Monthly Archives: Δεκέμβριος 2010

Καλή χρονιά ;-)

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Χωρίς κατηγορία

Ὁ κρό­κος τοῦ 25

Ο ΔΙΑΔΡΟΜΟΣ ἦ­ταν γε­μά­τος ἄ­δεια φο­ρεῖ­α καὶ σι­ω­πή. Στὸν γυ­ναι­κεῖ­ο θά­λα­μο 25 ἕ­νας κρό­κος ἔ­φεγ­γε προ­βάλ­λον­τας ἀ­π’ τὸν βολ­βό του. Ἀ­πέ­ναν­τι, σ’ ἕ­να στε­νό­χω­ρο δί­κλι­νο, δυ­ὸ ἄν­δρες κου­βέν­τια­ζαν χα­μη­λό­φω­να.
Φορ­τω­μέ­νος τρα­γι­κὲς ἢ πλη­γω­μέ­νες ἱ­στο­ρί­ες, ἔ­χον­τας δώ­σει πλή­ρως τὴν προ­σο­χή του σὲ ἑ­κα­τον­τά­δες ἀν­θρώ­πων γιὰ πά­νω ἀ­πὸ πε­νήν­τα χρό­νια, ὁ βα­ριὰ ἀ­σθε­νὴς γε­ρο-μο­να­χὸς ἔ­λε­γε τώ­ρα πώς, πα­ρ’ ὅ­σα εἶ­χε ἀ­κού­σει καὶ δεῖ, πο­τὲ δὲν εἶ­χε πά­ψει νὰ πι­στεύ­ει στὴν ἀ­ξί­α τοῦ ἀν­θρώ­που καὶ στὴν συ­νε­χῆ δι­α­κυ­βέρ­νη­ση τοῦ κό­σμου ἀ­πὸ τὸν Θε­ό.
Ὁ φί­λος του για­τρός, κα­θι­σμέ­νος στὸ δι­πλα­νὸ ἄ­δει­ο κρε­βά­τι ἔ­δει­χνε ἐ­σω­τε­ρι­κὰ ἀ­πο­κα­μω­μέ­νος, ὡ­στό­σο ἄ­κου­γε προ­σε­κτι­κά:
«Μᾶς ἔ­δω­σε τὴν ἐ­λευ­θε­ρί­α νὰ κά­νου­με λά­θη καὶ νὰ βι­ώ­νου­με πά­θη.»
Ἕ­νας νέ­ος βγῆ­κε ἀ­πὸ τὸν 25, δι­έ­σχι­σε τὸν δι­ά­δρο­μο, τοὺς δι­έ­κο­ψε τεί­νον­τας στὸν μο­να­χὸ ἕ­να μπλόκ. «Εὐ­χα­ρι­στῶ εὐ­λο­γη­μέ­νε» εἶ­πε ἐ­κεῖ­νος στὸν ἄν­δρα ποὺ ἀ­μέ­σως ξα­να­βγῆ­κε. Τὸ ἔ­φε­ρε κον­τὰ στὰ μά­τια του γιὰ λί­γο καὶ τὸ ἔ­δω­σε στὸν για­τρό. «Δι­άβα­σε ἐ­σὺ κα­λύ­τε­ρα» εἶ­πε. «Κι οἱ δύο δε­σμευ­ό­μα­στε ἐξ ἴ­σου ἀ­πὸ τὸ ἀ­πόρ­ρη­το»:
15 Δε­κεμ­βρί­ου. Ἀ­νυ­πό­φο­ρος πό­νος. Μό­λις καὶ με­τὰ βί­ας τὸ σῶ­μα ἀν­τέ­χει ἂν καὶ δὲν εἶ­ναι ἀ­πο­κλει­στι­κὰ δι­κός του. Πρέ­πει νὰ διατη­ρή­σει τὴν σιω­πή του. Ὄ­χι ἀ­πὸ ὑ­πε­ρη­φά­νεια οὔ­τε ἐξ αἰ­τί­ας τῆς μο­να­δι­κό­τη­τάς του.
16 Δε­κεμ­βρί­ου. Ἕ­νας σπα­ραγ­μὸς ποὺ ξε­περ­νᾶ κά­θε εἴ­δους σύ­νορο, μὲ ἑ­νώ­νει μὲ κά­θε ἐ­ξα­θλι­ω­μέ­νο, κα­ταρ­ρα­κω­μέ­νο, πλά­σμα μαγ­κω­μέ­νο στὶς δαγ­κά­νες τοῦ πό­νου εἴ­τε προ­έρ­χε­ται ἀ­πὸ ἀρ­ρώστεια, εἴ­τε ἀ­πὸ πεί­να, ἀ­πὸ κα­κο­ποί­η­ση ἢ ἀ­γρι­ό­τη­τα κι ἀ­ναλ­γη­σί­α εἴ­τε ἀ­πὸ κά­ποι­ο ἄλ­λο ἀ­πό­λυ­το πα­ρα­λο­γι­σμό. Ἀλ­λὰ κa­ὶ μὲ τοὺς εὐ­τυ­χεῖς μὲ ἑ­νώ­νει για­τί δὲν ὑ­πάρ­χει εὐ­τυ­χί­α ἀ­δάγ­κω­τη ἀ­πὸ ἕ­ναν συγ­κλο­νι­στι­κὸ πό­νο – ἀρ­γὰ ἢ γρή­γο­ρα.
17 Δε­κεμ­βρί­ου. Ξε­μύ­τι­σαν φυλ­λα­ρά­κια!
18 Δε­κεμ­βρί­ου. Ξε­περ­νᾶς κά­θε ἔν­νοι­α, νό­η­μα καὶ μορ­φὴ ποὺ θὰ δο­κί­μα­ζαν νὰ πε­ρι­γρά­ψουν πῶς ἀ­κοῦς καὶ πῶς συλ­λέ­γεις τὶς οἰ­μω­γὲς ἐ­πι­στρέ­φον­τάς τις… Ἐ­νερ­γὸς εἰ­ρή­νη, ἐ­κεῖ ἐ­ξαρ­χῆς.
20 Δεκεμβρίου. Ξε­μύ­τι­σαν κι ἄλ­λα χα­ρι­τω­μέ­να… Τοῦ ζή­τη­σα μιὰν ἁ­γι­ο­γραφί­α. «Ἀ­κο­λου­θή­σω­μεν λοι­πὸν ἔν­θα ὁ­δεύ­ει…»
21 Δε­κεμ­βρί­ου. Ἀλ­λὰ σὲ τί ἀ­πό­κρη­μνα κο­φτε­ρὰ πράγ­μα­τα πρέπει νὰ περ­πα­τή­σουν οἱ ἀ­μά­θη­τες πα­τοῦ­σες χα­ρα­κω­μέ­νες ἀ­πὸ τὸ κα­φτὸ κι ἀ­πὸ τὸ πα­γω­μέ­νο αἷ­μα ξα­νὰ καὶ ξα­νά.
22 Δε­κεμ­βρί­ου. Ὅ­ταν στραγ­γί­ζουν οἱ στέρ­νες ἀ­π’ ὅ­λο τὸν ὑ­δά­τινο ὁ­ρί­ζον­τά τους, τό­τε τὸ κά­θε τὶ ἐ­ξαρ­τᾶ­ται ἀ­πὸ τὸν οὐ­ρα­νό. Κι ὅ­ταν κι ὁ οὐ­ρα­νὸς ἀ­πο­σύ­ρε­ται, μέ­νει ὁ ἱ­κέ­της μό­νος μέ­σα στὴν πί­στη του ποὺ τρέ­μει σω­ρι­α­σμέ­νη. Τὴν φρον­τί­ζει μὲ ὅ­σα δά­κρυ­α ἔ­χει, τὴν κοι­τά­ζει ἀ­νήμ­πο­ρος κα­θὼς ψυ­χο­μα­χᾶ, ἀλ­λὰ δὲν τὴν ἐγ­κα­τα­λεί­πει. Κά­τι ἄ­γριο θε­ρι­εύ­ει στὸ βά­θος τοῦ βλέμ­μα­τός του.
Ἡ τριμ­μέ­νη μου σάρ­κα δὲν ἔ­χει κα­μιὰν ἀ­ξί­α οὔ­τε τὰ συν­τριμ­μέ­να μου ὀ­στά. Δὲν μὲ ἔ­χεις σὲ τί­πο­τα ἀ­νάγ­κη ἀλ­λὰ μὲ ἀ­γα­πᾶς ὅ­πως ἐ­γὼ ἀ­γα­πῶ τὴν ἀ­νήμ­πο­ρη πί­στη μου.
Ὁ κρό­κος ἄν­θι­σε!
23 Δε­κεμ­βρί­ου. Τὸ βρέ­φος στὴν ἀγ­κα­λιὰ ποὺ τὸ πε­ρι­πτύσ­σε­ται φα­νε­ρώ­νει τὴν ἐμ­πι­στο­σύ­νη ποὺ τὸ γα­λου­χεῖ. Στὴν ἀ­κμὴ τῆς ζω­ῆς του φθά­νει καὶ στὴν ἀ­κμὴ τοῦ πό­νου του, ὅ­ταν τὰ ἄ­κρα του τα­νύ­ζον­ται στὰ τέσ­σε­ρα ση­μεῖ­α τοῦ ὁ­ρί­ζον­τα ἐ­νῶ συ­σπῶν­ται στὸ ἔ­σχα­το ση­μεῖ­ο συ­σπεί­ρω­σης. Δι­α­δο­χι­κὲς τα­νύ­σεις καὶ συ­σπει­ρώσεις δὲν μα­ται­ώ­νουν ἕ­ναν κύ­κλο σο­φί­ας, τρυ­φε­ρό­τη­τας καὶ ἀ­γαλ­λί­α­σης. Μιὰ εἰ­κό­να παν­τε­λῶς ἀ­ό­ρα­τη: φω­τιὰ πί­σω ἀ­πὸ ὠ­κε­α­νοὺς στά­χτης.
• Τί νό­η­μα ἔ­χει; μουρ­μού­ρι­σε ἀ­πο­καρ­δι­ω­μέ­να ὁ για­τρός.
— Ἐν­νο­εῖς πὼς δὲν σώ­ζε­ται γρά­φον­τας;
Κού­νη­σε κα­τα­φα­τι­κὰ τὸ κε­φά­λι. Μπο­ρεῖ νὰ ἦ­ταν ἀ­συ­νή­θιστο γιὰ ἀ­σθε­νῆ σὲ μὴ ἀ­να­στρέ­ψι­μη πο­ρεί­α νὰ ἐκ­φρά­ζε­ται ἔ­τσι ἀλ­λὰ ὁ ἴ­διος προ­τι­μοῦ­σε νὰ μὴν ἦ­ταν ἐ­κεῖ. Γιὰ μιὰν ἀ­κό­μη Πα­ρα­μο­νὴ Χρι­στου­γέν­νων σὲ ἐ­φη­με­ρί­α. Τὸ ὁ­μο­λό­γη­σε καὶ πρό­σθε­σε:
— Ἐ­σεῖς δὲν θὰ προ­τι­μού­σα­τε νὰ εἶ­στε στὸ κελ­λί σας;
• Καὶ ποῦ ἀλ­λοῦ εἶ­μαι;
— Ἔ­χε­τε θάρ­ρος γιὰ χι­οῦ­μορ!
• Κα­θό­λου! Ὁ πον­τι­κὸς στὴν τρύ­πα του εἶ­ναι ἄρ­χος, ἀλ­λὰ παν­τοῦ ὁ μο­να­χὸς ἕ­να ὀ­φεί­λει νὰ πα­ρα­κα­λεῖ: νὰ προ­φτά­σει νὰ ὁ­λο­κλη­ρώ­σει τὴν με­τά­νοι­ά του. Δὲν ὑ­πάρ­χει δι­α­φο­ρὰ ἀ­νά­με­σα σὲ μο­να­χοὺς καὶ λα­ϊ­κούς. Ἴ­σως αὐ­τὴ ἡ ἀ­δελ­φή μας βρῆ­κε τὸ μο­νο­πά­τι τῆς δι­κῆς της πο­ρεί­ας.
• Λέ­τε;
• Πα­ρα­πο­νι­ό­μα­στε πο­λὺ γιὰ τὶς λέ­ξεις. Ξε­χνᾶ­με πὼς κά­θε στιγ­μὴ μᾶς εὐ­ερ­γε­τοῦν.
Ὁ για­τρὸς ἐ­πέ­μει­νε:
• Δὲν ὑ­πάρ­χει δι­α­φο­ρά;
• Κα­μί­α. Ὅ­λοι ἀ­να­λαμ­βά­νουν νὰ ἀ­σκοῦν­ται κα­τὰ ποι­κίλους τρό­πους, ἐ­ὰν ἐ­πι­θυ­μοῦν νὰ ἀ­πο­κτή­σουν νοῦν καὶ σπλάχνα Χρι­στοῦ.
Ξα­νά­σκυ­ψε στὸ μπλόκ:
24 Δε­κεμ­βρί­ου. Ἔ­λα μι­κρὲ πῶ­λε νὰ μᾶς πά­ρεις πά­λι ἕ­ναν ἕ­ναν στὴ ρά­χη σου. Τοὺς αἰχ­μά­λω­τους, τοὺς πρό­σφυ­γες, τοὺς ἑ­τοι­μοθά­να­τους. «Ἐ­κεῖ ἐ­φά­νη ρί­ζα ἀ­πό­τι­στος βλα­στά­νου­σα ἄ­φε­σιν. Ἐ­κεῖ εὑ­ρέ­θη φρέ­αρ ἀ­νώ­ρυ­κτον…» Ἔ­λα καὶ γιὰ μέ­να πιά.

Νατάσα Κεσμέτη
Δε­κέμ­βριος 2010

Σχολιάστε

Filed under Πολιτισμός

Όταν η ανοησία δημιουργεί ενοχές.

Χτες υποτίθεται ότι ήταν ημέρα αφιερωμένη στα άτομα με αναπηρία και δεν μπορώ να μη σχολιάσω τη προκατάληψη που ακολουθεί την αναπηρία από τις διάφορες … Χριστιανικές εκκλησίες μεταξύ των άλλων προκαταλήψεων.
Σ΄ ένα φόρουμ πριν 2 χρόνια περίπου άρχισε μια συζήτηση περί ¨Δευτέρας Παρουσίας¨ στην οποία συμμετείχε ένας ΧΜΙ (Χριστιανός μάρτυρας του Ιαχωβά) όπως του άρεσε να τον αποκαλούν και μεταξύ αυτών που τον σχολίαζαν ήμουν και εγώ, διάβασα απίστευτα πράγματα σχετικά με την εικόνα του θεού που είχε σχηματίσει στο μυαλό του μέχρι που κάποιες φορές του είπα ότι αν υπήρχε θεός θα του είχε κάνει μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση με αυτά που του καταλόγιζε.
Ο ΧΜΙ έχει μάλιστα κινητική αναπηρία και γι αυτή την αναπηρία κατηγορούσε τον Αδάμ γιατί …. έφαγε λέει ένα μηλαράκι από το δέντρο της γνώσης του ¨παραδείσου¨!!!
Βέβαια δεν είναι ο μόνος ¨χριστιανός¨ που πιστεύει τέτοια ανοησία, γεμάτο το ίντερνετ από τέτοιες απόψεις καλογέρων, παπάδων, δεσποτάδων και άλλων ¨θεογνωστών¨, υπάρχουν βέβαια ακόμα πιο προχωρημένες – διεστραμμένες όπως ότι ο Θεός δοκιμάζει τους ανθρώπους σκορπίζοντας δυστυχία λες και ο άνθρωπος είναι σαμπρέλα η μεντεσές και άμα περάσει το τεστ αντοχής με καρτερία θα αξιωθεί παράδεισο χωρίς βέβαια να έχει ζήσει !!!
Ο ΧΜΙ θεωρεί ότι η αναπηρία του είναι αποτέλεσμα της παρακοής του παππού του Αδάμ αλλά δεν σκέπτεται ότι κατ αυτόν και όλοι οι άλλοι άνθρωποι έχουν την ίδια σχέση με τον παππού Αδάμ και όμως οι περισσότεροι δεν έχουν αναπηρίες η δυστυχία, άραγε γιατί; 
Δεν σκέπτεται ότι κάποιος που εκδικείται τους απογόνους κάποιου που δεν έχουν καμία σχέση με την υποτιθέμενη παρεκτροπή μόνο Θεός δεν μπορεί να είναι παρά ένα πανάθλιο, θρασύδειλο υποκείμενο (εικόνα και ομοίωση αυτού που έγραψε το συγκεκριμένο παραμύθι) που εκτονώνει τη κακία του σε ανυπεράσπιστους γιατί βέβαια κανείς δεν μπορεί να αντιπαρατεθεί σε κάποιο παντοδύναμο και αθάνατο, μόνο ένας παρανοϊκός εγκληματίας εκδικείται ένα παιδί πριν ακόμα γεννηθεί…
Δεν μπορεί να καταλάβει ότι δεν μπορεί να έχει σχέση με την αγάπη κάποιος που ζητά από το υποτιθέμενο δημιούργημά του να συγχωρεί τον συνάνθρωπό του αλλά ο ίδιος δισεκατομμύρια χρόνια μισεί αυτό που έφτιαξε…
Και χιλιάδες άλλα αυτονόητα δεν μπορεί να καταλάβει γιατί κάποιοι του δημιουργούν ενοχές για να τον έχουν υποχείριό τους όπως γίνεται και σε όλους που αναζητούν τη ζωή μέσα σε ¨πνευματικές¨ αγέλες που ευνουχίζουν τη σκέψη και τη λογική, ενοχές γι αυτά που υποτίθεται ότι έκανε κάποιος άλλος πριν δις χρόνια. Τους ενοχλεί κάθε τι που κάνει τη ζωή των άλλων χαρούμενη όπως το σεξ, η μουσική, οι γιορτές, η έμφυτη ανάγκη για αναζήτηση για το πως είναι ο κόσμος, ενοχές για κάθε πράγμα που σηματοδοτεί την ελευθερία στη σκέψη και τη δημιουργικότητα ¨Αηδίασα εγώ την επίγειον ζωήν, διότι κατ’ εμέ είναι ταλαιπωρία και ματαιότης κάθε έργον, που γίνεται κάτω από τον ήλιον εις την γην, διότι όλα είναι μάταια και κούφια, σαν πνοή διερχομένου ανέμου¨ Εκκλ. 2,17. 

Μου ήρθαν στο μυαλό αυτά διαβάζοντας τις ψεύτικες υποσχέσεις της πολιτείας  στους αναπήρους για αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης για μια ακόμα φορά, υποσχέσεις και αυτή όπως οι υποσχέσεις της εκκλησίας, δυστύχησε  αφελή πολίτη – πιστέ και καααάποια μέρα θα δικαιωθείς, επικερδής επιχείρηση η καλλιέργεια ελπίδας…
Με την ευκαιρία έχει ενδιαφέρον η
ματιά ενός από τους μεγαλύτερους σύγχρονους θεολόγους που είναι και ψυχολόγος – ψυχοθεραπευτής του Φιλόθεου Φάρου για τη σχέση μερίδας πιστών με το Θεό και δεν αφορά μόνο την ορθόδοξη εκκλησία αλλά και όλα εκείνα τα μορφώματα που παρουσιάζονται σαν γνήσιοι εκφραστές και ερμηνευτές του … λόγου του θεού.

1 σχόλιο

Filed under Για κλάματα