ΦΟΒΙΣΜΕΝΗ ΜΑΤΙΑ

Άκουσα αυτή τη φράση σ’ ένα δελτίο ειδήσεων και μου έκανε απίστευτη εντύπωση, όχι για το θέμα που ειπώθηκε, άλλωστε μου έκανε τέτοια εντύπωση, που ούτε καν εκείνη την ώρα μπορούσα να παρακολουθήσω οτιδήποτε.
Το μυαλό μου «έφυγε», ήταν σαν μέσα σε μια στιγμή, να βρήκα λέξεις για να περιγράψω τόσα συναισθήματα, που τα είχα και δεν ήξερα πώς να τα «ονομάσω».
Έχετε δει τους ανθρώπους γύρω σας, τα τελευταία χρόνια; Δεν χαμογελάνε, δεν μιλάνε, δεν ακουμπάει η ματιά τους επάνω μας, μας προσπερνάει, σαν να είμαστε χωρίς ύλη κι αν τύχει να διασταυρωθεί η ματιά μας, έτσι που να μην γίνεται να την αποφύγει, τραβιέται γρήγορα, επιταχύνει το βήμα και βιάζεται να απομακρυνθεί, μήπως και χρειαστεί να πει μια κουβέντα, μήπως και αναγκαστεί να μιλήσει.
Δεν θέλει επαφές με αγνώστους. Αλλά από πότε ο συνάνθρωπος, ο συνεπιβάτης, ο συγκάτοικος, προκαλεί φόβο;
Από πότε η καλημέρα έγινε επικίνδυνη λέξη;
Από πότε το να ανταλλάξεις μια κουβέντα με τον διπλανό σου, εγκυμονεί κινδύνους;
Από πότε γίναμε έτσι;
Ναι εντάξει, η εγκληματικότητα ντόπια και εισαγόμενη και το τρέξιμο της καθημερινότητας που μας έχει τσακίσει και δεν μας αφήνει καιρό για γνωριμίες με τους γύρω μας, άρα μας κάνει να τους θεωρούμε εκ προοιμίου «κακούς», μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου.
Παλιά, ίσχυε ακριβώς το αντίθετο, όλοι ήταν καλοί, μέχρι να αποδειχτεί κάτι διαφορετικό και πάλι όμως, υπήρχε η δεύτερη ευκαιρία.
Αλλά, άλλοι καιροί θα μου πείτε, τότε ο άνθρωπος είχε καιρό να ασχολείται με τον άνθρωπο και όχι με τις πράξεις που αυτός έκανε εκ των υστέρων…
Δεν μ’ αρέσει αυτό που προσπαθούν να με κάνουν, δεν μ’ αρέσει να ζω έτσι. Θέλω να μπορώ να νοιώθω ελεύθερη.
Μόνο οι μεγαλύτεροι σε ηλικία άνθρωποι, ψάχνουν ευκαιρία για να πιάσουν κουβέντα, έχουν ζήσει σε άλλη εποχή και θυμούνται ότι δεν ήταν πάντα έτσι τα πράγματα. Δεν ξέρω αν είναι η συνήθεια που τους κάνει να εξακολουθούν να το κάνουν, ή η μοναξιά που νοιώθουν πια σε μια εποχή που όλοι τρέχουν και αυτοί απλά ακολουθούν.
Όμως τους ζηλεύω, που μπόρεσαν ή πρόλαβαν να ζήσουν αυτές τις χαρές, της ανθρώπινης επικοινωνίας, που έζησαν σ’ εποχή με ορίζοντα και μέσα τους και έξω τους.
Εμείς το μόνο που κάνουμε, είναι να τρέχουμε, για να προλάβουμε υποχρεώσεις, που όσες δεν είναι επιβεβλημένες, είναι δημιουργημένες από μας, για να μπορούμε να έχουμε μια καλύτερη ζωή από ανέσεις υλικών αγαθών, αλλά που θα είναι άδεια από ανθρώπους, που θα μας δώσουν την χαρά να τα απολαύσουμε μαζί.
Ακόμη και πολλές από τις παρέες, είναι παρέες κατά συνθήκη, δεν έχουν αλήθεια, τις κάνουμε ελλείψει άλλων ή για να έχουμε κάποιους, στους οποίους θα μπορούμε να δείχνουμε τα αποκτήματά μας και να αναλύουμε τις απόψεις μας. Δεν είναι παρέες και φιλίες ζωής, δεν υπάρχει πραγματικό ενδιαφέρον, δεν υπάρχει αυτό το κάτι, που δημιουργεί τις σχέσεις ζωής.
Ακούγεται πολύ εύκολα το « θα έκανα τα πάντα για να βοηθήσω», αλλά όταν ρωτάς τι σημαίνει αυτό το «τα πάντα» δύσκολα μπορούν να το εξηγήσουν.
Τα λόγια περισσεύουν και οι πράξεις έχουν γίνει φειδωλές.
Πολλά είναι αυτά για τα οποία μπορώ να κατηγορήσω την σημερινή εποχή, αλλά το ότι προσπαθεί να μου πάρει το χαμόγελο και να με κάνει ένα φοβισμένο ανθρωπάκι, θεωρώ ότι είναι το χειρότερο όλων.
Ποτέ τίποτε δεν άλλαξε από φοβισμένους ανθρώπους, ο κόσμος αλλάζει μόνο από ανθρώπους που έχουν έχουν την δύναμη να πάνε κόντρα στο ρεύμα των πολλών που τους θέλει έτσι κι ελπίζω να μην δώσουμε την δυνατότητα σε κανέναν να καταφέρει να μας πάρει την χαρά της ανθρώπινης επικοινωνίας, τη χαρά να είμαστε άνθρωποι και να το δείχνουμε.

της Χαράς

Advertisements

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ΦΟΒΙΣΜΕΝΗ ΜΑΤΙΑ

Filed under Χωρίς κατηγορία

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.