παγκόσμια ημέρα για τα άτομα με αναπηρία

Η 3ηΔεκεμβρίου έχει οριστεί σαν παγκόσμια ημέρα για τα άτομα με αναπηρία.
Εάν η κοινωνία ήταν ανθρώπινη δεν θα τους αφιέρωνε αυτή τη μέρα γιατί απλά δεν θα τους διαχώριζε και κάθε μέρα θα ήταν αφιερωμένη στους συνανθρώπους μας που έχουν προβλήματα.

Λόγοι και φανφάρες θα ακουστούν για μια ακόμα φορά από το στόμα αυτών που έχουν χεσμένους τους πολίτες και τους βλέπουν μόνο σαν μέσο κατάκτησης της εξουσίας και λεηλάτησης του δημοσίου χρήματος.

Ας ελπίσουμε σε μια ποιο ανθρώπινη κοινωνία που ο ρατσισμός και ο αποκλεισμός των μελών της λόγω σωματικών, ψυχικών, νοητικών μειονεξιών θα είναι θλιβερή ανάμνηση και οι συναισθηματικά ανάπηροι πολιτικοί μας μειοψηφία.

Τι κάνει το κράτος πρόνοιας ;
Πατήστε εδώ για να θαυμάσετε ……

Advertisements

5 Σχόλια

Filed under Για κλάματα, Τα σχόλια μου

5 responses to “παγκόσμια ημέρα για τα άτομα με αναπηρία

  1. Παράδειγμα προς μίμηση και ελπίδα για ένα καλύτερο κόσμο αυτά τα παιδιά που την επιστολή τους δημοσιεύω παρακάτω , για το Δάσκαλό τους το Διονύση Λεϊμονή που τα διαπαιδαγώγησε τι να πω ;
    ————————————————————
    10ο Γυμνάσιο Βόλου

    Κοινός αγώνας ενάντια στη διαφορετικότητα

    Όταν πρωτοπήγαμε στο Γυμνάσιο, παιδάκια τότε 12 χρονών, νομίζαμε πως ξέραμε σχεδόν τα πάντα για τον κόσμο γύρω μας … κάναμε λάθος! Ξέραμε μόνο ότι βλέπαμε … ότι θέλαμε να δούμε προστατευμένοι σε ένα αποστειρωμένο περιβάλλον πίσω από ένα πέπλο υποκρισίας που μας πλάσαραν οι μεγάλοι … όλοι εκείνοι που κυβερνούν τον κόσμο από εγωισμό … αδιαφορώντας για τους ανθρώπους…

    Σε μια εποχή που καθημερινά βιώνουμε το «διαφορετικό» δίπλα μας, μια ανάσα κοντά μας, διαπιστώνουμε δυστυχώς έναν άνευ προηγουμένου ρατσισμό … έναν ανεξήγητο ρατσισμό και μια άρνηση απέναντι σε ότι ξενίζει …Ολοι έχουμε το μερίδιό μας σ’ αυτό.

    ΄Ετσι για πρώτη φορά αναρωτηθήκαμε «γιατί;» κι αποφασίσαμε να μη μείνουμε άλλο αμέτοχοι … Μάθαμε να βλέπουμε τους γύρω μας σαν ανθρώπους και δεν αργήσαμε να καταλάβουμε ότι τελικά όλοι είμαστε ίσοι ανεξάρτητα από το χρώμα του δέρματός μας, τη θρησκεία, την καταγωγή μας ή οποιαδήποτε αναπηρία ή άλλη ιδιαιτερότητα. Βγήκαμε από το καβούκι μας και δε διστάσαμε να μιλήσουμε, να συνεργαστούμε, να παίξουμε με άτομα που θεωρούνται αδύναμα, μειονεκτικά, ανάπηρα, με ειδικές ανάγκες ή όπως αλλιώς έχουν το θράσος να τα αποκαλούν οι περήφανοι «αρτιμελείς» …

    Εμείς προτιμήσαμε τον όρο «φίλοι». Τα μάτια της ψυχής μας δεν έβλεπαν πια διαφορές. Ούτε έλλειψη ούτε υπερβολή. Απλά κι ανθρώπινα χαιρόμαστε νέους φίλους. Φίλους που αγαπήσαμε και νοιαζόμαστε γι’ αυτούς. Κι οι τύψεις φούντωναν, οι παλιές σκέψεις αποδείκνυαν την προηγούμενη δική μας «τύφλωση» κι ανωριμότητα.

    ΄Ένας τέτοιος καλός φίλος για μας ήταν ο Χρήστος ο Χονδροματίδης, ένας άνθρωπος με «ιδιαίτερες δεξιότητες», που μας έκανε να παραληρούμε από κέφι και αισιοδοξία κάθε φορά που επικοινωνούσαμε μαζί του ή μαθαίναμε νέα του. Κι εμείς δεν μπορούσαμε να μην κάνουμε κάτι γι αυτόν. Είναι φίλος μας και αξίζει μια καλύτερη ζωή … μια δεύτερη ευκαιρία να ζήσει φυσιολογικά … γιατί δεν το έβαλε ποτέ κάτω … γιατί μας απέδειξε πως αυτό που πραγματικά μετράει δεν είναι η σωματική δύναμη αλλά η ψυχική … εκείνη που βρίσκεται καλά κρυμμένη μέσα μας και που μας καθοδηγεί σε κάθε δύσκολη στιγμή … Αποφασίσαμε λοιπόν να φωνάξουμε μήπως καταφέρουμε επιτέλους να ταράξουμε τα νερά μια κενής από αισθήματα κοινωνίας, μιας κοινωνίας πληγωμένης από το άγχος του κέρδους. Είχαμε την ελπίδα ότι κάποιος θα υπάρχει ακόμα εκεί για να ακούσει τις φωνές μας … να σταθεί δίπλα μας… Απογοητευτήκαμε όμως από την αδιαφορία των ανθρώπων… Επειδή όμως ο τολμών νικά, ήρθε κάποια στιγμή η δικαίωση! Σήμερα ο Χρήστος εξασφάλισε αρκετά απαραίτητα μηχανήματα που διευκολύνουν την καθημερινότητά του κι η ζωή του έγινε πιο ευχάριστη αλλά το σημαντικότερο είναι πως έτσι μπορεί να αντιμετωπίσει πιο εύκολα τα σοβαρά προβλήματα υγείας που συνοδεύουν την αναπηρία του.

    Για να τα καταφέρουμε βοήθησαν πολλοί με τη δική μας πάντα δραστηριοποίηση. Πρώτα- πρώτα θέλουμε να ευχαριστήσουμε θερμά το δημοσιογράφο κύριο Γιώργο Παπαδάκη που μας έδωσε την ευκαιρία να δημοσιοποιήσαμε τα «θέλω» μας στην πρωινή καθημερινή εκπομπή του «Καλημέρα Ελλάδα». Εκεί άνοιξε ένας δίαυλος επικοινωνίας με το Υπουργείο Υγείας, και γι αυτό ευχαριστούμε επίσης την ψυχολόγο και γραμματέα τότε του Υφυπουργού Υγεία κυρίου Κωνσταντόπουλου, κυρία Γιωργία Σιδέρη, που ευαισθητοποιήθηκε στο αίτημά μας. Σημαντική, καθοριστική θα λέγαμε ήταν η συμβολή και της ψυχολόγου κυρίας Σταθακοπούλου που διαδέχτηκε την κυρία Σιδέρη, η οποία με την καλοσύνη και την ευαισθησία της επικοινώνησε με το Χρήστο, άκουσε τα «θέλω» του, συνέδραμε τον αγώνα μας και ακόμα αφήνει ανοιχτά ενδεχόμενα για περαιτέρω βοήθεια.

    Κυρίως ευχαριστούμε τον Υφυπουργό Υγείας κύριο Κωνσταντόπουλο που μας έδειξε ότι η πολιτική δεν είναι άψυχη και στυγνή.

    Επίσης ευχαριστούμε τον τοπικό τύπο της Θεσσαλίας που στήριξαν την προσπάθειά μας, μας ενίσχυσαν ηθικά, πρόβαλλαν τη δράση μας και συνέβαλλαν σημαντικά στην ευαισθητοποίηση του κοινού.

    Σημαντική ήταν και η στήριξη που μας παρείχε και η Διευθύντρια του σχολείου μας κυρία Ε. Αμουτζοπούλου, καθώς και σύλλογος διδασκόντων του σχολείου μας, καθηγητές μας στη δράση μας αυτή, αλλά και οι υπεύθυνες της Αγωγής Υγείας Της Β/θμιας , η κυρία Βούλα Σχορετσανίτου και η κυρία Αγάπη Κουτσοκώστα

    Αφήσαμε για το τέλος τις ευχαριστίες μας για ανώνυμους συμπαραστάτες μας στον κοινό αυτό αγώνα, όπως μια κυρία, υπάλληλο στη Νομαρχία Βόλου η οποία ήρθε στο σχολείο μας, μας γνώρισε αλλά με κανένα τρόπο δεν μας αποκάλυψε την πραγματική της ταυτότητα από υπερβολική σεμνότητα. Μας είπε μάλιστα πως οι συνάδελφοί της κάθε μήνα θα βάζουν σε έναν κουμπαρά ένα μικρό ποσό για να το στέλνουν στο φίλο μας το Χρήστο. Επίσης μια άλλη κυρία από την Κοζάνη επικοινώνησε κι αυτή ανώνυμα, ζήτησε το λογαριασμό του Χρήστου και κατέθεσε ένα σεβαστό ποσό στο όνομά του.

    ΄Ετσι όλα πήραν το δρόμο τους. Σήμερα ο Χρήστος χάρη στην ευαισθητοποίηση όλων μας χαίρεται περισσότερο την καθημερινότητά του παρά τη δυσκολία της κατάστασής του. Κι ο Χρήστος δεν είναι ο μοναδικός, δυστυχώς. Το 1/10 του ελληνικού πληθυσμού τουλάχιστον βιώνει την αναπηρία. Για όλους αυτούς δεν μπορεί να βρίσκεται πάντα ένα Γυμνάσιο για να κάνει την αρχή. Εμείς κάναμε απλά μια πράξη για την οποία θα νιώθουμε υπερήφανοι σε όλη μας τη ζωή. Εσείς που έχετε τα μέσα οφείλετε να παράσχετε κάθε δυνατή βοήθεια στα άτομα που αναζητούν την κοινωνική πρόνοια όχι ως επαιτεία αλλά ως δικαίωμά τους εφόσον είναι πολίτες αυτής της χώρας. Από τη μέρα που δημοσιοποιήσαμε την κατάσταση με το Χρήστο δεχτήκαμε πολλά τηλεφωνήματα, πολλά ευχαριστήρια και επαίνους για την πράξη μας. ΄Ολα αυτά όμως δε θα έχουν καμιά αξία αν δε βρουν συνεχιστές. ΄Όλα αυτά θα αποτελούν ανούσια θεωρία αν οι πολιτικοί μας δεν μεριμνούν για τις «καλύτερες» μέρες όλων των ανθρώπων χωρίς διακρίσεις και στεγανά.

    Τώρα μπορούμε να πιστεύουμε ότι υπάρχουν ακόμη ισχυρότεροι από μας άνθρωποι που νοιάζονται για τους ανθρώπους σαν άτομα και όχι σαν οικονομικούς πόρους& πολιτικοί που νιώθουν την αδικία γύρω τους και προτίθενται να κάνουν κάτι για να αλλάξουν οι πρωτόγονες προκαταλήψεις απέναντι σε κάθε τι διαφορετικό& δημοσιογράφοι, άνθρωποι που δεν ξεχνούν ότι είναι κι αυτοί άνθρωποι και έτσι μας δίνουν τη δυνατότητα να ελπίζουμε πως ο κόσμος μπορεί να γίνει καλύτερος …

    Μαθητές πια της πρώτης Λυκείου χωριστήκαμε … Αλλάξαμε σχολεία, τάξεις, ίσως και παρέες … Όλοι μας όμως έχουμε κρατήσει βαθιά μέσα μας όλα όσα μάθαμε μέσα από την προσπάθεια να βοηθήσουμε έναν φίλο … Μας ενώνει η ικανοποίηση που μας πρόσφερε η δικαίωση αυτής της προσπάθειας με τη δική σας συμβολή και η ανάγκη να σας πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ..!

    Σας ευχαριστούμε μέσα από την καρδιά μας για την βοήθειά σας και σας ευχόμαστε να έχετε πάντα επιτυχίες και πάνω απ’ όλα υγεία κι ευτυχία!

    Ο ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΠΟΤΕ!!!

    Με εκτίμηση και πολλές ευχαριστίες,

    * Οι (περσινοί) μαθητές του τμήματος Γ2 του 10ου Γυμνασίου Βόλου:

    Αφροδίτη Παβέλη, Σουρμενίδη Κυριακή, Μητρούλης Δημήτρης, Μαλαμίδης Χρήστος, Πανταζόπουλος Γιώργος, Μπασδάνης Δημήτρης, Χιώτης Δημήτρης, Λίτσα Νεμπία, Βεντήστα Κωνσταντίνα, Ιωσηφίδου Λίνα, Κυριακιδέλης Μανόλης, Παπαθωμά ΄Ελενα, Τσιακαλάκης ΄Αρης, Κουτσοσπύρου Κωνσταντίνα, Μπoυσινάκης Θανάσης, Μπακρατσάς Μίλτος, Παϊτέρης Νίκος, Λιάπη Κλεονίκη, Τσίτσι Νικολίν, Χριστοδούλου Χρύσα.

    * Ο υπεύθυνος καθηγητής,

    Διονύσης Λεϊμονής (φιλόλογος)
    —————————————————————

    Ο Χρήστος που αναφέρουν τα παιδιά είναι ο φίλος http://chrisxx.com/

  2. Οι παγκόσμιες ημέρες είναι άλλοθι για τις ενοχές των ανενεργών ανθρώπων η και κυβερνήσεων….
    Βέβαια.. στο καθόλου κάτι ειναι κι αυτό, αλλά δεν ειναι ουτε το ζητούμενο ούτε και το επιθυμητό!

    Όμως πως μπορεί να γιορτάζεται μια μέρα που δεν προσφέρει τίποτα?

    Γιορτή είναι η μέρα που χαίρεσαι για κάτι… για πιό λόγο θα μπορούν άραγε να χαρούν τα άτομα με ειδικές ανάγκες όταν αυτή η μέρα ( η λεγόμενη «δική τους») θα χρησιμοποιηθεί για να βγάλει «λόγο» ο τάδε κι ο δείνα κύριος Τσεπούλης, και όταν κι αυτή η ταλαιπωρία ( για μιά ακόμη φορά) θα την καπηλευτεί ο εκ βορείων προαστίων ( ολοι εκεί μένουν πιά…) πολιτικός?

  3. Μπράβο τί να πώ
    Συγκλονιστικό!!
    Μακάρι τέτοιες πράξεις να γινόντουσαν περισσότερο γνωστές!! Τα παιδιά αυτά είμαι σίγουρος ότι κουβαλάνε μαζί τους ένα μεγάλο εφόδιο παρακαταθήκη του να γίνουν αρτιότεροι σαν προσωπικότητες. Η ευαισθητοποίησή τους και το νεαρό της ηλικίας τους εγγυώνται για αυτό.
    Μπράβο και στον Καθηγητή τους.
    Σε μια προσπάθεια να το προωθήσω έστω και λίγο προς τα έξω το ανεβάζω στην αετοφωλιά

  4. Και μόνο το γεγονός ότι για να αποκτήσει κάποιος πολίτης τα απαραίτητα που δικαιούται γιατί αν δεν τα διακαιούτο δεν θα του τα παρείχαν πρέπει να καταφύγει στη τηλεόραση είναι απόδειξη της ανυπαρξίας του κράτους πρόνοιας .
    Όπως και ότι το κράτος εκταμιεύει την υποχρέωσή του μέσω των συλλόγων αναπήρων εμφανέστατα για πολιτική εκμετάλλευση και όχι κατευθείαν στο πολίτη κάτι δείχνει η μάλλον κραυγάζει λες και ο πολίτης είναι υποχρεωμένος από το σύνταγμα η τους νόμους να είναι μέλος κάποιου συλλόγου.
    Εμείς που παρακολουθήσαμε το θέμα από πολύ κοντά ξέρουμε τα τραγελαφικά που συνέβησαν όταν κάποιος αναπηροπατέρας απεφάσισε ερήμην του ενδιαφερομένου τι του είναι απαραίτητο …έστω και αν αυτό το είδος που του ήταν απαραίτητο ήταν άκρως εξειδικευμένο θεραπευτικό μέσο και ο θρασύτατος αναπηροπατέρας δεν είχε ιδέα γιατί επρόκειτο …
    Μάλιστα είχε το θράσος να μας πει ποιοι είστε εσείς που επεμβένεται νομίζοντας ότι ήμαστε ανταγωνιστές του έμποροι στρωμάτων!!!
    Γι΄ αυτό εγώ από εδώ μέσα εκτός από τα υπέροχα αυτά παιδιά , το δάσκαλό τους το Διονύση και τον Γιώργο Παπαδάκη θα ευχαριστήσω ιδιαίτερα τον Διοικητή του ΙΚΑ κο Γεώργιο Μέργο και την προϊστάμενη του τμήματος παροχών του ΙΚΑ Δραπετσώνας κα Βασιλική Κώτσαρη για την ανθρωπιά τους που έδωσε ταχύτητα λύση χωρίς γραφειοκρατικές αγκυλώσεις και φανφάρες σε ένα πάρα πολύ σημαντικό πρόβλημα του φίλου μας του Χρήστου.
    Να ευχηθώ κανένας πολίτης να μην χρειάζεται τη δημοσιότητα για να αποκτήσει αυτά που οφείλει ένα κράτος δικαίου να παρέχει στους πολίτες του όπως και οι καλές προθέσεις των όποιων υπουργών να μην μένουν στα λόγια αλλά να υλοποιηθούν γιατί θέλω να πιστεύω ότι κάποιοι πολιτικοί είναι πρώτα απ΄ όλα ΑΝΘΡΩΠΟΙ και δεν υπολογίζουν μόνο το πολιτικό κόστος.

  5. Παράθεμα: Διονύσης Λεϊμονής « Sgial’s Weblog

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s