Monthly Archives: Ιανουαρίου 2008

Τρο-φῶς

ciorba_de_burta.jpg
Running to the window, he opened it, and put out his head. No fog, no mist ; clear, bright,jovial,stirring, cold; cold,piping for the blood to dance to; Golden sunlight ; Heavenly sky; sweet fresh air; merry bells. Oh, glorious! Glorious !
“ What’s to – day ? “ cried Scrooge, calling down to a boy in Sunday clothes (…)
“ Eh? “ Returned the boy with all his might of wonder.
_ “ What’s to – day, my fine fellow ? “ said Scrooge
_ “ To – day ! “ replied the boy. “ Why , CHRISTMAS DAY.
.
A Christmas Carol
Charles Dickens
.
Καθήσανε σ’ ἕνα τραπεζάκι στό βάθος κοντά στήν κουζίνα. Ἀπό τήν ἀνοιχτή πόρτα φαινόταν ὁ πάγκος μέ τίς μεγάλες κατσαρόλες καί τά ταψιά πού ἀχνίζανε. Οἱ μυρωδιές ἀνηφόριζαν τά σκαλοπάτια , ξεχύνονταν ἔξω καί καλοῦσαν τούς περαστικούς.
Στό δρόμο τερμάτιζαν πολλές γραμμές λεωφορείων καί ἦταν πολυσύχναστος. Ἄνθρωποι στριμώχνονταν σέ ἀκατάστατες οὐρές κι ἀνάμεσα τους κυκλοφοροῦσαν πολλοί ζητιάνοι ἄσκημοι, βρώμικοι καί σκοτεινιασμένοι. Ἀλλά πιό σκοτεινιασμένοι ἦσαν οἱ ριγμένοι ἀνάπηροι στίς γωνιές πού ἔκρυβαν τό πρόσωπό τους καί ἔδειχναν τά κομμένα τους μέλη.
Ἀκόμα καί στό καταμεσήμερο τριγυρνοῦσαν μεθυσμένοι πού ἔκαναν φασαρία , ξέσπαγαν σέ θορυβώδη γέλια, βλαστημοῦσαν ἤ βόγγαγαν ἐνῷ οἱ ὀδηγοί τῶν λεωφορείων τούς ἔβριζαν καί προσπαθοῦσαν νά τούς ἐμποδίσουν νά μποῦν στά ἁμάξια τους. Ἕνα σωρό γυναῖκες κυκλοφοροῦσαν μισόγυμνες καπνίζοντας . Τρίβανε τήν πλάτη τους στούς τοίχους σά νά θέλανε νά μαζέψουν τή ζέστα τοῦ ἥλιου ἤ τραβοῦσαν κάποιους ἀπ’αὐτούς πού περίμεναν στίς στάσεις ἐπίμονα ἀπό τό μπράτσο.Ἀνάμεσά τους τρυπώνανε μικρές ὁμάδες παιδιῶν· ἄλλα πουλοῦσαν μικροπράγματα κι ἄλλα περιφέρονταν ἔτσι χωρίς προορισμό μονάχα τους, μ’ ἀγριεμένα βλέμματα , φανερά πεινασμένα .
Ἦταν ἕνα δρόμος πού σοῦ ἔσφιγγε τήν καρδιά, ἴσως γιατί δέν ὑπῆρχε τίποτα πού νά κρύβει τό γεγονός πώς ἐκεῖ παζαρευόταν ἡ ζωή διαρκῶς, μιά μικρή , μίζερη καί φοβισμένη ζωή. Ἀκόμα κι ἄν κανείς δέν ἔλεγε τίποτα , ὑψωνόταν μιά μουγγή κι ἐντούτοις εὔγλωττη ἀπειλή : «πρόσεξε μήν καταντήσεις ἔτσι !» .
Ἀλλά τί εἶχαν κάνει αὐτοί πού εἶχαν καταντήσει «ἔτσι» καί μέ ποιό τρόπο μποροῦσε κανείς νά ἀποτρέψει μιά παρόμοια μέ τή δική τους κατάντια ; Ἔφταιγαν πού ἦσαν τόσο μόνοι, τόσο φτωχοί καί τόσο ἀπελπισμένοι; Ἔφταιγαν γιατί ἦσαν ἀπό- κληροι καί φέρονταν στόν δρόμο σάν νά ἦταν τό σπίτι τους ;
clochard.jpg
Μπορεῖ ὅσοι πέρναγαν ἤ ὄσοι ἐργάζονταν ἐκεί νά ὀργίζονταν μαζί τους , ἀλλά τά ἐξαθλιωμένα πλάσματα γνώριζαν καλά τό δρόμο ὅπως κι ὅλη τήν περιοχή ἐκεῖ γύρω. Τήν εἶχαν χνωτίσει μέρα νύχτα , τά ἄγρια καί παγωμένα ξημερώματα , τίς ὧρες πού ἔμοιαζε νά ἔχει σταματήσει γιά πάντα ἡ ζωή καί ἡ σιωπή μεταβαλόταν σέ ἐρήμωση .
Κάθησαν κοντά στήν κουζίνα « ἐδῶ εἶναι πιό ζεστά » εἶπε ὁ σερβιτόρος « τί θά πάρετε; » Ἡ γυναίκα πού εἶχε πάρει τήν ἀπόφαση ξαφνικά « ἔλα νά μποῦμε, νά σοῦ πάρω νά φᾶς » καί τράβηξε τό παιδί στά σκαλιά βιαστικά , σάν ἀπό φόβο μήπως τό ξανασκεφτεῖ καί δέν τολμήσει, παράγγειλε :
_ Μιά μερίδα ψητό μέ πατάτες φούρνου .
_ Τίποτ’ ἄλλο ; ρώτησε ὁ σερβιτόρος. Καμιά σαλάτα; Κρασάκι ; Μπυρίτσα;
_ Τίποτ’ ἄλλο, ἀπάντησε ἡ γυναίκα. Μόνο δυό ποτήρια νερό.
Ὁ σερβιτόρος ἔφερε μιά καράφα νερό, δυό ποτήρια , ἕνα καλαθάκι μέ δυό φέτες ψωμί. Γρήγορα ἔφερε καί τό πιάτο μέ τό ψητό.
_ Ὡραία μυρίζει ,εἶπε ἡ γυνάικα Φά ‘το τώρα πού εἶναι ζεστό !
Ἤπιε ἕνα ποτήρι νερό, τσιμπολόγησε τό ψωμί κι ἔβλεπε μ’ ἕνα ἱκανοποιημένο χαμόγελο τό παιδί πού ἔτρωγε.
_ Νά δοκιμάσω τήν ἄκρη μιᾶς πατάτας;
_ Πάρε, εἶπε τό παιδί στεναχωρημένο κι ἔσπρωξε πρός τό μέρος της τό πιάτο. Τό εἶχε καταλάβει πώς κι αὐτή πεινοῦσε.
Ὁ σερβιτόρος τούς κοίταζε σκεφτικός , ἀναστέναξε.
_ Ὄχι, μόνο μιά ἀκρούλα , εἶπε ἡ γυναίκα, χωρίς νά χάσει τό χαμόγελό της. Μμμ… πολύ νόστιμο ! Μήν ἀφήσεις τίποτα, φά’το ὅλο ! Μήπως θέλεις νά παραγγείλω μιά μερίδα ἀκόμα;
_ Ὄχι, εἶπε τό παιδί τρομοκρατημένο, ἄν καί θά ἤθελε νά μποροῦσε νά πεῖ ναί, ἕνα μεγάλο , ὁλοστρόγγυλο, εὐτυχισμένο « Ναί » σάν τό λευκό πιάτο μέ μιάν ἀκόμη μερίδα « ψητό λεμονάτο ».
Δέν πεινοῦσε , ἀλλά θά μπορούσανε νά τό μοιραστοῦνε , κι αὐτή δέν θά ἔπινε ξανά καί ξανά νερό ὑποκρινόμενη πώς διψάει ἐνῷ πείναγε καί λαχταροῦσε ἕνα τόσο νόστιμο φαγάκι.
Ἀπό τό δρόμο κατρακυλοῦσε τά σκαλιά τοῦ μαγέρικου ἕνα Φῶς σά νά εἶχαν ἀνάψει τά κεριά τῆς Ἀναστάσεως ἐκεῖ ἔξω. Τά χιλιάδες λευκά κεριά τῆς Ἀναστάσεως πού τά κρατοῦσαν λαμπροφορεμένοι οἱ κουρελῆδες κι οἱ ἀνάπηροι. Δέν ἦσαν οὔτε κουρελῆδες οὔτε ἀνάπηροι, οὔτε μαστουρωμένοι, οὔτε μέθυσοι, οὔτε πόρνες , οὔτε ἀλῆτες , οὔτε ἐξαθλιωμένοι ἀλλόγλωσσοι οὔτε ξένοι . Ἦσαν χιλιάδες φλόγες μέσα στό Φῶς πού οἱ κρουνοί του ξεπηδάγανε ἀπό τήν ἄσφαλτο , τούς τοίχους , τά στέγαστρα τῶν λεωφορείων καί κάθε τι γνωστό, συνηθισμένο καί καθημερινό.
Ὅλο αὐτό τό Φῶς ἔλουζε τή γυναῖκα πού κοίταζε μέ λατρεία τό παιδί χαμογελώντας ἐνῷ τοῦ ἐπαναλάμβανε:
_ Εἶσαι ἐντάξει; Χόρτασες ; Σίγουρα χόρτασες;

της Νατάσας Κεσμέτη

Νέο βιβλίο από τη Νατάσα Κεσμέτη : ¨Νησί από ελαφρόπετρα¨

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Πολιτισμός, Υμηττός

Διονύσης Λεϊμονής

clip_image002ΤΙΤΛΟΣ: Το χαμένο ταίρι
ΣΥΓΓΡΑΦΕAΣ: Διονύσης Λεϊμονής
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΚΡΙΤΑΣ
ΣEIPA: ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΙ ΞΕΝΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
 A΄ έκδοση Μάϊος 2009
ISBN: 978-960-328-376-8
ΣXHMA: 14 x 20,5
ΣEΛIΔEΣ: 408
TIMH: 19,00

 Tο βιβλίο:  Το χαμένο ταίρι κρατά στη ζωή τη γιαγιά Δέσποινα. Το μικρό κουτί ντυμένο από μεταξωτό ύφασμα κρατά στα σπλάχνα του μόνο τη μισή ευτυχία της γιαγιάς Δέσποινας. Το υπόλοιπο χάσκει στην αντίπερα όχθη από τότε, από τον ανίερο εκείνο διωγμό που άνοιξε βαθιές πληγές στα στήθια. Μια ακόμη συγκλονιστική μαρτυρία από την φαρμακωμένη γενιά που εγκατέλειψε κακήν κακώς την Ιωνία μας με πολλά δάκρυα και στεναγμούς. Μα το χαμένο ταίρι πρέπει να βρεθεί για να αποκατασταθεί η τάξη των πραγμάτων, να μερώσει η ανησυχία.
Μια πορεία ζωής με πολλά εμπόδια κι αντιξοότητες ως την τελική επιβίωση μιας ταλαιπωρημένης γενιάς.

————————————————————

 « Η Κολυμβήθρα του Σιλωάμ», το πρώτο προσωπικό μυθιστόρημα του Διονύση Λεϊμονή, κυκλοφορεί  από τον εκδοτικό οίκο «Παππάς».
 Ο φιλόλογος – συγγραφέας μέσα σε 190 σελίδες χωρισμένες σε 20 κεφάλαια κατορθώνει να παρουσιάσει με εκφραστικό τρόπο την ιστορία του Αντρέα Δημάνη, ενός νεαρού φοιτητή της Φιλοσοφικής Ιωαννίνων, ο οποίος μέσα από μια πρωτοπρόσωπη αφήγηση εξιστορεί τη μετάβασή του από τον κόσμο των «υγιών σε έναν άλλο «διαφορετικό» κόσμο, νοσηρής πραγματικότητας που ούτε καν είχε φανταστεί πως υπήρχε πριν βιώσει το αίσθημα της παγερής εγκατάλειψης κι αδιαφορίας μετά από μια απροσδόκητη αναπηρία. Μια ανάπηρη πολιτεία εκδηλώνει μπρος του το φόβο και την ουδετερότητα απέναντι σε ένα άτομο που παρά τη σωματική του αδυναμία αισθάνεται πως ακόμα έχει πολλά να κάνει και να γευτεί. Το βιβλίο από τις πρώτες κιόλας σελίδες του κατακτά τον αναγνώστη κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον αλλά κι επιφέροντας ρίγη συγκίνησης. Ο συγγραφέας με το ταλέντο του πεζογράφου-αφηγητή ξεδιπλώνει άριστα την τεχνική της έκφρασης εισχωρώντας στα βάθη της ανθρώπινης ψυχής ενός νεαρού που σφίγγει τα δόντια να μην παραιτηθεί έτσι άδοξα από τη ζωή. Ο επιτυχημένος χειρισμός της νεοελληνικής γλώσσας, αναδεικνύει μια πλούσια ευαισθησία, αλλά και τη δημιουργική φαντασία του συγγραφέα. Μια ιστορία δοσμένη σε πραγματικά πλαίσια διανθισμένη από κάποια επικαιρικά γεγονότα τα οποία επιβεβαιώνουν μια οδυνηρή, απτή πραγματικότητα. 
Ο Αντρέας Δημάνης, ένα αγόρι που ζητάει να κατεβάσει όλα τα αστέρια στη γη, ένας νεαρός άντρας που δρομολογεί ως την τελευταία λεπτομέρεια τη ζωή του  ικανοποιώντας αυτάρεσκα τις εφηβικές του φιλοδοξίες με βάση τα σωματικά και ψυχοπνευματικά του χαρίσματα, βουλιάζει στη λάσπη της απόγνωσης πληρώνοντας αδρά λίγα δευτερόλεπτα εφηβικής αμυαλιάς. Γρήγορα θρυμματίζεται το καλοστημένο σκηνικό του μετά από ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα. ΄Ετσι ξεριζώνεται το αγριολούλουδο από το καλοφροντισμένο χώμα του και το μοναχοπαίδι της οικογένειας Δημάνη βυθίζεται σε έναν κόσμο σκοτεινό κι εφιαλτικό. Η ζωή πάνω σε μια αναπηρική πολυθρόνα καθίσταται αφόρητη σε μια κοινωνία ανεγκέφαλων «αρτιμελών». Ενδεικτικοί είναι οι μακροί μονόλογοι καθώς ο Αντρέας αιωρείται στο κενό της ανυπαρξίας του –ένδειξη της μοναξιάς του ήρωα – μέσα από μια άριστη τεχνική γραφή. Οι περιορισμένοι διάλογοι επικουρικά ολοκληρώνουν το ανθρώπινο δράμα του «παθόντα» αλλά και του οικείου περιβάλλοντός του που πετροβολούν την ανελέητη «κακή τους μοίρα». Με κομμένη την ανάσα ο αναγνώστης παρακολουθεί μια δυνατή σύγκρουση του ναι και του όχι, της ζωής και του θανάτου, της απελπισίας και του αγώνα αδυνατώντας να προβλέψει την κατάληξή του. Δίνονται πολλές μάχες σε αρκετά μέτωπα, με νικητές και ηττημένους που εναλλάσσονται περιοδικά μέχρι την τελική κάθαρση προκειμένου να «αποκατασταθούν» τα πράγματα. Μια μίμηση πράξεως σπουδαίας και τελείας ικανής να μεταδώσει τον έλεο και το φόβο στο σύγχρονο αναγνώστη εγείροντας παράλληλα μέσα του ισχυρά παλλιροϊκά κύματα τύψεων για την κοινωνική του αδιαφορία απέναντι στο αντικρινό πρόβλημα. ΄Ενα διαχρονικό αδιέξοδο κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνωστικού κοινού που παρακολουθεί μια ρεαλιστική ακροβασία μεταξύ της ύπαρξης και της ανυπαρξίας. Ο συγγραφέας μέσα από την αφήγηση ενός προσωπικού δράματος στηλιτεύει τα κακώς κείμενα μιας κοινωνίας προκλητικά αδιάφορης μπρος στη διαφορετικότητα που αρέσκεται να φιγουράρει στο προσκήνιο φορώντας τη μάσκα της υποκρισίας και της προσποίησης.
΄Ενα βιβλίο κόλαφος για κάθε κοιμισμένη συνείδηση. Ένα μυθιστόρημα που αγγίζει κάθε ευαίσθητη καρδιά. Ένα έργο ικανό να εξοικειώσει το σύγχρονο άνθρωπο με την ακίνδυνη «διαφορετικότητα». Ένα μυθιστόρημα που κόβει πραγματικά την ανάσα!
 
Ζητήστε το σε όλα τα βιβλιοπωλεία 
εκδόσεις «Παππάς»
Σωκράτους 41 , 105 52 Αθήνα 
τηλ: 2105225286 – 2105200177 fax: 2105201579
Κεντρική διάθεση: Χριστάκης

———————————————–

Δαγκανα«Το μυστικό της Δαγκάνας»

Ένα εφηβικό μυθιστόρημα του Διονύση Λεϊμονή που κυκλοφορεί σήμερα στην Κύπρο, από τις εκδόσεις του Πολιτιστικού Ιδρύματος της Τραπέζης Κύπρου και πολύ σύντομα και στην Ελλάδα 

΄Ένα μυθιστόρημα που καταγράφει τις ψυχολογικές μεταπτώσεις και τις εναλλαγές μιας παιδικής ψυχής, καθώς η ζωή μεταλλάσσεται και παραπέμπει σε νέες προσαρμογές, νέα μπάρκα επιβίωσης. ΄Ένα αγόρι, ο μικρός Οδυσσέας, βιώνει σε πολύ τρυφερή ηλικία ένα βίαιο χωρισμό. Μπαλάκι στα χέρια των μεγάλων άγεται και φέρεται ψάχνοντας απάνεμο λιμάνι. Στην πορεία τω χρόνων και καθώς έρχεται αντιμέτωπος με τη ζωή, προσπαθεί να ενσωματωθεί σε μια συνεχώς μεταβαλλόμενη γι’ αυτόν κοινωνία. ΄Αλλοτε με δυναμισμό κι άλλοτε παραδομένος στη δίνη κινείται στο χώρο και το χρόνο. Οι διαφορετικές πόλεις, οι νέοι άνθρωποι που μπαίνουν δυναμικά στη ζωή του, υφαίνουν το μαγνάδι της ζήσης του, σαν να ακολουθεί μια καταλυτική νομοτέλεια. Θα αδράξει τη ζωή  που του ανοίγεται μπροστά του; Θα βρει τη δύναμη να συνειδητοποιήσει τις εσώτερες δυνάμεις που θα του εξασφαλίσουν το μέλλον του; Πότε θα του αποκαλυφθεί το πιο ωραίο μυστικό της ζωής, το μυστικό της Δαγκάνας;

Ένα μυθιστόρημα τρυφερό και σκληρό με εναλλαγές χαράς και λύπης. Παλίρροια και άμπωτη μιας εφηβικής ψυχής που παλεύει να μην αφανιστεί από τα ορμητικά νερά της ζήσης του.

Kαλλιτεχνική και τυπογραφική επιμέλεια: RGB Design & Publications Ltd
Επιμέλεια έκδοσης: Κώστας Κατσώνης
2009 / 16.5×24 / 250 σ., εικονογραφημένο
ISBN:978-9963-42-875-5
χαρτόδετο Λιανική Τιμή: €20.00

———————————————–

Ο Διονύσης Λεϊμονής  γεννήθηκε σε μια κωμόπολη τη Αιτωλοακαρνανίας, το Αιτωλικό. Από πολύ νωρίς στράφηκε στη συγγραφή παιδικών και νεανικών ιστοριών. Είναι απόφοιτος της Φιλοσοφικής Ιωαννίνων. Σήμερα ζει στη Νέα Ιωνία Βόλου, είναι παντρεμένος πατέρας τεσσάρων παιδιών και εργάζεται στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, ενώ παράλληλα ασχολείται με την αρθρογραφία σε εφημερίδες και περιοδικά καθώς και με τη συγγραφή λογοτεχνικών έργων. Τον Ιανουάριο του 2005 το διήγημά του «Ζωή απ’ τα χαλάσματα» απέσπασε το πρώτο βραβείο στον πανελλήνιο διαγωνισμό λογοτεχνίας του Φυσιολατρικού Συνδέσμου Πατρών. «Η Κολυμβήθρα του Σιλωάμ» είναι η πρώτη εκδοτική του προσπάθεια,(έκδοση της Πανελλήνιας ΄Ενωσης Συνεργασίας Νέων λογοτεχνών) και σήμερα επανεκδίδεται από τον εκδοτικό οίκο «Παππάς», ενώ πολλά έργα του είναι υπό έκδοση. Toν Απρίλη του 2009 κυκλοφορεί το νεανικό του μυθιστόρημα με τίτλο «Το μυστικό της Δαγκάνας» από το Πολιτιστικό ΄Ιδρυμα της Τραπέζης Κύπρου. Το καλοκαίρι του 2009 θα κυκλοφορήσει από τον εκδοτικό οίκο «Ακρίτας» το μυθιστόρημα του «Χαμένο ταίρι» που αναφέρεται στη Μικρασία. ΄Εχει λάβει επίσης διακρίσεις για διηγήματα αλλά και ποιήματά του. 
  1. 1ο βραβείο στον Γ΄ Διαγωνισμό Διηγήματος και Ποίησης του Φυσιολατρικού Συνδέσμου Πατρών κατά το έτος 2004 με το έργο «Ζωή απ’ τα χαλάσματα»
  2. Τιμητικό δίπλωμα από την Πανελλήνια ΄Ενωση Λογοτεχνών κατά τη διάρκεια των 21ων λογοτεχνικών αγώνων Δελφών το 2006 με το ποίημα «Οι ναυαγοί»
  3. Το ωδείο Φουντούλη απένειμε τιμητικό έπαινο για στίχους προς μελοποίηση στον 1ο Πανελλήνιο διαγωνισμό στιχουργικής
  4. 3ο βραβείο στον Δ΄Πανελλήνιο διαγωνισμό Ποίησης και Διηγήματος που διοργάνωσε ο Φυσιολατρικός Σύνδεσμος Πατρών για το ποίημα «Ωδή στην Πόλη»
  5. ΄Επαινο από το Σύλλογο Λόγου-Τέχνης και Ελληνικού πολιτισμού της Βαυαρίας κατά τον 4ο διαγωνισμό με θέμα «Ελλάδα, χώρα του φωτός» για το ποίημα  «Θριαμβική πορεία»
  6. 3ο βραβείο στον Διαγωνισμό Ποίησε, ΄Αρθρου, δοκιμίου που διοργάνωσε το περιοδικό ΚΕΛΑΙΝΩ και ο όμιλος Ζαλώνη για το 2006 με θέμα «ΑΙΓΑΙΟ» στην κατηγορία «Ποιήματα σχετικά με τη θάλασσα» με το ποίημα «Θαλασσόδαρτο πάθος»
  7. 3ο βραβείο στα Σικελιανά 2006 π[ου διοργάνωσε το «Καφενείο των Ιδεών» στην κατηγορία «διήγημα» με το έργο: «Ο φτερωτός διάβολος»
  8. Βράβευση του μυθιστορήματος «Η Κολυμβήθρα του Σιλωάμ» από το λογοτεχνικό περιοδικό «Κελαινώ» και τον εκδοτικό οργανισμό «Ξάστερον»(Μάρτης 2007)
  9. 2ο Βραβείο από τον Ελληνοαυστραλιανό σύλλογο για το ποίημά του «Αποκεχωρηκότες και μη» Νοέμβρης 2007
    10.΄Επαινο από την Πανελλήνια ΄Eνωση Λογοτεχνών το Δεκέμβρη του 2007 για τη νουβέλα του «Στα αλώνια της αγάπης»
    11.2ο Βραβείο από την Πανελλήνια ΄Ενωση Λογοτεχνών το Δεκέμβρη του 2007 για το παραμύθι του: «Θάμα κι αντίθαμα»
    12. Α΄ Βραβείο για το μυθιστόρημα «Το μυστικό της Δαγκάνας» τον Μάρτη του 2008 από τον Κυπριακό Σύνδεσμο παιδικού και νεανικού βιβλίου
    13.Το Α’ βραβείο στην ποίηση για το ποίημά του «Ανθρώπινος Τύμβος», τον Μάιο του 2008 από τον ΕΣΠΑΙΡΟ(ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΩΝ ΡΟΛΩΝ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ)
    14.Β΄ Έπαινο από τους Βιβλιόφιλους ΄Εδεσσας για το διήγημά του «www.kalesate-plhrosate-teloiasate. Com, το Φλεβάρη του 2009. 

Σχολιάστε

Filed under Πολιτισμός

Άστρα , Ζώδια και καζαμίας

Ανήσυχο πλάσμα ο άνθρωπος. Ανήσυχο και αχάριστο. Δε σου φτάνει ρε όρνιο που γεννήθηκες αν και καθαρά μεταξύ μας, σιγά το κατόρθωμα έχεις και την αξίωση να θέλεις να ξέρεις και τι θα σου συμβεί αύριο; Και άντε και το έμαθες, τι κατάλαβες; Και άντε και σου λεω ότι αύριο θα σου σκάσει μετεωρίτης στο κεφάλι και θα σου κάνει ότι οι Εβραίοι στην Ιεριχώ. Θα κάνεις τον Bruce Willis και θα πας να τον ανατινάξεις; Καλά τα έλεγαν οι γραφές ‘μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι’ αλλά που να σκαμπάσεις εσύ από θεόπνευστα κείμενα και άλλες τέτοιες βαριές κουλτούρες;

Παλιότερα τουλάχιστον το ανθρώπινο είδος είχε λογικές ανησυχίες. Καθημερινά προβλήματα. ‘Θα τον φαω το δεινόσαυρο ή θα με φάει;’, ‘θα βρέξει να φυτρώσει το σιτάρι ή θα φαμε λάσπη;’ (η οποία λάσπη, μπορεί να μην παχαίνει, αλλά δεν χορταίνει κιόλας) ‘θα σκάσει μύτη ο Τζέγκινς Χαν με τους Μογγόλους και θα μας κάνουν ίσιωμα;’. Αυτές τις απορίες να τις καταλάβω. Αλλά όχι και τα του τύπου ‘Θα μου κάτσει η Μαριγούλα;’, ‘θα έρθει ο Beckham στο Θρύλο;’, ‘θα είναι καλά στο Venue σήμερα ή να πάω στο Mao;’ και όλα αυτά τα νερόβραστα.
Τέλος πάντων, επειδή αυτές τις μέρες είμαι στις καλές μου αποφάσισα να δώσω και φέτος τα φώτα μου στο πτωχό αναγνωστικό κοινό έτσι ώστε να γνωρίζετε τουλάχιστον τα κακά που θα σας βρουν και φέτος. Παρότι η παράθεση των προβλέψεων γίνεται στο ωροσκόπιο που όλοι γνωρίζουμε, ο τρόπος με τον οποίο οι προβλέψεις αυτές πραγματοποιήθηκαν απέχει πολύ από αυτόν που γνωρίζετε (ο κλασικός τεμπέλης, ξάπλα στην αιώρα, με ένα ποτήρι ουίσκι στο χέρι, βράδυ στην ταράτσα, να κοιτάζει τ’ άστρα και τα Corsa). Φέτος οι προβλέψεις πραγματοποιήθηκαν με έναν πρωτοποριακό, αμαγαλματικό τρόπο ο οποίος συνδυάζει:
Tην σπλαχνομαντεία: ξεκοιλιάζουμε έναν ζωντανό οργανισμό και μελετάμε τα σπλάχνα του. Αυτό το σκέλος των προβλέψεων πραγματοποιήθηκε φέτος το Πάσχα, ενώ τύλιγα το κοκορέτσι και τα αποτελέσματα ήταν θεαματικά. Προέβλεψα ότι θα σκάσω απ’ το φαΐ, πράγμα που όντως συνέβη.
Την ‘δια ψήφων μαντική’: χρησιμοποιούμε κυρίως ζάρια και με βάση τα αποτελέσματα της κάθε έδρας (του ζαριού, όχι του Καραϊσκάκη) προβαίνουμε σε χρήσιμα συμπεράσματα για το μέλλον. Με 6άρες, είσθε μέσα στη μόδα. Από την άλλη, με ασσόδυο κανείς ποτέ δεν γ*μησε. Αυτή την τεχνική την τελειοποιώ εδώ και πολλά χρόνια στο Λουτράκι και την Πάρνηθα, ενώ φέτος θα παρακολουθήσω και κάποια σεμινάρια στο Las Vegas. Στο Λουτράκι πέρυσι προέβλεψα με μεγάλη επιτυχία ότι θα χρειαστεί να πάρω λεωφορείο για να γυρίσω σπίτι, αφού έχασα το αυτοκίνητό μου στη ρουλέτα.
Την καπνομαντεία: ανάβουμε μία ορατή φωτιά και ανάλογα με τα σχήματα και την κατεύθυνση που παίρνει το ντουμάνι σας λέμε αν θα σας κάτσει το 6άρι στο lotto ανάποδα, να πιάσετε 9άρι να γουστέρνετε. Χρησιμοποιώντας αυτή τη μέθοδο φέτος το καλοκαίρι, και αφού πρώτα άναψα μία αρκετά ευδιάκριτη θέλω να πιστεύω φωτιά στην Κασσάνδρεια Χαλκιδικής, κατάφερα να προβλέψω ότι του χρόνου όλη η περιοχή θα είναι γεμάτη εξοχικά και βίλες.
Οπότε, ακόμα και οι πλέον δύσπιστοι και αδαείς από εσάς δύνανται να κατανοήσουν ότι τα όσα θα σας αποκαλύψω για τις 365 μέρες (ναι, ακόμα τόσες είναι) του 2007 είναι λογικά, ρεαλιστικά, πραγματοποιήσιμα και βέβαια πολύ πιθανά να συμβούν σε εσάς και τα αγαπημένα σας πρόσωπα.

Σχολιάστε

Filed under Χαμογελάτε;