Ήταν παιδιά

Χτες το βράδυ είχα βγει και γυρίζοντας στο σπίτι μου, κατά τις 11:30, μια καθ’ όλα φυσιολογική ώρα, ειδικά για καλοκαίρι νομίζω, μου συνέβη το εξής περιστατικό.
Έχω φτάσει πια στην τελική ευθεία για το σπίτι μου, σ’ έναν εξαιρετικά ήσυχο δρόμο, σε μια εξαιρετικά ήσυχη γειτονιά. Κάνω λοιπόν, την τελευταία στροφή με το αυτοκίνητο, από τον κεντρικό δρόμο της περιοχής, για να μπω στον «δικό μου», ωωω του θαύματος, βρίσκω και να παρκάρω, σχεδόν απέναντι (ναι ναι, αν και γειτονιά, έχουμε αρχίσει κι εμείς να έχουμε πρόβλημα), ταυτόχρονα μ’ εμένα, σταματάει λίγο πίσω μου κι ένα μηχανάκι, από αυτά που χαρακτηρίζουμε «παπάκια». Δεν δίνω σημασία, γιατί φαντάζομαι ότι θα είναι κάποιος από την γειτονιά και μάλιστα, ο ανιψιός της φίλης μου, μιας και παρκάρω ακριβώς έξω από το σπίτι τους.
Βλέπω την παραμικρή κίνηση, με κάθε λεπτομέρεια, από τους καθρέφτες και να τονίσω εδώ, πως ούτε μια στιγμή δεν μου περνάει κάτι «κακό» από το μυαλό μου.
Ο ένας πιτσιρικάς λοιπόν, κατεβαίνει και πλησιάζει σκυφτός το αυτοκίνητο, από την μεριά του συνοδηγού, εξακολουθώ να πιστεύω ότι είναι ο Γιάννης (ο ανιψιός που σας είπα …) και θέλει να μου κάνει πλάκα, τρομάζοντάς με.
Δεν ήταν ο Γιάννης, ήταν ένα πιτσιρίκι, ήταν ένα παιδί, που ήρθε σκυφτό και γρήγορα γρήγορα, πλησίασε την πόρτα του συνοδηγού και προσπάθησε να την ανοίξει. Δεν τα κατάφερε, γιατί οι πόρτες στο αυτοκίνητό μου, με το που ξεκινάει, κλειδώνουν αυτόματα και ανοίγουν μόνο από μέσα.
Ίσα ίσα που το τόλμησε …..
Προφανής στόχος η τσάντα μου ….
Όταν είδε ότι δεν ανοίγει, τρόμαξε περισσότερο από μένα κι έφυγε με τον φίλο του γρήγορα, «καβαλώντας» το μισοσαραβαλιασμένο ( προφανώς κλεμμένο; ) και χωρίς φώτα «παπάκι».
Ήταν παιδιά ….
Δεν τρόμαξα, δεν φοβήθηκα, δεν αντέδρασα, γιατί δεν μπορούσα να το διανοηθώ. Ήταν παιδιά !!!!!!!!!!
Μπήκα με κάποια προσοχή, είναι η αλήθεια, στο σπίτι μου, αλλά το σκεφτόμουνα για πολύ ώρα.
Δεν θα μιλήσω για εγκληματικότητα και για το «που έχουμε φτάσει».
Δεν ήταν εγκληματίες.
Ήταν παιδιά ….
Δεν ήταν πάνω από 14 -15 χρόνων !!!!!!!!
Δεν θα να κάνω ανάλυση περί εγκληματικότητας, αλλά δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ, ποιοι γονείς τα είχανε αυτά τα παιδιά και γιατί είχανε φτάσει σ’ αυτό το σημείο και που είχανε βρει αυτό το «παπάκι» σ’ αυτή την ηλικία; Δεν θέλω να φανταστώ, ότι τους το είχανε πάρει οι ίδιοι.
Δεν έχω παιδιά μεν, για να ξέρω, δεν ήταν αργά δε, για να κυκλοφορεί κάποιος έξω. Αλλά δεν ξέρω αν για την δική τους ηλικία, ήταν η κατάλληλη ώρα, να είναι έξω. Ήταν παιδιά …..
Ναι μπορούμε να κάνουμε πολλές αναλύσεις, αλλά γμτ (συγνώμη) ΗΤΑΝ ΠΑΙΔΙΑ. Τι ανάγκες μπορούν να τα ώθησαν σε κάτι τέτοιο; Αφού αυτά, είμαι σίγουρη έτρεμαν περισσότερο από μένα, που στο κάτω κάτω, δεν πρόλαβα και να φοβηθώ, ακριβώς γιατί το δικό μου, χαζό μυαλό δεν μπορούσε να συνειδητοποιήσει, ότι τα πιτσιρίκια που έβλεπα από τον καθρέφτη, μπορούσαν να κάνουν κάτι τέτοιο.
Ποια καταναλωτική μανία, τα έσπρωξε, να κάνουν κάτι, που θα μπορούσε να τα κυνηγάει για όλη τους τη ζωή.
Τι ήταν αυτό που χρειαζότανε τόσο και δεν είχαν την δυνατότητα να πάρουνε;
Ήταν καλοντυμένα και «μια χαρά ΠΑΙΔΙΑ», ναι τα πρόσεξα πάρα πολύ καλά, γιατί τα έβλεπα καθ’ όλη την διάρκεια μέσα από τον καθρέφτη, άλλο αν δεν συνειδητοποιούσα, τι ήταν αυτό που θέλανε να κάνουνε.
Πόση αξία έχει ένα τελευταίο μοντέλο κινητού, δυο κεράσματα παραπάνω στις φιλεναδίτσες τους ή ότι άλλο μπορεί να έπαιρναν, (όχι, δεν θέλω να πάω το μυαλό μου, ακόμη παρακάτω) , ή να έκαναν, αν κατάφερναν να πάρουν την τσάντα.
Αααα να σας πω επίσης, ότι επειδή ΗΤΑΝ ΠΑΙΔΙΑ, δεν φρόντισαν καν, να τσεκάρουν από πριν, αν υπήρχε τσάντα στο κάθισμα, απλά το υπέθεσαν. ΔΕΝ υπήρχε, γιατί ποτέ ή εξαιρετικά σπάνια την αφήνω εκεί.
Ήταν παιδιά.
Δεν ήταν εγκληματίες.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν θα μεγαλώσουν και ότι δεν θα γίνουν, ενδεχομένως, εαυτό που δεν μπορώ κ δεν θέλω, να συνειδητοποιήσω.
Από χτες το σκέφτομαι συνέχεια κι έχω μια θλίψη …
Αφού ΗΤΑΝ απλώς ΠΑΙΔΙΑ ……

Της Χαράς

Advertisements

1 σχόλιο

Filed under Για κλάματα

One response to “Ήταν παιδιά

  1. Η αδελφή μου, σε γειτονιά της Νέας Σμυρνης, σταμάτησε σαν κι εσένα να παρκάρει, και είδε 2 παιδάκια με ποδήλατο να σταματάνε πίσω της, δικάβαλο, ο πίσω πιτσιρικάς όρθιος πάνω στην ρόδα του ποδηλάτου…

    Βγαίνοντας από το αυτοκίνητο, ο ένας πιτσιρικάς της άρπαξε την τσάντα και άρχισε να τρέχει, ο άλλος τον ακολούθησε με το ποδήλατο…

    Η αδελφή μου στάθηκε και κοίταξε τα παιδάκια που απομακρυνόντουσαν, και προσπαθούσε να καταλάβει εαν ήταν πάνω ή κάτω από 10 χρονών…

    Δεν την ένοιαξε για την τσάντα, η ίδια δεν έχει παιδιά, αν κάποιος τς ζητούσε χρήματα, άγνωστος στον δρόμο, θα τα έδινε… Αλλά να την κλέψουν παιδάκια…

    Κι όμως, μην απορείτε!!! Ακούστε όλα αυτά τα φαντάσματα, τους άρρωστους ανθρώπους που είναι εξαρτημένοι στις ουσίες, η μεγαλύτερη πλειοψηφία τους ξεκίνησε αλκοόλ και τα ελαφριά ναρκωτικάστα 10, στα 11, ενώ στα 13 ήταν ήδη στην ηρωΐνη, κλέβοντας αρχικά το ίδιο τους το σπίτι, πουλώντας το σώμα τους από τα 14 και τα 15, στα 17 και στα 18 είναι ήδη γέροι, φαντάσματα που περιμένουν την λύτρωση που δεν έρχεται…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s