Monthly Archives: Μαρτίου 2008

θα ήθελα να το είχα γράψει εγώ …

Ένοιωσα την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας ένα κείμενο που θα ήθελα να το είχα γράψει εγώ για τη δική μου πόλη , την κοινωνία που ζω.
.

Η Θεσσαλονίκη ΑΝΑΠΗΡΗ ΠΟΛΗ δεν είναι μία κερδοφόρα «μη κερδοσκοπική εταιρεία», δεν είναι μία κρατικοδίαιτη «μη-κυβερνητική οργάνωση», ούτε βέβαια και κάποια «κοινωνία πολιτών».
Είμαστε μία διαρκής συνάντηση, μια ανοιχτή παρέα ανθρώπων εξοργισμένων πρώτα και κύρια με τους ίδιους μας τους εαυτούς, γιατί ανεχόμαστε να ζούμε σε μια πόλη που ως ζωτικός χώρος υποβαθμίζεται διαρκώς, που πνίγει καθημερινά τους ίδιους της τους πολίτες, στραγγαλίζει τις επιθυμίες για ανθρώπινη ζωή και κατασκευάζει κατοίκους χωρίς ιδανικά, οράματα και όνειρα.

ΓΙΑΤΙ
ΑΝΑΠΗΡΗ
είναι η πόλη που εμποδίζει τους ανάπηρους να ζήσουν με αξιοπρέπεια και να κινηθούν απρόσκοπτα. Η προσπελασιμότητα και η δυνατότητα πρόσβασης όλων των πολιτών σε ζωτικούς χώρους, δομές και υπηρεσίες είναι βασικό ανθρώπινο δικαίωμα και όχι «προνοιακή παροχή».
Ανάπηρη είναι η πόλη που διοικείται από ανθρώπους, κόμματα και φορείς που με τις πολιτικές και τις πρακτικές τους διαμορφώνουν συνθήκες ασφυξίας για τους πολίτες, μετατρέπουν την πόλη σε έναν τόπο εξόρυξης άκρατου κέρδους και εμποδίζουν τους πολίτες να κινηθούν σε ένα προσιτό, ευχάριστο και ανθρώπινο για όλους περιβάλλον.
Ανάπηροι είναι οι διοικούντες που στο όνομα του κέρδους ασελγούν μετατρέποντας κάθε διαθέσιμο κεντρικό δημόσιο χώρο σε «τραπεζοκαθίσματα» και πάρκινγκ στερώντας από πολλούς το δικαίωμα να κινηθούν ελεύθερα και να περπατήσουν ακόμα και στο ιστορικό κέντρο της πόλης.
Ανάπηροι, όμως, είμαστε και οι πολίτες που δεχόμαστε τους περιορισμούς στη μετακίνηση, που ταυτίζουμε αυτή τη μετακίνηση με το ιδιωτικό αυτοκίνητο, που ανεχόμαστε την οικοδόμηση κάθε ελεύθερου χώρου και προσαρμοζόμαστε σε μία δόμηση της πόλης που εξυπηρετεί την άκρατη κερδοσκοπία. Γιατί η επέμβαση στο περιβάλλον με τρόπο ώστε να καταστρέφει την ιστορία, τον πολιτισμό και τη φυσιογνωμία της πόλης εξυπηρετεί τις κατασκευαστικές εταιρείες και όλο το οικονομικο-πολιτικό σύμπλεγμα που κερδοσκοπεί μέσα από την περιβαλλοντική εξαθλίωσή της.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη που ρυπαίνει και ρυπαίνεται, η πόλη που μολύνει και μολύνεται. Η πόλη που εξοντώνει τους πολίτες της, τη φύση, τα δάση, τα ποτάμια, τις λίμνες, τη θάλασσα, τα ζώα και τα φυτά με την ανοχή στη ρύπανση και στη μόλυνση του περιβάλλοντος, η πόλη που κλείνει τα μάτια σε αυτούς που τη ρυπαίνουν και τη μολύνουν, η πόλη που ανέχεται να εγκληματούν οι κερδοσκόποι κατά της φύσης.
Ανάπηροι, όμως, είμαστε και οι πολίτες μιας τέτοιας πόλης που συμβάλλουμε σ’ αυτή την καταστροφή, την ανεχόμαστε και δεν αντιστεκόμαστε. Οι πολίτες που στηρίζουμε ένα καταστροφικό για τον άνθρωπο και τον πλανήτη μοντέλο ανάπτυξης. Οι πολίτες που όχι μόνον θεωρούμε φυσιολογική πλέον αυτή την κατάσταση αλλά και που όταν οι ρύποι και η δυσοσμία ξεπερνούν κάθε όριο φτάνουμε στο σημείο να πιστεύουμε ότι έχουμε πρόβλημα με την όσφρησή μας και όχι με το περιβάλλον.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη της αποξένωσης και του ατομικισμού. Η πόλη που παράγει και συντηρεί ως αξίες την ανταγωνιστικότητα, την αντιπαλότητα, τον παρασιτισμό και την παθητικότητα των κατοίκων της. Η πόλη που υπάρχει μέσα από την υποταγή και τη συμμόρφωση των πολιτών της στις λογικές και πρακτικές διαχείρισής τους. Η πόλη που παράγει και συντηρεί σε όλους τους θεσμούς και στις υπηρεσίες το ρουσφέτι και τη συναλλαγή. Η πόλη που παράγει συστηματικά τη λογική του διαρκούς ελέγχου και της καταπίεσης. Που προσπαθεί να κατασκευάσει -με όλα τα μέσα που διαθέτει- πολίτες αδιάφορους, υποταγμένους, κοινωνικά ανεύθυνους, φοβισμένους, τρομοκρατημένους, ανασφαλείς, ρατσιστές, ανέντιμους και κερδοσκόπους. Γιατί τέτοιους ανθρώπους χρειάζεται για να μπορέσει να υπάρξει και να αναπαραχθεί ως χώρος και ως κοινωνικοπολιτικό και οικονομικό σύστημα.
Ανάπηροι, όμως, είμαστε και εμείς που εσωτερικεύουμε αυτές τις λογικές, που δεν αντιδρούμε στην αλλοτρίωση της ίδιας της ανθρώπινης υπόστασής μας και δεχόμαστε την τρομοκράτησή μας» που εγκλωβιζόμαστε στο φόβο και στην ανασφάλεια, που βολευόμαστε με τη συναλλαγή» οι πολίτες που δεν αντιστεκόμαστε.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη που παράγει την εκμετάλλευση των πολιτών της, τη φτώχεια, την ανεργία, την ακρίβεια και την ανέχεια για τους πολλούς και το κέρδος για τους λίγους. Η πόλη που μετατρέπεται από κοινωνία των 2/3 σε κοινωνία των 3/4″ η πόλη που με την καταπάτηση κατεκτημένων με αγώνες και θυσίες δικαιωμάτων, σπρώχνει την Τρίτη Ηλικία στη δουλειά και με την επέκταση του εργασιακού βίου δημιουργεί την Τέταρτη Ηλικία για όσους βέβαια κατορθώσουν να επιβιώσουν.
Ανάπηροι όμως είμαστε και οι πολίτες που δεν αντιστεκόμαστε, που δεν αντιτάσσουμε στην καπιταλιστική εξαθλίωση τη λαϊκή και κοινωνική αλληλεγγύη, γιατί δεν σκεφτόμαστε ότι εμείς και τα παιδιά μας θα βρεθούμε σύντομα σε ακόμα χειρότερη θέση αν δεν αντιδράσουμε.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη που συμβιώνει με τη λογική της κοινωνικής αδικίας, της στέρησης και παραβίασης κοινωνικών δικαιωμάτων, της αποθέωσης του ατομικισμού και της άρνησης του κοινωνικού και συλλογικού. Η πόλη που δεν θέλει πολίτες ελεύθερους και δημιουργικούς, αλλά υποτακτικούς και χειραγωγημένους.
Ανάπηροι όμως είμαστε και εμείς οι πολίτες που υπηρετούμε τον εγωισμό μας, εσωτερικεύουμε τον ατομικισμό και λειτουργούμε άκρως ατομοκεντρικά. Απαρνούμαστε δηλαδή το κοινωνικό-συλλογικό, βασική προϋπόθεση της ανθρώπινης ύπαρξης και ελευθερίας.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη της φυσιολογικότητας, της μονοτονίας, της κανονικότητας, της ομοιομορφίας, της απόρριψης αυτού που διαφέρει, του αποκλεισμού και του εγκλεισμού του. Είναι η πόλη των ιδρυμάτων και των θεσμών που εξοντώνουν κοινωνικά μέρος των πολιτών της, και η οποία στηρίζεται γι’ αυτό σε επιστήμες και επιστήμονες που εκπαιδεύονται για τη διαχείριση του κοινωνικού αποκλεισμού. Είναι η πόλη που ανέχεται ποινικά αδικήματα με την καθημερινή χημική και μηχανική καθήλωση και την άσκηση βίας σε συμπολίτες μας, σε δημόσια ιδρύματα και κερδοσκοπικές κλινικές» που ανέχεται την παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τον εξευτελισμό των πολιτών της.
Ανάπηροι είμαστε και εμείς που ανεχόμαστε την άσκηση αυτής της βαρβαρότητας σε συνανθρώπους μας. Πρώτα και κύρια όμως ανάπηροι είναι εκείνοι οι «επιστήμονες» και «ειδικοί» που με τις «επιστημονικές» τους κατασκευές και τις «θεραπευτικές» τους πρακτικές νομιμοποιούν και επικυρώνουν την άσκηση βίας σε συμπολίτες τους, για να μπορέσουν οι ίδιοι μέσα από τη διαχείριση της κοινωνικής αυτής ανάθεσης να συντηρήσουν και να αναπαράγουν την εξουσία τη δική τους και του συστήματος.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη που δημιουργεί «πιάτσες», που εγκλωβίζει στην αυτοκαταστροφή, στην κοινωνική, ψυχική και φυσική εξόντωση ανθρώπους που οδηγούνται στη χρήση ουσιών. Η πόλη που διαμαρτύρεται στη συνέχεια γι’ αυτό που η ίδια κατασκευάζει, που υποκρίνεται τη συμπόνια, τον οίκτο για να καλύψει την ενοχή της. Που δεν κατανοεί ότι η λογική του κέρδους είναι αυτή που κατασκευάζει τους εμπόρους ναρκωτικών συμβάλλοντας έτσι στη συσσώρευση οικονομικού πλούτου και εξοντώνοντας τα ίδια τα παιδιά της. Ανάπηρη είναι η πόλη που υποβαθμίζοντας τις ανθρώπινες ανάγκες, αναθέτει στη συνέχεια στους εμπόρους την υποκατάσταση από φαρμακευτικές ουσίες και στους ειδικούς της απεξάρτησης την απενοχοποίησή της.
Ανάπηρα, όμως, είναι και τα άτομα που εγκλωβίζονται στην εξάρτηση και στην παγίδα της απενεργοποίησης, της παθητικότητας και της αλλοτρίωσης, χωρίς να αντιστέκονται σε ό,τι τους οδηγεί στην καθημερινή εξαθλίωση και στη φυσική τους εξόντωση.
Ανάπηροι είμαστε και οι πολίτες που υποκρινόμαστε» που παραβλέπουμε τη συμμετοχή μας στη δημιουργία συνθηκών εξάρτησης επιβραβεύοντας την κοινωνική αδιαφορία, τον ατομικισμό, τον ανταγωνισμό, την αποξένωση και τον καταναλωτισμό.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη των προκαταλήψεων και των διακρίσεων ενάντια σε συνανθρώπους, οι οποίοι αναζητώντας μία καλύτερη τύχη για τους εαυτούς τους, τις οικογένειες και τα παιδιά τους πήραν τον μακρύ και δύσκολο δρόμο της μετανάστευσης. Η πόλη που αντί να αξιοποιήσει τον πλούτο και τις δυνατότητες των πολιτισμών ενισχύει το έδαφος και τις συνθήκες της υπερεκμετάλλευσής τους από τη μια, ενώ από την άλλη παράγει τον φόβο και την ανασφάλεια για να διασφαλίσει αυτή την υπερεκμετάλλευση, κατασκευάζοντας και συντηρώντας προκαταλήψεις για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες.
Ανάπηροι, όμως, είμαστε και οι πολίτες που αλλοτριωμένοι και εγκλωβισμένοι στην αγωνία της επιβίωσης στην οποία μας σπρώχνουν, αναπαράγουμε ρατσιστικές αντιλήψεις, ξεχνώντας ότι και οι ίδιοι ή οι γονείς μας αναζητήσαμε κάτω από δύσκολες συνθήκες δουλειά στα ξένα με τα ίδια όνειρα που έχουν σήμερα και οι μετανάστες στην Ελλάδα. Ανάπηροι, όμως, είμαστε και οι πολίτες που εκπαιδευόμαστε από το κυρίαρχο σύστημα να ξεχάσουμε την ιστορία μας ως μετανάστες, να ξεχάσουμε ότι και ίδιοι ή οι γονείς μας υπήρξαμε κάποτε, σε κάποια ξένη χώρα, άνθρωποι χωρίς κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα. Που δεχόμαστε όχι μόνο να αποκοπούμε από την ιστορία μας αλλά και να δούμε τους μετανάστες στη χώρα μας ως αντιπάλους, εγκληματίες και παραβάτες, για να μη συναντηθούμε μαζί τους στη βάση των κοινών υπαρξιακών μας αγωνιών.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη όπου σιωπούν οι άνθρωποι του πνεύματος και της διανόησης, είτε γιατί επιλέγουν τη σιωπή είτε γιατί την εξαργυρώνουν με την αφομοίωσή τους στην αυλή των πολιτικά και οικονομικά κρατούντων. Η πόλη όπου εκλείπουν οι άνθρωποι που ονειρεύονται, που αντιστέκονται στην αρρωστημένη ρουτίνα του καθημερινού άγχους, που μεθάνε από την έκπληξη στη ζωή τους, που δεν φοβούνται το ρίσκο, δηλαδή το καινούργιο. Η πόλη όπου οι πολίτες δεν δημιουργούν και δεν παράγουν πνευματικό και κοινωνικό πλούτο, που δεν έχουν οράματα.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη της οποίας οι μορφωτικοί, εκπαιδευτικοί και ακαδημαϊκοί θεσμοί εντάσσονται όλο και περισσότερο στην εξυπηρέτηση, συντήρηση και αναπαραγωγή αυτού του αποξενωτικού για τον άνθρωπο βιοτικού χώρου. Η πόλη της οποίας τα Πανεπιστήμια και τα Τεχνολογικά Ιδρύματα δεν αντιστέκονται, δεν παράγουν κοινωνικά ωφέλιμη γνώση, δεν προσφέρουν στην πόλη και στους κατοίκους της και αντιλαμβάνονται την επιστήμη ως θεραπαινίδα του κυρίαρχου οικονομικού και πολιτικού συστήματος επινοώντας τη δήθεν αντικειμενικότητα και ουδετερότητα της επιστήμης. Ιδρύματα που αναπαράγουν μηχανιστικά και αποστεωμένα την επιστημονική κληρονομιά.
Ανάπηρα είναι τα Ανώτατα Ιδρύματα που δέχονται τη διαρκή υποβάθμισή τους και που βλέπουν τη σωτηρία τους στη αγοραία εκπαίδευση και την υποταγή τους στην ελεύθερη αγορά. Που η οντότητά τους και η βασική τους δραστηριότητα κινείται γύρω από τη διαδικασία εξέλιξης των ίδιων τους των μελών, σε ένα παρασκήνιο πολλές φορές συναλλαγών και εκδουλεύσεων όπου ο όρος «πανεπιστημιακή κοινότητα» αποτελεί ευφημισμό και οι ακαδημαϊκές αξίες και αρχές μεταμορφώνονται σε καρικατούρες.
Ανάπηροι, όμως, είμαστε και οι πανεπιστημιακοί που για ιδιοτελείς λόγους αποδεχόμαστε και αφομοιωνόμαστε σε ένα τέτοιο σύστημα γιατί το ζητούμενό μας είναι η σύνδεσή μας με την αγορά, η συμμετοχή μας σε μια στείρα βιομηχανία δημοσιεύσεων, η διασφάλιση μιας προνομιακής θέσης εργασίας, η αναπαραγωγή της εξουσίας ή μίας δήθεν προνομιακής κοινωνικής θέσης, χωρίς η αναζήτηση του καινούργιου, η κοινωνική ευθύνη και το κοινωνικό όφελος να ενυπάρχουν στο επιστημονικό μας αυτονόητο. Οι πανεπιστημιακοί, που αφού συμβάλλουμε στην εξαθλίωση, στην υποβάθμιση και στην κοινωνική απαξίωση των πανεπιστημίων αφοπλιζόμαστε οι ίδιοι από επιχειρήματα ενάντια στο τελικό χτύπημα και στην αγοραία εκπαιδευτική πολιτική των διαφόρων περαστικών κυβερνήσεων και «μεταρρυθμιστών» υπουργών παιδείας.
Ανάπηρη είναι η πόλη που δέχεται να ασελγούν οι έμποροι με τα όνειρα των παιδιών της και επιτρέπει σε κάθε λογής κερδοσκοπικές ή δήθεν κοινωφελείς εκπαιδευτικές επιχειρήσεις, ελληνικές και ξένες, που πουλάνε ακριβά το ιδεολογικά και επιστημονικά κατευθυνόμενο «προϊόν» τους.
Ανάπηροι, όμως, είμαστε οι πολίτες και οι φοιτητές που ανεχόμαστε αυτές τις καταστάσεις , τις λογικές αλλά και τις συνθήκες που τις παράγουν.
Οι φοιτητές, που έχουμε στην ουσία ως βασική επιδίωξη την αλλοτρίωση» που ενδίδουμε στην καλλιέργεια της υπαρξιακής μας ανασφάλειας, του ατομικισμού και της ιδιοτέλειας» που ανεχόμαστε να μας εξαπατούν και να μας εξαθλιώνουν πνευματικά με τα συγγράμματα» που θεωρούμε κατάκτησή μας όταν «πλουτίζουμε» την ατομική μας βιβλιοθήκη με ένα ακόμα δωρεάν σύγγραμμα» που συγχέουμε το σύγγραμμα με τη δωρεάν παιδεία. Οι φοιτητές που επιτρέπουμε να μετατρέπεται η πιο ζωτική και δημιουργική περίοδος της ζωής μας σε μια τελετουργία εξετάσεων, όπου η συμμετοχή στη γνώση και την παραγωγή της δεν επιτρέπεται να υπάρξει ούτε στο φαντασιακό μας. Γιατί στηρίζουμε τη διαδικασία της πνευματικής εξόντωσης και αφομοίωσής μας στο σύστημα, της υποταγής μας στην εξουσία και δεν αγωνιζόμαστε για το δικαίωμα της πρόσβασης στη γνώση για όλους μέσα από συμμετοχικά οργανωμένα και επιστημονικά και κοινωνικά ωφέλιμα προγράμματα σπουδών, δίκτυα βιβλιοθηκών, συλλογικές συνεργασίες και ανθρώπινη επικοινωνία. Γιατί ενισχύουμε έτσι τα ελάχιστα εκδοτικά μονοπώλια που κερδοσκοπούν και συσσωρεύουν οικονομικό πλούτο» πλούτο που στερούν από την πραγματικά δημόσια και δωρεάν παιδεία .

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη που αδιαφορεί για τη μόρφωση των παιδιών της στο νηπιαγωγείο, στο δημοτικό, το γυμνάσιο ή το λύκειο. Η πόλη που ανέχεται τη στέγαση των παιδιών της σε προκάτ, τις διπλοβάρδιες, τις άθλιες συνθήκες μόρφωσης. Η πόλη που υποβαθμίζει την παιδεία και εμπορεύεται την εκπαίδευση. Η πόλη που δεν αντιλαμβάνεται ότι το στεγαστικό και το σχολικό περιβάλλον είναι από τη φύση τους ένα παιδαγωγικό ζήτημα. Η πόλη που δεν σέβεται τα παιδιά της, γιατί δεν θέλει δημιουργικούς και ελεύθερους πολίτες. Πού θέλει να τα εξοικειώσει ήδη από την τρυφερή παιδική τους ηλικία με τη μιζέρια, την παθητικότητα, την αλλοτρίωση, τη συμμόρφωση, την υποταγή και τον καταναλωτισμό. Η πόλη που εξοντώνει τη φαντασία, τη δημιουργία, τα όνειρα των παιδιών της.
Ανάπηροι είμαστε και οι εκπαιδευτικοί που αποδεχόμαστε και ανεχόμαστε αυτό το «λειτούργημα». Που εγκλωβισμένοι σε μία καθημερινή ρουτίνα και βαρεμάρα δεν εμπλεκόμαστε ως παιδαγωγοί σε μία ουσιαστική αλληλεπίδραση με τα παιδιά, που δεν συνδέουμε το σχολείο και την σχολική δραστηριότητα δημιουργικά με το κοινωνικό περιβάλλον. Οι εκπαιδευτικοί που συμμεριζόμαστε τις διάφορες ανοησίες για το «έξυπνο σχολείο» με στόχο να αποπροσανατολίσουμε αλλά και να απενοχοποιηθούμε. Που εγκλωβισμένοι στη ρουτίνα λειτουργούμε ως παπαγάλοι ενός αναλυτικού προγράμματος που αποσκοπεί όχι στη μόρφωση, όχι στην αναζήτηση, όχι στη δημιουργία και την απελευθέρωση της φαντασίας των παιδιών αλλά στη διαμόρφωση και αναπαραγωγή ενός μοντέλου ανθρώπου που θα μετέχει ισότιμα στη διαδικασία αλλοτρίωσης και αποξένωσης, δηλαδή ενός στυλοβάτη των αξιών του ατομικισμού, της υποταγής, της αποξένωσης, του καταναλωτισμού και της κοινωνικής ανευθυνότητας.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη που αδιαφορεί για την υγεία των πολιτών της. Η πόλη που ανέχεται την ταλαιπωρία στις δημόσιες υπηρεσίες υγείας, που κατακρημνίζει την κοινωνική ασφάλιση, που κατακλέβει τα ασφαλιστικά ταμεία και εξαθλιώνει τους συνταξιούχους, που προωθεί με πρωτοφανείς ρυθμούς την εμπορευματοποίηση της υγείας προς όφελος των εμπόρων του ανθρώπινου πόνου. Η πόλη που δεν αντιμετωπίζει την κατάσταση της υγείας σαν ένα ανθρώπινο δικαίωμα, αλλά και δεν βλέπει την αρρώστια σαν μια κατάσταση που έχει σχέση με τις συνθήκες του περιβάλλοντος και τους όρους ζωής που διαμορφώνει η ίδια για τους πολίτες της.
Ανάπηροι είναι και οι επαγγελματίες υγείας που δεν διεκδικούν ένα καθολικό σύστημα υγείας και δεν αντιστέκονται στη διαρκή υποβάθμιση της δημόσιας φροντίδας υγείας.
Ανάπηρη, όμως, είναι και εκείνη η μερίδα των γιατρών που μπροστά στο οικονομικό κέρδος κατασκευάζει και συντηρεί το δέος της «λευκής ποδιάς» εξαργυρώνοντάς το με το φακελάκι για την παροχή των υπηρεσιών της απέναντι σε αβοήθητους πολίτες, παραβιάζοντας έτσι κάθε ηθική και δεοντολογία κατά την άσκηση του «λειτουργήματός» της.
Ανάπηροι είμαστε και οι πολίτες που ανεχόμαστε αυτή την υποβάθμιση της αξιοπρέπειάς μας, που δεν αντιστεκόμαστε σ’ αυτή και συμμετέχουμε στην αναπαραγωγή τέτοιων φαινόμενων.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη που επιβραβεύει τους κερδοσκόπους, γιατί αυτοί είναι οι χορηγοί των διαχειριστών μιας τέτοιας πόλης. Που αδιαφορεί για την ανεξέλεγκτη ακρίβεια, που δεν προστατεύει τους πολίτες της από την εξαθλίωση και εκμετάλλευση. Η πόλη που παράγει και ανέχεται την αισχροκέρδεια.
Ανάπηροι είμαστε και οι πολίτες που εξαντλούμε την ύπαρξή μας στον καταναλωτισμό και που δεχόμαστε μάλιστα από τις κρατικοδίαιτες και ψηφοθηρικές οργανώσεις «καταναλωτών» να μας τον ρυθμίζουν.
Ανάπηροι είμαστε, όμως, και οι πολίτες που δεν αντιστεκόμαστε, που τη γκρίνια μας δεν τη μετατρέπουμε σε διαμαρτυρία, που τη μοιρολατρική μας συνέργεια δεν την αντικαθιστούμε με την υπεράσπιση του μόχθου μας και τον διαρκή αγώνα για την εξασφάλιση μιας καλύτερης ποιότητας ζωής.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη που αντί για πολιτισμό παράγει σκουπίδια. Σκουπίδια που τα μετονομάζει σε «πολιτιστικό προϊόν» που αχόρταγα καταναλώνουν οι πολίτες της. Η πόλη που δεν παράγει πολιτισμό, που η ιστορία που φτιάχνει είναι η ιστορία των κερδοσκόπων και της πνευματικής εξαθλίωσης. Η πόλη που επιτρέπει στη βιομηχανία της διασκέδασης και του θεάματος να μετατρέπει την ανάγκη για ψυχαγωγία και χαλάρωση σε εμπορεύσιμο καταναλωτικό είδος κατασκευάζοντας εκείνο το πρότυπο «καλλιτέχνη» που θα διευκολύνει αυτή τη διαδικασία.
Ανάπηροι είναι και οι πολίτες που δεχόμαστε αυτήν την εξαπάτηση, που επιτρέπουμε να ασελγούν με τα πολιτιστικά αυτά σκουπίδια σε βάρος μας.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη που η διοίκησή της αναπαράγει ένα συγκεντρωτικό και αυταρχικό πολιτικό μοντέλο διοίκησης, κακέκτυπο αυτού του κεντρικού κράτους. Η πόλη που συνεχίζει να λειτουργεί συγκεντρωτικά με εργαλείο τη συναλλαγή και το ρουσφέτι, η πόλη που καλλιεργεί τον παρασιτισμό, η πόλη που φοβάται του ενεργούς και ελεύθερους πολίτες. Η πόλη που είναι εγκλωβισμένη στις οικονομικές συναλλαγές και στα οικονομικά συμφέροντα των λίγων, που δεν λογοδοτεί στους πολίτες της γιατί τους φοβάται και που υπηρετεί το οικονομικό κατεστημένο σε βάρος του κοινωνικού συνόλου. Η πόλη που στηρίζεται στη συγκεντρωτική λειτουργία και αναπαράγει τους μηχανισμούς ελέγχου, απαξιώνει τους κατοίκους της σε μάζα ψηφοφόρων εξυπηρετώντας τις οικονομικές, πολιτικές και κομματικές τους ιδιοτέλειες. Η πόλη που η αισθητική της εξαντλείται στην αισθητική των εργολάβων και των κατασκευαστών και όχι στην ιστορία, την παράδοση, τον πολιτισμό και το δημιουργικό μέλλον της.

ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΔΕΝ ΤΗΝ ΘΕΛΟΥΜΕ
ΓΙΑΤΙ

Αυτή είναι η πόλη που μας πνίγει, είναι ο χώρος που καθημερινά γίνεται όλο και πιο ασφυκτικός, είναι το περιβάλλον που μας σκοτώνει, είναι οι σχέσεις που μας πληγώνουν, είναι οι συνθήκες που μας αρρωσταίνουν. Σε μια τέτοια πόλη αντιστεκόμαστε. Αναζητούμε μία άλλη πόλη, ένα άλλο περιβάλλον, άλλες σχέσεις. Αναζητούμε την ελευθερία μας.
Την ελευθερία σε μία Πόλη όπου θα δημιουργήσουμε τους δικούς μας χώρους επικοινωνίας, όπου θα συναντιόμαστε σαν άνθρωποι, θα εργαζόμαστε και θα δημιουργούμε, θα παίζουμε και θα διασκεδάζουμε. Δεν θα φοβόμαστε και θα είμαστε ασφαλείς επειδή θα είμαστε ελεύθεροι. Μία Πόλη με τόπους πραγματικής συνάντησης και επικοινωνίας τις γειτονιές, τις πλατείες, τους δρόμους. Μια Πόλη χωρίς ιδρύματα και τόπους εγκλεισμού. Μία Πόλη της δικαιοσύνης και της ισονομίας. Μία Πόλη με μια νέα κοινωνική, πολιτική και οικονομική οργάνωση. Μία Πόλη που θα αναζητά συλλογικές ανθρώπινες αξίες, χωρίς κοινωνικές ανισότητες, εκμετάλλευση και καταπίεση. Μια Πόλη της ισότητας για όλους τους πολίτες της ανεξάρτητα από φύλο, καταγωγή, πολιτισμό και κουλτούρα» Πόλη της κοινωνικής ευθύνης, της συλλογικότητας και της κοινωνικής αλληλεγγύης. Μια Πόλη της αξιοπρέπειας, των κοινωνικά δρώντων υποκειμένων. Μια Πόλη με έναν διαφορετικό πολιτισμό. Μια Πόλη της Αυτο-οργάνωσης, της Αυτοδιαχείρισης και της Ελευθερίας, σε μια χώρα με πολλές τέτοιες πόλεις και χωριά.
Αυτή την πόλη ονειρευόμαστε. Για μια τέτοια Πόλη θα παλεύουμε, θα δρούμε και θα παρεμβαίνουμε.

.
Το έγραψε ο Κώστας Μπαϊρακτάρης (αναπληρωτής καθηγητής ψυχολογίας στο Αριστοτέλειο πανεπιστήμιο στη Θεσσαλονίκη) και το διάβασα στο disabled.gr .
Σχετικό:

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Για κλάματα, Πολιτισμός

Ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις.

Ο Φιλοπρόοδος Όμιλος Υμηττού οργανώνει ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις.

Αύριο το βράδυ στις 8 η ώρα 26-3-2008 θα γίνει εκδήλωση με θέμα ¨τα Βαλκάνια σε κρίση¨ που θα μιλήσουν ο γνωστός δημοσιογράφος Γιώργος Δελαστίκ, ο λέκτορας της Παντείου Δημ. Καλτσώνης και ο πολιτικός επιστήμονας Γιώργος Ρακκάς.

Ο Φ.Ο.Υ. βρίσκεται :

Ανδρέα Λεντάκη – Αμισσού – Σμύρνης στον Υμηττό
Τηλ: 2107625856
και θα πάτε με τον ΟΑΣΑ 856 και από ΜΕΤΡΟ Δάφνης 212, 213 (Στάση Πλατεία Υμηττού)

Το πρόγραμμα των εκδηλώσεων

Σχολιάστε

Filed under Υμηττός

Ρεσιτάλ θρασύτητας

Χτες το βράδυ κάθισα να δώ στο Alter την εκπομπή ¨πρόσωπο με πρόσωπο¨ του Νίκου Χατζηνικολάου με θέμα το ασφαλιστικό.

Μεταξύ των καλεσμένων ο αποπεμφθείς υπουργός της κυβέρνησης Βασίλης Μαγγίνας ο οποίος έδωσε ξανά ρεσιτάλ θρασύτητας , εκτός από το ότι δεν άφηνε να μιλήσει ο επιστημονικός σύμβουλος της ΓΣΕΕ αλλά και οι άλλοι που είχαν αντίθετη άποψη , με απίστευτο κυνισμό στην ερώτηση οτι άλλα λέγατε πριν της εκλογές απάντησε με τη φράση ¨Περσινά ξινά σταφύλια¨ , την ίδια απάντηση έδωσε και στο γιατί ο Καραμανλής δεν κάνει δημοψήφισμα όταν το απαιτούσε από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ για το θέμα των ταυτοτήτων.

Κυνική ομολογία που μας έχει γραμμένους αυτός που πληρώνουμε για να μας εκπροσωπεί και πόσο αξιόπιστη είναι η κυβέρνηση , να τον χαίρονται αυτοί που τον εξέλεξαν και έκαναν κυβέρνηση τέτοιους ανθρώπους .

Και βέβαια ούτε κουβέντα για τα κλεμμένα από τα ασφαλιστικά ταμεία και τους κλέφτες .Μέχρι και ο Πέτρος Κουναλάκης μου φάνηκε συμπαθής χτες…

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ρεσιτάλ θρασύτητας

Filed under Τα σχόλια μου

Συνέντευξη

Πάει να πιάσει μια δουλειά σαν διευθυντής πωλήσεων σε μία πολυεθνική εταιρία και εκεί ο γενικός διευθυντής του έκανε πρώτα ένα interview για να δει αν ήταν καλός για τη δουλειά. Μετά από ένα ικανοποιητικό interview του λέει:
– Ξέρετε κύριε Παπαδόπουλε, αν και έχετε όλα τα προσόντα για το πόστο, δεν μπορώ να σας βάλω διευθυντή πωλήσεων γιατί αυτή η θέση έχει να κάνει με πολύ κόσμο που θα σας βλέπει και αυτό το τικ στο μάτι σας είναι πολύ ενοχλητικό και κάποιοι μπορεί να προσβληθούν κιόλας.
– Α αυτό δεν είναι πρόβλημα, με δύο ασπιρίνες σταματάει. Μισό λεπτό να σας δείξω.
Αρχίζει λοιπόν να ψάχνει στις τσέπες του για το κουτάκι με τις ασπιρίνες.
Αρχίζει και αδειάζει τις τσέπες του, όλες γεμάτες με προφυλακτικά:
έγχρωμα, με ραβδώσεις, με διάφορες γεύσεις, με περίεργα σχήματα κλπ.
Ο διευθυντής εξαγριώνεται:
– ΚΥΡΙΕ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΕ! Τι αίσχη είναι αυτά; Δεν μπορώ να δώσω μια τέτοια θέση σε κάποιον που είναι τόσο εξαρτημένος από τις γυναίκες.
– Εξαρτημένος από τις γυναίκες; Μα τι λέτε; Εγώ είμαι οικογενειάρχης άνθρωπος!
– Τότε τι είναι όλα αυτά τα προφυλακτικά;
– Έχετε πάει ποτέ σε φαρμακείο για να πάρετε ασπιρίνες και να κλείνετε συνεχώς το μάτι σας στο φαρμακοποιό;

.

Σχολιάστε

Filed under Χαμογελάτε;

Ανδρέας Λεντάκης

TA ΠΑΙΔΙΚΑ ΚΑΙ ΕΦΗΒΙΚΑ ΤΟΥ ΧΡOΝΙΑ

Έλληνας της διασποράς με ρίζες από την Κάρπαθο και την Κρήτη. Γεννήθηκε το 1935 στην Αντίς Αμπέμπα της Αιθιοπίας, όπου και τελείωσε το Γυμνάσιο το 1953 έχοντας αριστεύσει. Tο ίδιο έτος ήρθε στην Ελλάδα για πρώτη φορά στα 18 τoυ χρόνια ως αριστoύχoς υπότρoφoς της Ελληνικής Κoινότητας, πρoκειμένoυ να σπoυδάσει στη Φιλoσoφική Σχoλή τoυ Πανεπιστημίoυ Αθηνών. O Ανδρέας Λεντάκης περάτωσε τις σπoυδές τoυ στo Ιστoρικό και Αρχαιoλoγικό τμήμα της Φιλoσoφικής, διακρινόμενoς για την κoινωνική τoυ παρoυσία και τoυς αγώνες του στο φοιτητικό κίνημα, (εξαιτίας της εμπλοκής του έχασε την υποτροφία), αλλά και για τους γνωστικoύς πρoβληματισμoύς τoυ. Η γλωσoμάθειά τoυ είναι χαρακτηριστική. Mιλούσε άπταιστα, εκτός της ελληνικής, την αγγλική, γαλλική, ισπανική, ιταλική και αιθιoπική γλώσσα.

Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΕΝΤΑΚΗΣ ΗΓΕΤΙΚO ΣΤΕΛΕΧOΣ ΤOΥ ΦOΙΤΗΤΙΚOΥ ΚΙΝΗΜΑΤOΣ

Δικά του συνθήματα είναι το 1-1-4 και «15% προίκα στην Παιδεία και όχι στη Σοφία», που σηματοδότησαν μια ολόκληρη εποχή. H πολιτική του δραστηριότητα ξεκινάει με τους αγώνες για το Κυπριακό, την ένταξη και δράση του στην παράνομη οργάνωση της ΕΠΟΝ (1955-1958). – Από το 1958 στη Νεολαία της ΕΔΑ. – Yπήρξε ιδρυτικό μέλος και υπεύθυνος Διεθνών Σχέσεων της ΔΕΣΠΑ (1956-1957). – Διοργανωτής και Γραμματέας του 1ου Πανσπουδαστικού Συνεδρίου το 1957. Eκπροσώπησε το φοιτητικό κίνημα σε διεθνή συνέδρια (Mόσχα, Πράγα, Kούβα, Λονδίνο, Γκάνα), ενώ στο Παγκόσμιο Forum Nεολαίας της Mόσχας εκλέχτηκε Πρόεδρος του Προεδρίου του Forum για την προετοιμασία του τελικού ανακοινωθέντος και των αποφάσεων. – Ιδρυτικό μέλος και Γενικός Γραμματέαςτου Συλλόγου Φοιτητών της Φιλοσοφικής Σχολής (1955-1957), του Συλλόγου Εργαζομένων Φοιτητών (1958-1962) της «Πανσπουδαστικής», της οποίας διετέλεσε και αρχισυντάκτης (1956) και της Δημοκρατικής Νεολαίας «Γρηγόρης Λαμπράκης» της οποίας διατελεί ηγετικό στέλεχος μέχρι το 1967.

ΑNTIΣTAΣIAKH – ΑNTIΔIKTATOPIKH ΔPAΣH

Γνωστή σε παγκόσμιo επίπεδo είναι η αντιστασιακή δράση τoυ Ανδρέα Λεντάκη εξαιτίας της έντoνης και θαρραλέας πoλιτικής δραστηριότητας που αναπτύσει απ’ την πρώτη στιγμή ενάντια στη χούντα των συνταγματαρχών και που του στοιχίζει τέσσερα χρόνια φυλακής και εξoρίας. Υπήρξε ο μόνος που όντας κρατούμενος κατήγγειλε τη βαναυσότητα της χούντας στο Διεθνή Ερυθρό Σταυρό. Η περίπτωσή του έγινε θέμα συζήτησης τότε στο Συμβούλιο της Ευρώπης. Για τα βασανιστήρια πoυ υπέστη στην Ασφάλεια και τo αταλάντευτo δημoκρατικό τoυ φρόνημα, o Μίκης Θεoδωράκης έγραψε «Τα τραγoύδια τoυ Ανδρέα». Εκτoπίστηκε στην Ανδρo και στη Μήλo (της oπoίας μελέτησε την ιστoρία και έγραψε μετέπειτα βιβλία προάγοντας την ιστοριογραφία της), στη Λέρo (Παρθένι και Λακκί) και στoν Ωρωπό. Eξέδωσε τα περιοδικά ENA και ΔYO το 1973 τα οποία και απαγορεύτηκαν απο το καθεστώς.

Χαρακτηριστικό του ήθους του ήταν ότι  το 1989 προτείνει, με βαθιά δημοκρατική συνείδηση, την αποφυλάκιση των απριλιανών για λόγους ανθρωπιστικούς και πολιτικούς και την ίδια πρόταση επαναλαμβάνει στη Bουλή το 1996   ζητώντας  την αποφυλάκιση του δικτάτορα Παπαδόπουλου «Nομίζω ότι η κυβέρνηση πρέπει να προβεί άμεσα στην αποφυλάκισή του.  H παραμονή του στις φυλακές είναι εν ψυχρώ καταδίκη του σε θάνατο. H απελευθέρωσή του θα είναι πράξη που τιμά τη δημοκρατία».

O ΠOΛITIKOΣ ANΔPEAΣ ΛΕΝΤΑΚΗΣ

ΔΗΜΑΡΧOΣ ΥΜΗΤΤOΥ (1978-1988 )

ΠPOEΔPOΣ EΔA (1987-1993 )

Με τη Μεταπολίτευση υπήρξε ιδρυτικό μέλος της νέας ΕΔΑ και διατέλεσε πρόεδρος του κόμματος από το 1987 έως το 1993. Εξελέγη τρεις κατά σειράν φορές (1978,1982 και 1986) δήμαρχος Υμηττού. Yπήρξε ο εμπνευστής και θεμελιωτής δύο πανελληνίων θεσμών των Κ.Α.Π.Η. (Κέντρα Ανοιχτής Προστασίας Ηλικιωμένων), ιδρύοντας το πρώτο ΚΑΠΗ το 1981 και του Ελεύθερου Ανοιχτού Πανεπιστημίου, που αναπτύχθηκε τη δεκαετία του ’80 στην Eλλάδα και τον ελληνισμό της διασποράς (Bέλγιο, Γερμανία, Kύπρο κ.α.). Δημιούργησε το Θέατρο Bράχων Yμηττού, χωρητικότητας 3000 θέσεων, που μετονομάστηκε αργότερα «Mελίνα Mερκούρη», οργάνωσε 11 Φεστιβάλ «Λόγου και Tέχνης» αλλά και διεθνή Συμπόσια Ποίησης και Γλυπτικής. Eφάρμοσε πρώτος διακρατικά, πιλοτικά προγράμματα πρόληψης απο τη χρήση τοξικών ουσιών (ναρκωτικά, αλκοόλ, κάπνισμα) μέσα στα σχολεία σε συνεργασία με τις Eυρωπαϊκές Kοινότητες, την Παγκόσμια Oργάνωση Yγείας και την Iατρική Σχολή Aθηνών. Aκόμα, στο πλαίσιο της κοινωνικής πολιτικής καινοτομεί με Συμβουλευτικά Προγράμματα στελεχωμένα με κοινωνικούς επιστήμονες για γονείς, παιδιά, μαθητές, εφήβους και ζευγάρια και ψυχολόγους μέσα στα σχολεία και στους παιδικούς σταθμούς. Eφαρμόζει πρώτος ήδη το 1986 το πρόγραμμα «Φροντίδα στο σπίτι» με ομάδες από γιατρούς, νοσοκόμες και οικιακές βοηθούς για τους ανήμπορους ηλικιωμένους και μοναχικούς ανθρώπους αλλά και τους ασθενείς φοιτητές. Kαι αυτά είναι μόνο μια ενδεικτική αναφορά στην προσφορά του ως δημάρχου, η οποία συνεχίστηκε με τους αγώνες του για την T.A. μέσα στο Kοινοβούλιο. Εκπροσώπησε την Ελληνική Τοπική Αυτοδιοίκηση επί τέσσερα χρόνια στο Συμβούλιο της Ευρώπης και εκλέχθηκε 2 φορές Αντιπρόεδρος της Πολιτιστικής Επιτροπής των Δήμων της Ευρώπης. Από τους πρωτοπόρους εισήγαγε επί της ουσίας δύο βασικές παραμέτρους: την κοινωνική πολιτική και την πολιτιστική δημιουργία στην Τοπική Aυτοδιοίκηση, αλλάζοντας τα μέχρι τότε δεδομένα.

ΚOΙΝOΒOΥΛΕΥΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ 1989 -1996

Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 η πολιτική δραστηριότητα του Aνδρέα Λεντάκη εισέρχεται σε νέα φάση. Mέλος της Eκτελεστικής Eπιτροπής του Συνασπισμού, αναδεικνύεται βουλευτής του το 1989 και το 1990. Tον Iούλιο του 1993 παραιτήθηκε από βουλευτής και από πρόεδρος της ΕΔΑ και προσχώρησε στο νεοσύστατο κόμμα της Πολιτικής Aνοιξης. Εξελέγη βουλευτής (πρώτος σε σταυρούς) τον Oκτώβριο του 1993 και ήταν κοινοβουλευτικός της εκπρόσωπος. Αναδείχθηκε σε πρώτο ομιλητή της Βουλής την περίοδο από τον Νοέμβιο του 1993 μέχρι και τη διάλυσή της τον Aύγουστο του 1996 με την προκήρυξη νέων εκλογών. O απολογισμός του έργου του (1993-1996) ήταν εντυπωσιακά μεγάλος: 597 ερωτήσεις σε υπουργούς, 73 επίκαιρες ερωτήσεις, 285 αναφορές. Μέλος της Διακομματικής Επιτροπής του Κοινοβουλίου στη Βορειοατλαντική Συμμαχία, της Διακομματικής Επιτροπής στο Συμβούλιο της Ευρώπης, της Διακομματικής Επιτροπής στην Ευρωπαϊκή Eνωση, της Επιτροπής Παιδείας και Πολιτισμού, της Επιτροπής Βιβλιοθήκης της Βουλής και της Διεθνούς Ενώσεως του Κοινοβουλίου, της Επιτροπής Θρησκευμάτων και Oρθοδοξίας, της οποίας υπήρξε και γραμματέας κ.ά. Εντυπωσιακές για τη δομή του λόγου του και την τεκμηρίωσή τους χαρακτηρίζονται οι αγορεύσεις του στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. Συνέβαλε σε σημαντικό βαθμό στη θεσμοθέτηση του δεύτερου βαθμού Αυτοδιοίκησης της Νομαρχιακής. Oι Καθηγούμενοι Ιερών Μονών Μετεώρων του απέστειλαν ευχαριστίες για την καθοριστική του παρέμβαση, ενώ χαρακτηρίζουν μνημειώδη το λόγο του για τη διατήρηση της ιερότητας του περιβάλλοντα χώρου των Αγίων Μετεώρων, με αποτέλεσμα να μην επιτρέπεται η εμπορική του εκμετάλλευση. O Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων αναγνωρίζει τη σημαντικότατη συνεισφορά του στη διάσωση της ιστορικής μας κληρονομιάς με τις πολύ καθοριστικές παρεμβάσεις του στις απειλούμενες καταστροφές μνημείων και χώρων. Με τελευταία την καταλυτική του παρέμβαση για την παρέκκλιση του ΜΕΤΡO στον Κεραμεικό και τη σωτηρία των μνημείων. Το 1989 προτείνει, με βαθιά δημοκρατική συνείδηση, και μοναδική τόλμη την αποφυλάκιση των απριλιανών για λόγους ανθρωπιστικούς και πολιτικούς και την ίδια πρόταση επαναλαμβάνει στη Βουλή το 1996. Tον Oκτώβριο του 1994 κατέρχεται ως υποψήφιος δήμαρχος Aθηναίων με συνηποψήφιους το Θ. Πάγκαλο, το Δ. Aβραμόπουλο, τη M. Δαμανάκη και το Λ. Aυδή. Οι προτάσεις του μέσω του Συνδυασμού του «Δικαίωμα στη Ζωή» είναι ρυξικέλευθες και πολλές τοποθετούνται στα προγράμματα αργότερα άλλων πολιτικών, όπως αυτά για τη δημιουργία Μητροπολιτικών Κέντρων Αθήνας και Θεσσαλονίκης. Έντονη δραστηριότητα παράλληλα επέδειξε σε επίπεδο συγγραφικού έργου, αλλά και διαλέξεων σε πανεπιστήμια, ομιλιών – εισηγήσεων – παρεμβάσεων σε επιστημονικά συνέδρια, συμπόσια, ημερίδες, με αντικείμενο την πολιτική, την αρχαιοελληνική γραμματεία και την κοινωνική ανθρωπολογία.

O EΠIΣTHMONAΣ – ΣTOXAΣTHΣ

ΤΟ ΣΥΓΓΡΑΦΙΚO ΕΡΓO ΤOΥ ΑΝΔΡΕΑ ΛΕΝΤΑΚΗ

Tο συγγραφικό του έργο αριθμεί περισσότερα από 30 βιβλία ( ιστορικά, αρχαιολογικά, λογοτεχνικά ( ποίηση ), εθνολογικά και πολιτικά ) καθώς και δεκάδες άρθρα που δημοσιεύθηκαν σε εφημερίδες και περιοδικά. Ιδιαίτερα αξιόλογη είναι η συμμετοχή του με ομιλίες και εισηγήσεις σε Συνέδρια, Συμπόσια και ποικίλες εκδηλώσεις. Πολύγλωσσος, χειριζόταν άριστα την αγγλική, γαλλική, ισπανική, ιταλική και αιθιοπική γλώσσα. Ήταν βαθύς γνώστης της αρχαιοελληνικής και λατινικής γραμματείας.

Από τους σημαντικότερους τίτλους αναφέρονται οι εξής:

Ο Ερωτας στην Αρχαία Ελλάδα είναι το τελευταίο 4τομο πολυσήμαντο έργο του Λεντάκη που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Καστανιώτη .

Οι νεοφασιστικές οργανώσεις στη νεολαία , πρωτοεκδόθηκε το 1963 από τη ΔΚΝ » Γρηγόρης Λαμπράκης »

Τοτεμισμός, ποιητική συλλογή, Κέδρος 1971. Δεύτερη γραφή Κέδρος, 1974

Σύμμεικτα Μήλου, Μπουκουμάνης, 1973

Εκδότης των περιοδικών ‘Ενα και Δύο. Τελευταία έκδοση υπήρξε το τεύχος Ιουνίου-Ιουλιου 1973 λόγω απαγόρευσης του από το καθεστώς.

Διευθυντής της εφημερίδας «Ελληνική Αριστερά» από το 1976 έως το 1978

Ανακρέων και Ανακρεόντεια (ποιητική μετάφραση), Καστανιώτης, 1974

Η καταστροφή της Μήλου το 18ο αιώνα, Αθήνα, 1974

Παρακρατικές Οργανώσεις και 21η Απριλίου, βιβλίο-ντοκουμέντο, Καστανιώτης, 1975. Επανεκδίδεται και κυκλοφορεί με τίτλο «Το Παρακράτος και η 21η Απριλίου», Προσκήνιο, 2000.

Παναγής Λεκατσάς, Θεμελιωτής της Εθνολογίας στην Ελλάδα, 1976

Οι ιερείς και αγιογράφοι Εμμανουήλ και Αντώνιος Σκορδίλης, Αθήνα, 1977

Ο αγιογράφος Εμμανουήλ Ιερεύς Σκορδίλης και ο Μανιάτης πειρατής Λυμπεράκης Γερακάρης, Αθήνα, 1979

Το Αρχοντολόι της Μήλου και τα οικόσημά του, Αθήνα, 1983

Paterna-Paternis Materna-Maternis, ένα κατάλοιπο της συλλογικής ιδιοκτησίας του γένους στο μεταβυζαντινό Δίκαιο, Αθήνα 1985

Γυναίκα και Τοπική Αυτοδιοίκηση, Αθήνα, 1986

Δημοκρατία και Τοπική Αυτοδιοίκηση, Κοχλίας, 1986

Είναι η Γυναίκα κατώτερη από τον Ανδρα; Ή πώς κατασκευάζεται η Γυναίκα;, Δωρικός, 1986

Παλατινή Ανθολογία, ποιητική μετάφραση από τα αρχαία ελληνικά, Α’ έκδοση Κέδρος 1972, Β’ έκδοση με 5 ανατυπώσεις Δωρικός, 1988

Τα είπε όλα ο Μαρξ;, Δωρικός, 1990

Ιερά Πορνεία, Δωρικός, 1990

Ρωμανός ο Μελωδός, Κώστας Βάρναλης και Στρατευμένη Τέχνη. Α’ έκδοση Κέδρος, 1977, δεύτερη γραφή Δωρικός, 1991

Ο έρωτας στην αρχαία Ελλάδα: Τόμος Α’ Ο έρωτας στη θρησκεία ή Η ιδεολογία του έρωτα, Καστανιώτης, 1997 – Τόμος Β’ Η περίοδος πριν από την πατριαρχία, Καστανιώτης, 1997 – Τόμος Γ’ Η πορνεία, Καστανιώτης, 1998 – Τόμος Δ’ Οι εταίρες, Καστανιώτης, 1999 (τετράτομο πρωτότυπο έργο που ο συγγραφέας δεν ευτύχισε να δει στην κυκλοφορία).

Δημοσίευσε πάνω από 450 λήμματα στη Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια και στην Εγκυκλοπαίδεια «Υδρία». Δεκάδες άρθρα του έχουν δημοσιευτεί σε εφημερίδες (Νέα, Ελευθεροτυπία, Έθνος, Βήμα, Αυγή, Εξόρμηση, Ριζοσπάστης, Καθημερινή, Αδέσμευτος Τύπος και Πρώτη) και σε περιοδικά (Επιθεώρηση Τέχνης, Οικονομικός Ταχυδρόμος, ΑΝΤΙ, Πανσπουδαστική, Αρχαιολογία, Διαβάζω, Η Λέξη, Ομπρέλα) καθώς και σε Επετηρίδες.

Το Παρακράτος και η 21η Απριλίου (πρόλογος Γ.Α. Μαγκάκης – Π. Πετρίδης). Επανέκδοση, Προσκήνιο 2000.

Συμμετείχε ως εισηγητής σε δεκάδες συνέδρια, συμπόσια και ημερίδες, ενώ δίδαξε επί χρόνια σε Σχολή Δημοσιογραφίας.

1 σχόλιο

Filed under Ιστορικά, Πολιτισμός, Υμηττός

Ντέμη Παπαϊωάννου – Σταυροπούλου

Στου πόνου τη γυάλινη πίστα

cf80ceafcf83cf84ceb11Πριν αρκετό καιρό η Νατάσα Κεσμέτη χάρισε στην ταπεινότητά μου ένα βιβλίο με χειρόγραφη αφιέρωση της συγγραφέως του με τίτλο ¨Στου πόνου τη γυάλινη πίστα συνάντησα το Πρόσωπο¨ από τις εκδόσεις Ακρίτα.

Δυστυχώς συνέπεσε να έρθει στα χέρια μου σε μια περίοδο που η προτεραιότητά μου ήταν το πώς θα ξεπερνούσε η μάνα μου ένα βαρύτατο εγκεφαλικό επεισόδιο και το βιβλίο ξεχάστηκε.

Το διάβασα χτες.

Δεν είναι λογοτεχνικό έργο , ούτε τεχνικό κείμενο γραμμένο από μία ειδικό όπως είναι η συγγραφέας , είναι μία εισαγωγή σε αυτό που λέει ο Carl Jung ¨Μια ψυχική αναμόρφωση και επομένως μια αυθεντική αυτογνωσία αρχίζει από την εμπειρία μιας καταστροφής¨.

Περιγράφει τα βιώματα , την εμπειρία και τις αντιλήψεις της κυρίας Ντέμης Παπαϊωάννου – Σταυροπούλου από την επαγγελματική της ενασχόληση και όχι μόνο με μια μεγάλη κατηγορία παιδιών που απέκτησαν αναπηρία από εγκεφαλική παράλυση , 400 περίπου παιδιά κάθε χρόνο στη χώρα μας αποκτούν αναπηρία από αυτή την εγκεφαλική ιδιαιτερότητα , αριθμός αρκετά μεγάλος.

Το βιβλίο ασχολείται όχι μόνο με τα παιδιά που είχαν την ατυχία να γεννηθούν με εγκεφαλική παράλυση αλλά και με το άμεσο περιβάλλον τους που γίνεται κοινωνός των προβλημάτων που απορρέουν από αυτή την αναπηρία και μας διαφωτίζει για τα αίτια , την καθημερινότητα , την πολύπλευρη εκπαίδευση που απαιτείτε για να έχουν τα παιδιά αυτά καλή ποιότητα ζωής στο μέλλον , την ιατρική και κάθε είδους θεραπευτική παρέμβαση , την αγωνία και τις προσδοκίες των γονιών , την έλλειψη μέτρων κοινωνικής προστασίας αλλά και με τις ευθύνες όλων όσων εμπλέκονται στη διαχείριση αυτής της αναπηρίας , του ίδιου του παιδιού , των γονιών , των θεραπευτών , του κοινωνικού περίγυρου αλλά και της πολιτείας.

Είναι γραμμένο από μία ειδικό (φυσιοθεραπεύτρια ειδικευμένη σε αυτό το είδος αναπηρίας) που έκανε το επάγγελμά της προέκταση της ανθρωπιάς της (αυτό το συμπέρασμα έβγαλα διαβάζοντάς το).

Χωρίς ανέξοδες υπερβολές αλλά με ευαισθησία και γνώση ταξιδεύει τον αναγνώστη σε ένα ταξίδι που ξεκινάει με τα συναισθήματα της απογοήτευσης , θλίψης και άρνησης της πραγματικότητας για την αναπηρία στην αποδοχή και το χαμόγελο, ένα ταξίδι ιδιαίτερα δύσκολο και μακρύ που απαιτεί αναθεώρηση των προτεραιοτήτων που είχαν θέσει στη ζωή τους οι γονείς και την εμπλοκή σε μια μακρόχρονη θεραπευτική αγωγή , την σύγκρουση των συναισθημάτων τους , την αντιμετώπιση της κοινωνικής προκατάληψης και την κρατική αναποτελεσματικότητα η καλύτερα ανάλγητη αδιαφορία και πολλά άλλα.

Το βιβλίο είναι ένας υπέροχος ξεναγός στο κόσμο της διαφορετικότητας , της αναπηρίας , της όποιας σωματικής αναπηρίας η και νοητικής που κάποτε συνυπάρχει αλλά και συμβουλευτικός οδηγός για να την προλάβουμε όπου αυτό είναι δυνατό.

Διαβάστε το.

Ένα μικρό απόσπασμα του βιβλίου που περιγράφει τις εκδηλώσεις της εγκεφαλικής παράλυσης από μία ανάρτηση της Κυριακής (xrwmata) στο disabled.gr
.

2 Σχόλια

Filed under Πολιτισμός

Ρατσισμός

ρατσιστικα.JPG

-Κοντολίζα, θα σου πω κάτι αλλά να μείνει μεταξύ μας: θέλω να κερδίσει ο Ομπάμα.
-Μα αυτός είναι μαύρος!

Σχολιάστε

Filed under Χαμογελάτε;