Δεν μας αξίζει…

Είναι καιρός τώρα που νοιώθω μια απογοήτευση και μια παραίτηση, ένα κενό…
Νοιώθω πως ότι και αν κάνω δεν έχει νόημα, αφού άλλοι αποφασίζουν. Ότι και αν κάνω, όσο καλά και αν το κάνω, κάποιος άλλος προφανώς το έχει κάνει καλύτερα, αφού τον βρίσκω ένα βήμα πιο μπροστά …
Βρε λες… ;
Ένα κενό με κυνηγάει και είναι και καλοκαίρι και που όρεξη για τρέξιμο.
Νοιώθω ορφανή.
Ορφανή από κράτος…
Από την μία δεν το συναντάω πουθενά και από την άλλη το βρίσκω συνεχώς μπροστά μου.
Αντιφατικό;
Μπα…
Για σκεφτείτε το ! ! !
Θέλω να κάνω κάτι και η πρώτη αντίδραση είναι αυτό ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ! ! !
Γιατί καλέ μου;
Δεν το προβλέπει ο νόμος ! ! !
Και ο νόμος λειτουργεί μόνο για μένα; Γιατί όλοι οι υπόλοιποι το έχουν κάνει…
Θέλω να βγάλω ένα «χαρτί», αλλά μου ζητάνε άλλα τριακόσια, για να μου δώσουν το ένα που ζήτησα εγώ.
Τολμάω να ψελλίσω, μα έδωσα τα ίδια έγγραφα και στον συνάδελφό σας, στο τάδε τμήμα.
-Ε και; Εκεί είναι άλλο τμήμα.
Μα τι στο καλό, συλλογή τους αρέσει να κάνουν, μ’ αυτή την χαρτούρα ή τα χρησιμοποιούν για προσάναμμα στα τζάκια τους τον χειμώνα; Γιατί έτσι και ξαναπάς και χρειαστεί να επικαλεστείς το ίδιο χαρτί, ποτέ δεν το βρίσκουν ή έλα μωρέ που να ψάχνουμε εμείς, ανάμεσα στην χαρτούρα, φέρτο εσύ ξανά.
Και τότε γιατί το μαζεύεις καλέ μου;
Αααα ναι ξέχασα, έχουν εκσυγχρονιστεί πια, έχουν υπολογιστές.
Ναι μόνο ας τους δείξει κάποιος και πως δουλεύουν, όταν φυσικά έχει σύστημα η υπηρεσία, όπως επίσης και το «ρε μ@λ@κ@ πάλι δεν δουλεύει το ρημάδι» δεν ενδείκνυται ως αιτία αγανάκτησης, όταν ο διακόπτης είναι στο off.
Η διάθεσή μου, συνήθως καλή και όχι μόνο, συνήθως και καλοπροαίρετη.
Αλλά…
Όταν αυτός που πρέπει να με εξυπηρετήσει, δεν έχει κοιμηθεί καλά το βράδυ, δεν τα βρήκε με την γυναίκα του, συνάντησε κίνηση μέχρι να έρθει στην δουλειά του, δεν του πέτυχε τον καφέ ο καφετζής και αργεί να πάρει μπροστά τις πρωινές ώρες, αλλά το καταραμένο ωράριο τον υποχρεώνει να είναι στην υπηρεσία του στις 7:30 κι εγώ έχω την ατυχία να θέλω να πάω πρωί, για να τελειώνω…
Όταν η κυρία, θέλει με το που πάει στο γραφείο της, να μιλήσει με την μανούλα και την αδερφή της, γιατί μένουμε μακριά και «με το τρέξιμο, δεν προλαβαίνουμε να βρεθούμε, με καταλαβαίνεται, έτσι δεν είναι… ;»
Όταν η πιτσιρίκα ( που δεν θα κρίνω το πώς κατέλαβε –στην κυριολεξία- την θέση ), θέλει να βγάλει τ’ απωθημένα της, επειδή στο σχολείο δεν την παίζανε, γιατί ήτανε σπασικλάκι….
Όταν «εδώ είναι ο συνάδελφος, απλά έχει πεταχτεί σε μια δουλίτσα», η οποία κρατάει ώωωωωρες….
Όταν μου μιλάει λες και κάνουμε παρέα από το νηπιαγωγείο…
Όταν είναι βραδύνους και στο μυαλό και στην εξυπηρέτηση….
Όταν είναι ανάγωγος και θεωρεί πως η θέση του, του δίνει το δικαίωμα να ίπταται της πραγματικότητας και των υποχρεώσεών του…
Εεεεεκεί χαλάει η συνταγή.
Όταν ως πολίτης έχω μόνο υποχρεώσεις και σπάνια δικαιώματα, όταν προσπαθούν με δημιουργική λογιστική μα με πείσουν πως ένα κι ένα ΔΕΝ κάνει δύο, αλλά όσο τους βολεύει.
Όταν μου λένε ότι δουλεύουν για τα δικαιώματά μου, αλλά εγώ έχω μόνο υποχρεώσεις, αδυνατώ να τους παρακολουθήσω.
Όταν ξέρω ότι οι ώρες εργασίας μου είναι σαράντα, αλλά δουλεύω το λιγότερο εξήντα – εβδομήντα, χωρίς εννοείται πρόσθετη αμοιβή και με αριστερό αφεντικό, μια σύγχυση την νοιώθω.
Όταν μου λένε, ότι μου αυξάνουν τις εισφορές μου και τα όρια συνταξιοδότησης και είναι για το καλό μου, αλλά όταν ( ! ! ! ) θα φτάσω στην ηλικία της σύνταξης τα ταμεία θα είναι άδεια, μια απορία μου μένει στο βλέμμα.
Όταν όποια πέτρα και αν σηκώσω, από κάτι που βρομάει, θα βρω κι έναν πολιτικό από κάτω, όταν οι πολιτικοί κάνουν παρέα με τους επιχειρηματίες, όταν τηλεγραφικοί νόμοι βολεύουν ημέτερους, όταν ο υπουργός απασχόλησης έχει ανασφάλιστους εργαζόμενους στο σπίτι του, όταν ο υπουργός ΠΕΧΟΔΕ έχει το μισό του σπίτι παράνομο και μένουν ατιμώρητοι, όταν οι σύζυγοι, από νηπιαγωγοί, γίνονται διδάκτορες ιατρικής, πριν ακόμη πάρουν το ίδιο το πτυχίο, όταν οι προηγούμενοι κατηγορούν νόμους, που οι ίδιοι είχαν δρομολογήσει, όταν μου λένε ότι το ξεπούλημα της χώρας μου, είναι για το καλό μου, όταν οι αυξήσεις γίνονται για το καλό μου, όταν μου τάζουν παραδείσους από τα μπαλκόνια και ο μόνος παράδεισος είναι ο δικός τους…………
Νοιώθω αηδία, πνίγομαι και θυμώνω.
Θυμώνω, όχι μ’ αυτούς, αλλά μ’ εμένα. Μ’ εμένα, που μ’ έχουν καταντήσει ένα πρόβατο που δεν αντιδρά κι ενώ ξέρει, δεν κάνει κάτι, απλά υπομένει.
Τέλειωσε όμως η υπομονή μου, άδειασα, πως το λένε…
Κι αφού «δεν μπορώ» να κάνω κάτι εδώ, έχω τάσεις φυγής. Θέλω να φύγω, από μια χώρα που λατρεύω, αλλά κάθε μέρα την εξευτελίζουν όλο και περισσότερο και να πάω κάπου αλλού, που το κράτος σέβεται τον πολίτη του και δεν τον βλέπει μόνο σαν φορολογική μηχανή, κάπου που θα με σέβονται και δεν θα υποτιμούν την νοημοσύνη μου.
Πουθενά δεν είναι τέλεια και τους παραδείσους, δεν μας τους χαρίζει κανείς, μόνοι φτιάχνουμε και τον παράδεισο και την φυλακή μας, μέχρι ενός σημείου όμως.
Εδώ, έχουν χάσει κάθε μέτρο πια και ο μόνος τρόπος να μην μισήσω την πατρίδα, που αυτοί θέλουν να μου δώσουν, είναι η φυγή και η επιστροφή μόνο κάθε καλοκαίρι, για να μου χρεώνουν κι εκεί τις τριτοκοσμικές υπηρεσίες, σαν απολαύσεις πέντε αστέρων …
Αλλά από την άλλη, από πού να με διώξουν, από την δική μου χώρα, που προσπαθούν να κάνουν τσιφλίκι τους;
Και θα τους αφήσω;
Θα τους αφήσουμε;
Μια ομάδα αμοραλιστών, να μας πάρει τα όνειρα;
Άδικο δεν είναι ; όταν νοιώθω ότι αυτοί που υποτίθεται ότι με προστατεύουν, με δουλεύουν κατάφορα, όλοι όμως;
Δεν θεωρώ ότι μου αξίζει, αυτή η αντιμετώπιση, αυτό το κράτος, αυτή η πατρίδα.
της Χαράς
Advertisements

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Δεν μας αξίζει…

Filed under Για κλάματα

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.