Monthly Archives: Μαρτίου 2012

ηλίθιες μεταφυσικές προκαταλήψεις

Aπολαύστε με ελληνικούς υπότιτλους ένα από τα μικρού μήκους ντοκιμαντέρ του Ριτσαρντ Ντοκινς όπου αναλύει τις ηλίθιες μεταφυσικές προκαταλήψεις των ανθρώπων και ξεμπροστιάζει αυτούς που αισχροκερδούν εις βάρος της ανθρώπινης αυτής αδυναμίας.

Σε περίπτωση που δε σας εμφανίζονται οι υπότιτλοι ενεργοποιήστε τους από την επιλογή που βρίσκετε κάτω δεξιά της οθόνης.

Advertisements

Σχολιάστε

30/03/2012 · 8:55 πμ

Κλειστό …

Κλειστό το Σύνταγμα για τους πολίτες στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου!

Καμιά παρέλαση δεν θα διαλυθεί και δεν θα ματαιωθεί ό,τι κι αν επιχειρήσουν ομάδες διαμαρτυρομένων πολιτών. Η αστυνομία αν χρειασθεί θα πρέπει να επιδείξει πυγμή.  Αυτή είναι η εντολή της ηγεσίας της ΕΛ.ΑΣ προς όλους τους αστυνομικούς, οι οποίοι θα συμμετέχουν στα μέτρα για τις εκδηλώσεις και τις παρελάσεις σε ολόκληρη την χώρα…
Να μην πάει κανείς λοιπόν στη παρέλαση, τη μνήμη των αγώνων για τη πατρίδα σου δεν την τιμάς με παρελάσεις αλλά με τη στάση ζωής σου.
Εξ άλλου η παρέλαση γίνεται ενώπιον ενός συνήθως αποτυχημένου πολιτικού που έχει τον κώλο του στραμμένο σε αυτούς που υποτίθεται τιμούμε εκείνη τη μέρα με την παρέλαση.

Σχολιάστε

24/03/2012 · 10:10 πμ

Σας συμφέρει

Μια καλή προσπάθεια στις μέρες της οικονομικής κρίσης είναι και αυτή. Μπείτε, ψάξτε, αγοράστε.

 

Σχολιάστε

Filed under Χωρίς κατηγορία

ἡ αἴσθηση τοῦ νά εἶσαι ἕνα κατάλοιπο, ἕνα περίσσιο κομμάτι (σε αντίθεση μέ τό ἀναντικατάστατο) ἕνα ἀπόρριμα *

της Νατάσας Κεσμέτη

Σέ ἀντίθεση μέ τά πρόσωπα τῶν ἐποχῶν, τά μύρια πρόσωπα τῆς φύσης καί μάλιστα τά λιγότερο κραυγαλέα πού διαθέτουν τό χάρισμα εἴτε νά προκαλέσουν εἴτε νά διευκολύνουν τήν ἀρχή μιᾶς ἡσυχίας μέσα μας , εἶναι μᾶλλον σπάνιο νά συμβεῖ κάτι τέτοιο μέ τά ἀνθρώπινα πρόσωπα. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ἐπίσης πώς πώς νιώθουμε ἐξόριστοι ὅπου κι ἄν βρισκόμαστε.

Μπορεῖ νά καταφέρνουμε ἀκόμη νά τό κρύψουμε ἀπό τόν ἑαυτό μας, ἀλλά ἡ ἀνησυχία πού σαλεύει στό βάθος τοῦ νοῦ καί τῆς καρδιᾶς μας δέν παύει . Εἴτε μόλις ξυπνήσουμε εἴτε λίγο πρίν ἀποκοιμηθοῦμε μᾶς συναντάει, ὅ,τι κι ἄν κάναμε γιά νά τήν ἀποφύγουμε τίς ὑπόλοιπες ὧρες .

Ἔχει τήν μορφή τῆς ἀμφιβολίας γιά μᾶς τούς ἴδιους, γιά τό ἄν ζοῦμε πραγματικά . Εἶναι ἕνα αἴσθημα ἀπειλῆς πού ὀγκώνεται σάν κουφό κύμα . Εἶναι ἕνα προαίσθημα βαρύ καί σκοτεινό πού δέν μποροῦμε νά ἐντοπίσουμε τήν πραγματική του πηγή. Βεβαιώνουμε τόν ἑαυτό μας πώς ὅλοι ἔτσι νιώθουν ἐξ αἰτίας τῶν συγκεκριμένων μας συνθηκῶν, ἀλλά πεισματικά κάποιος γνωστός ἤ ἄγνωστος μέσα μας δέν πείθεται. Μπορεῖ νά ἀποκοιμιέται ἀλλά τήν ἑπομένη ἀνανεώνει τήν ἐπανεμφάνιση τῆς ἀνησυχίας του μέ διάφορους τρόπους.

Πρέπει νά ἀποδεχτοῦμε τήν ἀλήθεια του. Τουλάχιστον ἄς ξεκινήσουμε ἀπό αὐτό : ἕνας ἀριθμός ἀνθρώπων δέν ἀποτελεῖ κοινότητα μόνο καί μόνο ἐπειδή εἶναι… ἕνας ἀριθμός ἀνθρώπωv.

Κι αὐτό πού μᾶς λείπει περισσότερο ἀπ’ ὅλα εἶναι ἡ πραγματικότητα τῆς κοινότητας. Τήν μπερδεύουμε μέ τήν ὁμάδα, τή συγκέντρωση, τήν συναναστροφή, τή κοινή διαμαρτυρία, τήν διαδήλωση, τήν πορεία, τίς μαζικές ἐκδηλώσεις θυμοῦ ἤ ἐπικρότησης, τήν σωματική συνύπαρξη, τήν συμπαρακολούθηση ἑνός θεάματος ἤ ἀκροάματος , «τά πολιτιστικά δρώμενα».

Μπορεῖ νά ἔχει κάτι ἀπ’ ὅλες αὐτές τίς μορφές συνάντησης ἀνθρώπων ἀλλά ἡ κοινότητα εἶναι κάτι πολύ παραπάνω. Ὁ Κούντερα στήν «Ταυτότητά» του ἔγραψε πώς στά περισσότερα ἀπό τά παλιά ἐπαγγέλματα ὑπῆρχε ἕνα στοιχεῖο πάθους : «Οἱ παπουτσῆδες γνώριζαν ἀπό στήθους τά πόδια κάθε συγχωριανοῦ». Ἐδῶ ἄλλοτε γνωρίζαμε ἀπό μεράκι – λέξη πού ἴσως ριζώνει στόν ἵμερο. Ἀλλ΄ἀκριβολογεῖ ὁ συγγραφέας ὅταν λέει: ἀπό στήθους. Γιατί στό στῆθος τους οἱ παπουτσῆδες τοποθετοῦσαν μιά ξύλινη πλακέτα καί κεῖ πάνω κάρφωναν τά παπούτσια. Γι αὐτό καί πολλοί ἀρρώσταιναν ἀπό στηθικές νόσους καθώς ὁ ξύλινος θώρακας βάραινε καί δέν ἀνέπνεαν καλά. Τώρα ὅσοι ἀπέμειναν τσαγκάρηδες δέν ἀρρωσταίνουν ἔτσι ἀλλά σπάνια γνωρίζουν ἤ γνωρίζονται. Ὅλοι εἴμαστε πανομοιότυποι, προσθέτει ὁ Κούντερα δεμένοι μέ τήν κοινή μας ἀδιαφορία.

Ἡ κοινότητα γιά τήν ὁποία μιλᾶμε δέν δένει τά μέλη της μέ ἕνα διάτρητο δίχτυ ἀδιαφορίας, κάτι πού σημαίνει νέκρα τῆς κοινῆς συμβολικῆς γλώσσας. Κι αὐτό γιατί δέν εἶναι συνάθροιση μονολόγων. Ἡ ἀδιαφορία δέν ἔχει καμιά σχέση μέ τή δημιουργική ἡσυχία. Ἡ κοινότητα πού ἔχουμε ἀπωλέσει, συνδέει τά μέλη της μ’ ἕναν ἱστό ἀμοιβαιότητας τῶν φαντασιακῶν συμβόλων, πράγμα πού προϋποθέτει τήν ζωντανή μοναδικότητα τῆς ποικιλίας προσώπων σέ διάλογο.

Τό πικρό προνόμιο τῶν ἐξορίστων εἶναι ὁ μονόλογος. Ἡ μεγαλύτερη δοκιμασία τους : νά πνιγοῦν στήν εἰκόνα τους. Ἡ ἡσυχία ὅμως δέν εἶναι αὐτή τοῦ ναρκίσσου. Δέν μονολογεῖ κατάκλειστη. Ἔχουμε ξεχάσει πῶς ἀκριβῶς εἶναι νά ζεῖς σέ κοινότητα. Ὅμως σέ καμιά περίπτωση δέν εἴμαστε «κατάλοιπα».  Πρέπει νά βροῦμε ἤ μᾶλλον νά στραφοῦμε στό ζωντανό κέντρο μέσα μας καί νά συνομιλήσουμε μαζί του. Ἀκόμα καί ἡ ἀπόρριψη μπορεῖ νά μετατραπεῖ σέ ὠστική δύναμη γι αὐτή τήν στροφή. Ἔστω καί τά ψίχουλα γιά τούς σκύλους, εἶπε ἡ πεινασμένη εὐαγγελική γυναίκα καί δέν μιλοῦσε μέ τήν ὑποκριτική ψευτιά μιᾶς ὑπόδουλης. Δέν στεκόταν ὡς «ἕνα περίσσιο κομμάτι» ἀπέναντι στόν Χριστό, γι αὐτό ἀπέσπασε τόν πλήρη του θαυμασμό καί ὁλόκληρη τήν προσοχή του. Ὅσα βάσανα καί νά εἶχε, χόρτασε ἀπό τήν ἀγάπη πού τήν ὕψωνε στά μάτια του σέ ὅλη τήν μοναδικότητα τῶν δυνατοτήτων της. Τόλμησε τόν διάλογο καί ἐγκαινίασε μιά σχέση ζωτικῆς ἐπικοινωνίας ὅπου δέν ἦταν ἀπόρριμα: ξένη ἤ ἐξόριστη, ἀλλά οἰκεῖο μέλος μιᾶς καθολικότητας πέρα ἀπό τά ὅρια τῆς νοσταλγούμενης, πλήν θρυμματισμένης κοινότητας.

Τό παράθεμα εἶναι μιά πρόταση ἀπό τήν παρακάτω παράγραφο. Περιέχεται σέ μια πολύ ενδιαφέρουσα και πολύπλευρη συνέντευξη της κόρης τοῦ Λακάν, Judith Miller πού ἀναδημοσιεύθηκε στόν ἱστότοπο People and Ideas ἀπό τήν ἱστοσελίδα του Κέντρου Ψυχαναλυτικών Ερευνών. H μετάφραση στα ελληνικά είναι της Νατάσσας Κατσογιάννη και της Κυριακής Σαμαρτζή :

«Στό πλαίσιο τοῦ κοινωνικοῦ, ὑπάρχει συχνά μιά ἐπίδραση ἐπί τοῦ ὑποκειμενικοῦ, πάνω σέ κάθε ὑποκείμενο, ἡ αἴσθηση τοῦ νά εἶσαι ἕνα κατάλοιπο, ἕνα περίσσιο κομμάτι (σέ ἀντίθεση μέ τό «ἀναντικατάστατο»), ἕνα ἀπόρριμα. Στήν ἐργατική ἐπισφάλεια γιά παράδειγμα: σήμερα ἔχω αὐτή τή δουλειά, αὔριο μέ βάζουν στό περιθώριο, δέν ξέρω τί θά ἀπογίνω…»

Σχολιάστε

Filed under Πολιτισμός