Monthly Archives: Οκτώβριος 2007

Μεταλλαγμένα και πολιτική

Αυτές τις μέρες έχω πάρει καμιά 100αριά email από στελέχη του Συνασπισμού που αφορούν μια δήλωση του πρώην καθηγητή γενετικής και νυν βουλευτή Κουράκη ότι τάχατες γίνεται πλύση εγκεφάλου στους μαθητές της Γ γυμνασίου μέσα από το βιβλίο της βιολογίας χωρίς όμως στη δήλωσή του να αντικρούει την επιχειρηματολογία του βιβλίου.
Το θέμα είναι καθαρά πολιτικό.
Ο Κουράκης είναι βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και θέματα όπως το περιβάλλον , τα βιολογικά προϊόντα , η κινητή τηλεφωνία , ο Ελαιώνας και διάφορα άλλα τέτοια προσφέρονται για σπέκουλα και ανέξοδη μπουρδολογία στην οποία χρόνια τώρα επιδίδεται ο Συνασπισμός.
Αν ήταν υπεύθυνος άνθρωπος και συνεπής στο καθήκον του θα ζήταγε μέσα από το θεσμικό του ρόλο ως βουλευτού ευθύνες για την ουσιαστική ανυπαρξία ελέγχων στη παραγωγή – επεξεργασία – διακίνηση των τροφίμων και δεν θα ασχολιόταν με το βιβλίο του σχολείου που λέει αλήθειες άσχετα αν σε κάποιους δεν αρέσουν και αν δεν έβγαζε άκρη θα πήγαινε στον εισαγγελέα την καταγγελία του όπως οι νόμοι ορίζουν και θα υπέβαλε παραίτηση από βουλευτής , μη παίρνει και τσάμπα μισθό ο ευαίσθητος αυτός επιστήμονας.
Αλλά μετά τη φασαρία για το βιβλίο ιστορίας είναι πρόσφορο το έδαφος για τζερτζελέ και δημιουργία εντυπώσεων για να μαζέψουν ψηφουλάκια.
Είναι και αστείο αν το σκεφτείς … τα πρώην μέλη του ΚΚΕ που μεταλλάχτηκαν σε Συνασπιστές να μιλάνε εναντίον των μεταλλαγμένων !!!!!
Οι γενικεύσεις δεν τιμούν κάποιον που προβάλεται σαν επιστήμονας και μάλιστα γενετιστής , τίποτα δεν είναι άσπρο – μαύρο.
Το θέμα της επικράτησης των μεταλλαγμένων (Γ.Τ.Ο.) έχει πολύ μεγάλες οικονομικές προεκτάσεις που ξεπερνούν τις δυνατότητες του κάθε έλληνα βουλευτή αφού φοβούνται οι παραδοσιακές εταιρίες σπόρων ότι ο έλεγχος της παραγωγής θα περάσει στα χέρια μονοπωλίων όπως η Monsanto που κατέχει ηγετική θέση στη παραγωγή σπόρων (στην Αμερική πάνω από το 90%)…. που βεβαίως είναι πραγματικά κακό για ευνόητους λόγους.
Δεν ξέρω πόσο μπορεί να επιρεάσει μια σελίδα ενός σχολικού  βιβλίου αυτά που γίνονται στο κόσμο όταν η γενετικά τροποποιημένη Σόγια και το καλαμπόκι αναλογούν, στο 83% της συνολικής παγκόσμιας παραγωγής.
Η παραγωγή Βαμβακιού , ελαιοκράμβης , παπάγιας , αναλογεί στο 17% της συνολικής παγκόσμιας παραγωγής με τάση να αυξηθεί και σε άλλα προϊόντα όπως τα δημητριακά , τις πατάτες και τα φρούτα στα οποία ακόμα είναι ασήμαντη έως ανύπαρκτη.
Και όταν από αυτά το 77% των Γ.Τ.Ο. καλλιεργούνται, με ανθεκτικότητα στα ζιζάνια , το 15% των Γ.Τ.Ο. καλλιεργούνται με ανθεκτικότητα στα έντομα και το 8% των Γ.Τ.Ο. καλλιεργούνται με μικτή ανθεκτικότητα στα ζιζάνια και στα έντομα που σημαίνει ότι το περιβάλλον και οι άνθρωποι προστατεύονται από ισχυρά δηλητήρια .
Αν έχουν στοιχεία ότι είναι καταστροφικά αντί να βαράνε το βιβλίο ας προσφύγουν στους διεθνής οργανισμούς και την ΕΕ μόνο που εκεί θα πρέπει να αποδεικνύουν ότι λένε , κομματάκι δύσκολο απ΄ ότι φαίνεται.
Επίσης για αυτούς που δεν γνωρίζουν δεν είναι τόσο απλό να παράγεις μεταλλαγμένα , όλα τα κράτη έχουν δικλείδες ασφαλείας .
Μετά την υστερία για την επιβολή των λεγόμενων βιολογικών προϊόντων οι κατ΄ επάγγελμα ¨οικολόγοι¨ το έριξαν και στα μεταλλαγμένα , το γιατί ο κόσμος κατά 99,99% δεν αγοράζει βιολογικά δεν τους έχει προβληματίσει λες και μόνο αυτοί νοιάζονται για την υγεία αυτών που αγαπούν.
Προσωπικά προτιμώ να τρώω φρούτα και λαχανικά από τους παραδοσιακούς μανάβηδες και όχι σκουληκιασμένα η στιγματισμένα ανήθικα πανάκριβα ¨βιολογικά προϊόντα¨ πού δεν είμαστε και σίγουροι για τις συνθήκες παραγωγής τους αφού δεν λειτουργεί τίποτα από ελέγχους στην Ελλάδα σε αυτόν το τομέα.
Το βιβλίο λέει αλήθειες που χαλάνε τη ¨παραμύθα¨ των επαγγελματιών ¨οικολόγων¨ , ας μας αποδείξουν με στοιχεία τη βλαπτικότητα καθενός από αυτά και όχι με υστερικές κραυγές ,υποψίες και γενικεύσεις , μέχρι τότε εγώ προσωπικά θα τους θεωρώ γραφικούς και επικίνδυνους και για ένα ακόμα λόγο επειδή δρουν συνήθως εξωθεσμικά μέσα στη δημοκρατία.
.
Σχετικά:
Αν ξέρατε τι τρώτε…
Επικινδυνότητα των γενετικά τροποποιημένων τροφίμων

 

Advertisements

1 σχόλιο

Filed under Τα σχόλια μου

Ψυχή μου

Ψυχές. Γεμάτος ο κόσμος γύρω μας από ψυχές. Αν ρωτήσεις τον καθένα, θα σου πει ότι η δική του είναι μοναδική. Αν ρωτήσεις τον διπλανό του, θα έχει να σου πει πολλά …
Ψυχές, χαμένες ή όχι.
Ψυχές που θεώρησαν ότι είναι πιο σπουδαίες από κάποιες άλλες, ότι αξίζουν περισσότερο, ότι έχουν περισσότερα δικαιώματα.
Ψυχές ηγέτες, που θεωρούν ότι μόνο αυτές έχουν την δύναμη και την γνώση, για να «σώσουν» τον κόσμο. Που προκειμένου ν’ ανέβουν και να πιάσουν την χίμαιρα, που κυνηγούν, δεν υπολογίζουν τίποτε στον δρόμο τους.
Ψυχές υπεροπτικές, υπέρ πάντων ο εαυτός τους. Δεν διστάζουν να «πατήσουν» άλλες ψυχές, αν αυτό θα τις κάνει να νοιώσουν καλύτερα. Αν έτσι, βγουν αυτές μπροστά και οι άλλες μείνουν από πίσω, θα νοιώσουν ότι ψηλώνουν, ότι ξεχωρίζουν. Όχι όμως γιατί το αξίζουν, αλλά γιατί μπορούν κι επιβάλλονται.
Ψυχές κυνηγημένες, από τον ίδιο τους τον ίσκιο. Χωρίς πρωτοβουλία, που έχουν μάθει να σκύβουν το κεφάλι και κάθε δυσκολία, να την θεωρούν βουνό.
Ψυχές ρεμάλια, που όσα πάνε κι όσα έρθουν, κάνουν ακριβώς το ίδιο, χωρίς την παραμικρή διαφορά. Πάντα πιστεύουν ότι θα βρεθεί μια λύση, συνήθως από τους άλλους, αλλά παράλληλα θα βολευτούν κι αυτές.
Ψυχές τεμπέλικες, που τα θέλουν όλα έτοιμα, χωρίς να δώσουν, χωρίς να κοπιάσουν, που θεωρούν ότι η ζωή τους χρωστάει και άρα έχουν μόνο να λαμβάνουν, χωρίς να έχουν την παραμικρή υποχρέωση ανταπόδοσης, αλλά το χειρότερο είναι ότι δεν νοιώθουν αυτή την ανάγκη.
Ψυχές αυτοκαταστροφικές, εδώ νομίζω ότι είναι μίγμα και κρύβουν πολλά. Ευαίσθητες, που δεν μπόρεσαν να βρουν κώδικες επικοινωνίας, με τις άλλες, αλλά δεν ήταν τόσο γυμνές για να περάσουν απαρατήρητες και ζητάνε διεξόδους, σε κόσμους άλλους, πλασματικούς.
Ψυχές, ψυχούλες. Αυτές που όλοι θα θέλαμε να έχουμε δίπλα μας. Ψυχές, που χαίρονται με την χαρά σου. Ψυχές, που σε κοιτάνε στα μάτια και θέλουν να προλάβουν κάθε επιθυμία σου. Ψυχές, που αν κάνουν κάτι για σένα, η ευχαρίστηση είναι όλη δική τους. Ψυχές, που το δικό σου χαμόγελο, τις κάνει να πετάνε. Ψυχές που έχουν αισθήματα και νοιάζονται για την ψυχή σου, που νοιάζονται για σένα, που η χαρά σου, είναι χαρά τους και ο πόνος σου, διπλός πόνος γι’ αυτές.
Ψυχές μοναδικές, ψυχές αληθινές, αλλά τόσο σπάνιες. Γι’ αυτό όταν τις συναντάται, παρακαλώ μην τις πατάτε, αφήστε της ν’ ανθίσουν, μόνο καλό μπορούν να κάνουν κι αν δεν τις καταλαβαίνεται, δεν πειράζει, είναι οι μόνες που μας δίνουν ελπίδα.
της Χαράς

1 σχόλιο

Filed under Χωρίς κατηγορία

Ευτυχία

man01.jpg

Aφιερωμένο σε όσους μεγάλωσαν πριν τη δεκαετία του 80

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.
Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Εμείς ταξιδεύαμε με αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.
Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια.
Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους» Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.
Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι (ευτυχώς ποτέ δεν έπιασα).
Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα… μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!
Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;
Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!
Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) ….
Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα (λέμε τώρα) και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε(ωριμάσαμε;) . Δεν θα πρέπει να μας παραξενεύει που τα σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.
Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»… συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί…
*Μου το έστειλε μία φίλη και με εκφράζει …

Σχολιάστε

Filed under Μου ΄ρθε

Ο ΝΑΥΑΓΟΣ

topio_600_58840_396346.jpg

Ήταν ένας ναυαγός σ’ένα νησί επί πολλά χρόνια μόνος του. Επιβίωνε βράζοντας νερό, με μπανάνες, καρύδες κανα ψάρι κλπ…
Μια μέρα καθώς καθόταν και χάζευε τον ωκεανό παρατηρεί κάτι μπουρμπουλίθρες κοντά στη ακτή. Οι μπουρμπουλίθρες πλησίαζαν προς το μέρος του και γίνονταν
όλο και περισσότερες! Ξάφνου, προβάλλει μία θεσπέσια θηλυκή φιγούρα με στολή δύτη! Με μία κίνηση slow-motion-a-la-Hollywood βγάζει την κουκούλα και τη μάσκα αποκαλύπτοντας το ονειρεμένο της πρόσωπο. Ο ναυαγός είχε μείνει με το στόμα ανοιχτό!
Το θεσπέσιο θηλυκό αρχίζει να κινείται προς το μέρος του με εμφανώς σεξουαλικές διαθέσεις, συνάμενη κουνάμενη… Ανοίγοντας αργά και βασανιστικά το φερμουάρ της στολής της, κοιτάει με λάγνο βλέμμα τον ναυαγό του λέει:
– Ναυαγέ, από πότε έχεις να καπνίσεις ένα καλό τσιγαράκι;
– Ουου, θα’ναι και 5 χρόνια, απαντάει εκείνος.
Βγάζει
το θεσπέσιο θηλυκό ένα πακέτο Camel μέσα απ’τη στολή της και του το πετάει! Κατεβάζοντας το φερμουάρ ακόμα χαμηλότερα, λίγο πιο κάτω από το στήθος, και κάνοντας το λάγνο βλέμμα ακόμα πιο έντονο του λέει:
– Ναυαγέ, από πότε έχεις να πιείς ένα καλό ουισκάκι 15 ετών;
– Ουου, θα είναι και 7 χρόνια!
Με μια κίνηση,
το θεσπέσιο θηλυκό βγάζει ένα Dimple από τη στολή της και του το πετάει! Έχοντας πλέον κατεβάσει το φερμουάρ μέχρι τον αφαλό, κοιτάει το ναυαγό στα μάτια και όλο νόημα του λέει:
– Ναυαγέ, από πότε έχεις να… περάσεις καλά…;
Αυτός γουρλώνει τα μάτια του και χωρίς να μπορεί να πιστέψει στα αυτιά του για την τύχη του, της απαντάει με δάκρυα χαράς στα μάτια:
– Αν μου πεις ότι έχεις και Game Boy εκεί μέσα, θα πεθάνω!!!

Και ύστερα σου λένε …

Σχολιάστε

Filed under Χαμογελάτε;

Ρευματικές παθήσεις

Βρήκα αυτή την εντυπωσιακή σελίδα κάνοντας βόλτα στο διαδίκτυο και είπα να την προβάλω γιατί ενδιαφέρει πολύ κόσμο:
Δίνονται πληροφορίες για τις ρευματικές παθήσεις απο το Ελληνικό ‘Ιδρυμα Ρευματολογικών Ερευνών
» Το μέγεθος του προβλήματος των ρευματικών παθήσεων στην Ελλάδα
» Τι είναι οι ρευματικές παθήσεις, τα «αρθριτικά» ή τα «ρευματικά»;
» Ποια είναι τα συμπτώματα και τα κλινικά σημεία των ρευματικών παθήσεων;
» Συχνότητα των ρευματικών παθήσεων στο γενικό πληθυσμό της Ελλάδος
» Μύθοι και πραγματικότητα
»Ποιες είναι οι ρευματικές παθήσεις;
» Επιπτώσεις των ρευματικών παθήσεων
» Πώς γίνεται η διάγνωση των ρευματικών παθήσεων;
» Υπάρχει πρόληψη για τις ρευματικές παθήσεις;
» Υπάρχει θεραπεία για τις ρευματικές παθήσεις;
Φλεγμονώδεις ρευματικές παθήσεις
» Αυτοάνοσες ρευματικές παθήσεις
» Οροαρνητικές σπονδυλαρθρίτιδες
» Κρυσταλλογενείς αρθρίτιδες
» Ρευματοειδής αρθρίτιδα
» Αγκυλωτική σπονδυλαρθρίτιδα
» Ψωριασική αρθρίτιδα
» Ουρική αρθρίτιδα
Οστεοαρθρίτιδα
Οσφυαλγία
Αυχεναλγία
Παθήσεις εξωαρθρικού ρευματισμού (Περιαρθρίτιδες, τενοντοελυτρίτιδες, ενθεσοπάθειες, ορογονοθυλακίδες κ.ά.)
Οστεοπόρωση
Ρευματικές παθήσεις και κύηση
Τι είναι η Ρευματολογία;
Τι είναι ο Ρευματολόγος;

Σχολιάστε

Filed under Περί υγείας

Τι είναι το SGIAL’S WEBLOG

εγώ σκίτσο3Μπορεί να μην συμφωνώ με τις πεποιθήσεις σου, αλλά θα υπερασπίζομαι το δικαίωμά σου να μπορείς να τις εκφράζεις ελεύθερα.

 ————————————————————–

Ο SGIAL είναι ο διπλανός σας άνθρωπος, ο τρυφερός, συνεσταλμένος, χαμογελαστός, καλοπροαίρετος, ανυποψίαστος, καλοκάγαθος, φιλοσοφημένος αλλά και παρεξηγημένος.
Του αρέσουν μικρά πράγματα που όμως του γεμίζουν τη ζωή, το διάβασμα, η οδήγηση σε φιδίσιους δρόμους, η θάλασσα, η μουσική που χαϊδεύει τ αυτιά, το νόστιμο ανατολίτικο φαγητό.
Είναι ο συμπαθητικός, διακριτικός γείτονάς Σας, ο σχεδόν κανονικός άνθρωπος, δηλαδή ΕΓΩ.

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Τι είναι το SGIAL’S WEBLOG

Filed under Υμηττός

Φανουρόπιτα

Υλικά

 

3 φλιτζάνια κοσκινισμένο αλεύρι
2 κουταλάκια κοφτά μπαίκιν πάουντερ
1 κουταλάκι κοφτό σόδα σε σκόνη
1 κουταλάκι κοφτό κανέλα
2/3 φλυτζάνι του τσαγιού λάδι
1 φλυτζάνι του τσαγιού ζάχαρη
½ φλυτζάνι του τσαγιού χυμό πορτοκαλιού
ξύσμα πορτοκαλιού
½ φλυτζάνι του τσαγιού σταφίδα ξανθή
½ φλυτζάνι του τσαγιού σταφίδα μαύρη
½ φλυτζάνι του τσαγιού καρύδια ψιλοκομμένα
Ζάχαρη άχνη για πασπάλισμα
 
Εκτέλεση
 
βάζετε σε λεκάνη το λάδι , τη ζάχαρη , το χυμό πορτοκαλιού και αρκετό ξύσμα .
Πλένετε τις σταφίδες και τα καρύδια και τα στεγνώνετε.
Ρίχνετε στο μίγμα από λάδι , ζάχαρη, χυμό πορτοκαλιού και ξύσμα σιγά σιγά το αλεύρι με το μπαίκιν πάουντερ, τη σόδα και την κανέλα  και στο τέλος τη σταφίδα και τα καρύδια και τα κάνετε ένα μίγμα .
Σε ένα ταψάκι Νο 26 αλειμμένο με λάδι ρίχνετε το μίγμα που μόλις ετοιμάσατε και το ψήνετε σε προθερμασμένο φούρνο στους 175 βαθμούς Κελσίου επί μία ώρα .
Όταν ψηθεί το αναποδογυρίζετε , πασπαλίζετε με άχνη ζάχαρη και το κόβετε σε κομμάτια.

Σχολιάστε

Filed under Οι γεύσεις μας