. Τους φώναζες στην θάλασσα να δουν πώς κάνεις βουτιά χωρίς να κλείνεις τη μύτη σου με το χέρι, σου έλεγαν “μπράβο” και ψήλωνες δυο μέτρα από περηφάνια, ίσως γιατί ένα πρωτόγονο ένστικτο σε διαβεβαίωνε ότι το εννοούσαν, το εννοούσαν όπως δεν θα εννοήσει ποτέ ξανά κανείς μια επιδοκιμασία για σένα στην ζωή σου.

Πάντα σου έλεγαν κάτι, και πόσες φορές δεν ήθελες να πάψουν! Εκεί, στην εφηβεία, που ήταν όλο οδηγίες και απαγορεύσεις και πρέπει, ή μπορεί και να μην ήταν στ’αλήθεια, απλά εσένα να σου φαινόταν έτσι, γιατί ένιωθες ήδη μεγάλος από τα 14 χρόνια σου και απορούσες γιατί δεν σου φερόντουσαν αναλόγως. Πόρτες έκλειναν δυνατά, φωνές, κλάματα, παρακάλια σε μια ανώτερη δύναμη να γίνεις γρήγορα 18 και να φύγεις από κει μέσα. Και μετά, στα 18, πάλι σου μίλαγαν πολύ, σε συμβούλευαν τι να προσέξεις στην μακρινή πόλη που πας για να σπουδάσεις, πάλι οδηγίες, πάλι συμβουλές, λιγότερες φωνές, περισσότερη κατανόηση από σένα. Και ξαφνικά, ένα κρακ, τα πρώτα δάκρυα που σε αποχωρίζονται, έστω και προσωρινά, που όμως εσένα σε ταρακουνάνε, γιατί είναι οι γονείς σου διάολε, κάποτε ήταν υπεράνθρωποι στα μάτια σου, δεν αρρώσταιναν, δεν έκλαιγαν, δεν διαμαρτύρονταν, δεν είχαν ελαττώματα, ανάγκες, τρωτά σημεία.

Και τελικά αποκτούν τρωτά σημεία, και δεν είναι πια τα δυνατά όντα με τις υπερφυσικές δυνάμεις που θα σε προστατέψουν από τους πάντες και τα πάντα, δεν είναι αεικίνητοι και δραστήριοι, κουράζονται, μεγαλώνουν. Και μια μέρα τους βλέπεις κι αναρωτιέσαι πότε μεγάλωσαν τόσο, ειρωνικό, κι εκείνοι το ίδιο λένε για σένα, με νοσταλγία μεν, αλλά και καμάρι, ενώ εσύ το σκέφτεσαι με τρόμο. Αλλά να, κοιτάς παλιές φωτογραφίες, τότε που στα μάτια σου φάνταζαν ήδη ηλικιωμένοι ενώ δεν ήταν, και σκέφτεσαι, πόσο νέοι ήταν, πόσο δυνατοί, πόσο υπεράνθρωποι. Και αρρωσταίνουν, και δε λένε πια τόσα πολλά, μόνο να προσέχεις, πάντα να προσέχεις. Ο κύκλος της ζωής; Ναι, αλλά πολύ πιο σύντομος για μερικούς απ’ όσο θα πρεπε, απ’ όσο μας μάθανε, απ’ όσο ελπίσαμε.

Και μετά σιωπή.
Θα προσέχω.

Σχολιάστε

Filed under τρυφερά

Διαστροφή και Δημοκρατία …

υγεία

Πόσο ψυχανώμαλος, μαζοχιστής, διεστραμμένος είναι ο έλληνας ψηφοφόρος που θα ψηφίσει αυτούς που κατέστρεψαν τη χώρα, του έκλεψαν τη σύνταξη, του μείωσαν το μισθό, τον έστειλαν με άλλο 1 εκατομμύριο συνέλληνες στην ανεργία, διέλυσαν το σύστημα υγείας και το υποτυπώδες σύστημα πρόνοιας στο όνομα της εξυγίανσης αλλά κυρίως σκότωσαν τα όνειρα και την ελπίδα της νεολαίας για μια αξιοπρεπή επιβίωση; Εκτός βέβαια αν είναι λαμόγιο που επιβιώνει χάρις στο διεφθαρμένο και παρηκμασμένο πολιτικό σύστημα, παράσιτο που ζει σε βάρος των άλλων …
Και μετά; θα ρωτήσει κάποιος, οτιδήποτε δεν μπορεί να είναι χειρότερο από τις μαριονέτες των νταβατζήδως της παγκόσμιας οικονομίας, από τα καθάρματα που έφεραν τη χώρα σε αυτή τη κατάσταση και έχουν το θράσος να εμφανίζονται σήμερα σαν σωτήρες …

Σχολιάστε

19/04/2012 · 9:15 πμ