Monthly Archives: Αύγουστος 2007

Άξιοι της τύχης μας

…… σε λίγες μέρες θα έχουμε ξεχάσει και θα τα θυμηθούμε πάλι του χρόνου , εν τω μεταξύ οι ορδές των ηλιθίων και των επιτηδείων (οι εκ των κομμάτων ωφελούμενοι) θα βαράνε παλαμάκια σε αυτούς που μας κλέβουν , μας καίνε , μας φτύνουν και αυτοί (οι ηγεσίες των κομμάτων) θα ασελγούν πάνω από τα πτώματα των νεκρών παριστάνοντας τους σωτήρες μας γιατί ξέρουν ότι είμαστε λαός του ατομικού συμφέροντος και επιρρεπείς στο δούλεμα , λαός ¨νεόπλουτων κακομοίρηδων¨ με επιλεκτική μνήμη .
Άξιοι της τύχης μας

Καλημέρα μας ( ; )

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Για κλάματα

Η φυσιοθεραπεία

(η αξία της υπερτιμάται)

Η φυσιοθεραπεία, στην Ελλάδα κυρίως, έχει γίνει τεχνικο-συσκευο-θεραπεία και έχει χάσει κάθε φυσικό.

Για να έχει κανείς σωστά αποτελέσματα από τη φυσιοθεραπεία, πρέπει:

  • Ο γιατρός να ξέρει τι συνταγογραφεί, πράγμα όχι αυτονόητο. λίγοι γιατροί γνωρίζουν αρκετά καλά τη φυσιοθεραπεία, ακόμα και ορθοπεδικοί.
  • Η φυσιοθεραπεία να μην είναι πράξη διαφυγής από έλλειψη διάγνωσης ή θεραπείας.
  • Ο φυσιοθεραπευτής να έχει τη σωστή νοοτροπία (όχι αυτονόητο), δηλαδή να ακουμπά τον ασθενή με τα χέρια του, και όχι με μηχανήματα.
  • Ο ασθενής να έχει πάθηση που μπορεί να επηρεαστεί από τη φυσιοθεραπεία.
  • Ο ασθενής να έχει πάθηση που δεν μπορεί να επιδεινωθεί από τη φυσιοθεραπεία.

Η φυσιοθεραπεία δεν είναι πανάκεια επειδή έχει ως πρώτο συνθετικό τη λέξη «φυσιο». Όσο περισσότερα μηχανήματα έχει ένας φυσιοθεραπευτής στο εργαστήριό του, τόσο λιγότερο τον εμπιστεύομαι. Όσο περισσότερο χρησιμοποιεί ο φυσιοθεραπευτής τα χέρια του (ή μόνο τα χέρια του) τόσο περισσότερο τον εμπιστεύομαι.

Η φυσιοθεραπεύτρια την οποία εμπιστεύομαι έχει τα εξής χαρακτηριστικά:

  • Πριν αρχίσει μου τηλεφωνεί και ζητά πληροφορίες για την πάθηση και τι στόχο θεωρώ ότι πρέπει να επιτύχει.
  • Χρησιμοποιεί κυρίως τα χέρια της και τη συνομιλία με τον/την ασθενή.
  • Μου εφιστά την προσοχή όσον αφορά συγκεκριμένους ασθενείς, στους οποίους η φυσιοθεραπεία θα μπορούσε να προξενήσει βλάβη αντί όφελος.
  • «Δένεται» με τους ασθενείς της και τους φροντίζει και εκτός επαγγελματικής σχέσης, χωρίς αμοιβή, όταν βέβαια έχουν ανάγκη και το χρειάζονται.
  • Ανησυχεί αρκετά όταν κάτι δεν βελτιώνεται και με ωθεί σε επανεξέταση της διάγνωσης θεραπείας.
  • Δεν θεωρεί ότι τα πάντα «σηκώνουν» φυσιοθεραπεία.

Για ηλικιωμένα άτομα: Μόνο χρησιμοποίηση χεριών φυσιοθεραπευτών/τριών, χωρίς «μηχανήματα μασάζ» κ.λπ., με ελαφρούς χειρισμούς, χωρίς βία, σε θερμό περιβάλλον φυσιοθεραπευτηρίου. Εάν η φυσιοθεραπεία δεν είναι κατάλληλη, είναι πιθανόν να δημιουργηθούν ισχυρά ενοχλήματα, ιδίως εάν «θεραπεύεται» η αυχενική μοίρα!

Για παιδιά: Μεγάλη προσοχή. Σπάνια χρειάζεται φυσιοθεραπεία και σχεδόν μόνο μετατραυματικά (και εδώ σπάνια). Τα παιδιά έχουν μεγάλη δυνατότητα αυτοΐασης. Εάν ανακατευτεί φυσιοθεραπευτής/τρία, είναι δυνατόν να δημιουργηθούν βλάβες. Εξαίρεση αποτελεί η εγκεφαλική παράλυση, η οποία όμως απαιτεί ειδικά εκπαιδευμένους φυσιοθεραπευτές/τριες.

ΠΟΤΕ φυσιοθεραπεία επί ισχιαλγίας εν ενεργεία! Οι βλάβες είναι σίγουρες. Μόνο μετά πιθανόν να χρειαστεί κάποια ελαφρά φυσιοθεραπεία. Μεγάλη προσοχή σε φυσιοθεραπεία εάν έχει γίνει επέμβαση αρθροπλαστικής! Μόνο με συγκεκριμένες οδηγίες γιατρού που χειρούργησε.

του Ιωάννη Στ. Παπαδόπουλου
Αναπληρωτή Καθηγητή
Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών

Δύο  ακόμα σύντομα συμβουλευτικά άρθρα του ιδίου για το πόνο και τη σημασία που έχει του να αφουγκραζόμαστε το σώμα μας, και αυτά  από το  Ασκληπιακό Πάρκο της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών

 

Ο πόνος

  • Ο πόνος δεν είναι πάντα σημάδι συναγερμού. Όμως πρέπει πάντα να διευκρινίζεται από το γιατρό.
  • Ο πόνος δεν πρέπει πάντα να καταπολεμάτε εάν είναι μέτριος και ανεκτός. Ορισμένες φορές (π.χ. σε οστεοαρθρίτιδες) μας θυμίζει να είμαστε προσεκτικοί. Πλήρης αναλγησία (με φάρμακα) σε αυτές τις παθήσεις, οδηγεί σε ταχύτερη βλάβη των αρθρώσεων.
  • Σε ορισμένες παθήσεις, η αντιμετώπιση του πόνου πιν τη διάγνωση, μπορεί να καλύψει την εικόνα και να οδηγήσει σε λάθος διάγνωση.
  • Ποτέ αντιμετώπιση κοιλιακού πόνου χωρίς διάγνωση από γιατρό.
  • Σε χρόνιους πόνους, ίσως είναι καλύτερη η τακτική λήψη αναλγητικών (με πρόγραμμα), από την περιστασιακή, κατά ζήτηση.
  • Ημικρανίες και πονοκέφαλοι είναι ένα ιδιαίτερο κεφάλαιο πόνου, που πρέπει να αντιμετωπίζεται συστηματικά, προγραμματισμένα και αιτιολογικά. Συχνά υπάρχει συγκεκριμένη αιτία που πρέπει να αναζητηθεί: π.χ. αλλεργία (και σε τρόφιμα) – ψυχική πίεση – πίεση χρόνου – υπερεργασία – μη τακτική, χρονικά, λήψη φαγητού – χρόνια λήψη αναλγητικών (δεν πρόκειται περί λάθους. Πράγματι η χρόνια λήψη αναλγητικών μπορεί να συντηρεί τον πονοκέφαλο ή την ημικρανία).
  • Πάντα έναρξη με «αθώα» αναλγητικά και όχι με τα ονομαζόμενα «αντιρευματικά».

Παράγοντες που τροποποιούν τον πόνο

Ενίσχυση του πόνου

Μείωση του πόνου

Άγχος (είναι εντυπωσιακό πώς το άγχος Ελπίδα
ενισχύει σημαντικά τον πόνο) Προοπτική ζωής
Κατάθλιψη (και καλυμμένη) Καλός ύπνος
Στρες Κατανόηση
Εσωστρέφεια Οικογένεια
Λύπη Οικείο περιβάλλον
Απομόνωση! Πλησίασμα
Κοινωνική εξάρτηση Ύπαρξη χρόνου
Έννοιες Απασχόληση
Μη απασχόληση Έννοιες προσφοράς βοήθειας
Έλλειψη στόχων ζωής Αδρανοποίηση
Συνταξιοδότηση Αίσθημα χρησιμότητας (απαραίτητος/η)
Αδρανοποίηση Κοινωνικές επαφές
Αίσθημα αχρηστίας Κινητικότητα

Οι καταστάσεις αυτές δεν είναι θεωρητικές και με λίγη επίδραση στον πόνο. Μπορούν να τροποποιήσουν τον πόνο σημαντικά ή και να το δημιουργήσουν.

Όσοι υποφέρουν από καρκίνο, δεν πρέπει να υποφέρουν και από πόνους. Η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας υποστηρίζει ότι τουλάχιστον το 50% των καρκινοπαθών πονούν χωρίς λόγο και χωρίς καλή αντιμετώπιση. Αυτοί οι συμπολίτες χρειάζονται πρόγραμμα αντιμετώπισης του πόνου από ειδικό γιατρό, σε χρόνια βάση, συστηματικά και όχι περιστασιακά. Όμως δεν είναι ανάγκη να καταφύγει κανείς αμέσως σε ισχυρά αναλγητικά. Σε αυτές τις περιπτώσεις πρέπει να διαφοροποιηθεί η αιτία του πόνου (π.χ. πίεση νεύρων, αρχόμενο κάταγμα;). Η αντιμετώπιση δεν ταυτίζεται πάντα μόνο με αναλγητικά.

Ο χρόνιος βασανιστικός πόνος μπορεί να εξαντλήσει τον οργανισμό και να τον οδηγήσει σε ανεπάρκεια αντιμετώπισης της πάθησης!

του Ιωάννη Στ. Παπαδόπουλου
Αναπληρωτή Καθηγητήή
Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών

Η σημασία του να αφουγκραζόμαστε το σώμα μας

 Τρία είναι τα μεγάλα κέρδη που αποκομίζουμε:

  • Μπορούμε να πληροφορήσουμε συγκεκριμένα το γιατρό μας
  • Προσαρμοζόμαστε σε αυτά που μας ζητά το σώμα μας
  • Αποκτούμε μεγαλύτερη συνειδητότητα του οργανισμού μας

Οι πληροφορίες προς το γιατρό, όταν είναι ακριβείς και συγκεκριμένες, τον βοηθούν αποφασιστικά στη διάγνωσή του. Εχει μεγάλη σημασία να πούμε στο γιατρό ΠΟΥ, ΠΟΤΕ, ΠΟΣΟ και ίσως ΠΩΣ (*) πονάμε και να μη του λέμε «γιατρέ πονάω παντού από χρόνια». Εχει σημασία να διακρίνουμε τη διαφορά μεταξύ πόνου, μουδιάσματος, «πιασίματος» και δυσκαμψίας. Εχει σημασία να πούμε «γιατρέ έχω δυνατό πονοκέφαλο περίπου μια φορά το μήνα» και όχι «γιατρέ έχω τρομερούς πονοκεφάλους». Δυστυχώς ο γιατρός δεν έχει πάντα χρόνο να ξεδιαλύνει με επιπλέον ερωτήσεις τα πράγματα. 0 ασθενής πρέπει να βασιστεί στον εαυτό του και να αυτενεργήσει, να συμμετέχει.

Δεν πρέπει να παραλειφθεί να αναφερθούν, σε σχέση με ενοχλήματα ή εμφάνιση παθήσεων, διάφορα οικογενειακά ή κοινωνικά γεγονότα που μας ταλαιπώρησαν: θάνατος αγαπημένου προσώπου ή μετάθεση σε εργασία που δεν μας ικανοποιεί (**) κ.λπ. Αυτά τα γεγονότα συχνά συνδέονται με εμφάνιση πόνων ή αναζωπύρωση χρόνιων παθήσεων ή και εμφάνιση νέων παθήσεων.

Σημαντικός αριθμός από τις λανθασμένες διαγνώσεις οφείλεται σε ανακριβεiς και λανθασμένες πληροφορίες του ασφαλισμένου προς το γιατρό.

————–

(*) Έχει σημασία να περιγραφεί η ποιότητα του πόνου: οξύς, αμβλύς, κουραστικός, γλυκός, πόνος που μειώνει την ποιότητα της ζωής, που είναι ανεκτός ή αφόρητος.

(**) Καθόλου δεν πρέπει να υποτιμάται η διάθεσή μας στο χώρο εργασίας και η αγάπη μας για τη δουλειά που κάνουμε. Είναι πολύ μεγάλο στρες να πηγαίνει κάποιος κάθε μέρα με δυσάρεστα συναισθήματα στο χώρο δουλειάς! Οι καταστάσεις αυτές είναι πηγές πολλών «ενοχλημάτων», «ψευδοπαθήσεων», όπως και πραγματικών παθήσεων.

Σε κάθε άτομο υπάρχουν «ιδιοτροπίες» του οργανισμού του (και της ψυχής του) που ιατρικά περιέχονται στον όρο «ιδιοσυγκρασία». Ένας υποφέρει από τη ζέστη και ο άλλος από το κρύο, ο ένας είναι ξεκούραστος με 5 ώρες ύπνου και ο άλλος ούτε με 10. Ο ένας μπορεί και εργάζεται καλύτερα πρωί ενώ για κάποιον άλλο το πρωινό ξύπνημα είναι τραγωδία. O ένας αποκτά πονοκέφαλο εάν δεν πάρει τα γεύματα πάντα την ίδια ακριβώς ώρα ενώ άλλος δεν ενδιαφέρεται καθόλου για την ώρα. Στον ένα πονά το στομάχι όταν στενοχωρηθεί, στον άλλο το κεφάλι και στον τρίτο η μέση (***). Συχνά ασφαλισμένοι επισκέπτονται το γιατρό τους διότι δεν γνωρίζουν τον εαυτό τους και θεωρούν τις ιδιομορφίες τους και το διαφορετικό τρόπο αντίδρασης του οργανισμού τους σαν «πάθηση».

Δεν είναι σπάνιες οι φορές που εφαρμόζονται «θεραπείες σε φυσιολογικές καταστάσεις επειδή αυτές διαφέρουν από τα καθιερωμένα.

Σημαντικό πρόβλημα αποκτούν ιδιαιτερότητες που προέρχονται από τις αλλαγές που γίνονται σε κάθε οργανισμό στις διάφορες φάσεις ηλικιών. Συνήθως (αλλά το εύρος είναι αρκετά μεγάλο) αλλαγές σημειώνονται μεταξύ 45-55 και γύρω στα 65-70. Ετσι δεν είναι καθόλου σπάνιο να προστρέχουν στο γιατρό ασφαλισμένοι, διότι στην ηλικία των 65 ετών αισθάνθηκαν κουρασμένοι και «πιασμένοι» μετά από 4ωρο περπάτημα στη Ρώμη, όπου ταξίδεψαν (για ψώνια!), ή ότι μία κυρία 60 ετών έχει πόνους στα γόνατα, μετά από το καλοκαιρινό καθάρισμα του σπιτιού με ανέβασμα σε σκάλες για κουρτίνες. Σε τέτοιες περιπτώσεις, εάν τα ενοχλήματα είναι μέτρια, χρειάζεται λίγη αναμονή και υπομονή. Μετά τα 50 η αποκατάσταση είναι αργή.

Δεν είναι εύκολη η απάντηση στο ερώτημα εάν με κάθε ενόχλημα πρέπει να επισκεπτόμαστε το γιατρό για να «προλάβουμε». Εμείς θα απαντούσαμε ότι ορισμένα συμπτώματα χρειάζονται άμεση επίσκεψη και ορισμένα χρειάζονται αναμονή και επίσκεψη μετά από επίμονη διατήρησή τους.

Γενικά συμπτώματα που χρειάζονται άμεση συμβουλή γιατρού:

  • Μείωση σωματικού βάρους χωρίς δίαιτα.
  • Σοβαρή κόπωση χωρίς να υπάρχει αιτία.
  • Αίμα στα κόπρανα ή μαύρα κόπρανα (όχι απλά σκούρα).
  • Πολύ σκούρα ούρα (ενώ πίνουμε αρκετά υγρά).
  • Οποιαδήποτε μεταβολή στο στήθος των γυναικών.
  • Πόνοι έντονοι που δεν υποχωρούν.
  • Βήχας που δεν υποχωρεί και δεν έχει ελεγχθεί.
  • Ελαφρύς πυρετός που δεν υποχωρεί σε 5 ημέρες.

Το συχνά συναντούμενο σλόγκαν «να γνωρίσουμε τον εαυτό μας» Θα πρέπει να ξεκινά από το σώμα μας, τις δυνατότητές του, τις ιδιαιτερότητές του, τις απαιτήσεις του για φροντίδα. Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε τι απαιτεί το σώμα μας και να του προσφέρουμε τα λίγα συνήθως που θέλει. Θα μας ανταμείψει με ευεξία, ευδιαθεσία και όχι συχνή απαίτηση επίσκεψης σε γιατρό.

————–

(***) Παραγνωρίζεται απελπιστικά ότι ο καθένας έχει το δικό του όργανο το οποίο υποφέρει πρώτο από ψυχικές φορτίσεις. Δεν είναι μόνο το στομάχι ή η καρδιά που προσβάλλονται αλλά και το μυοσκελετικό σύστημα είναι συχνότατα τόπος σωματοποίησης ψυχικών προβλημάτων.

Ιωάννης Στ. Παπαδόπουλος
Αναπληρωτής Καθηγητής
Ιατρική Σχολή Πανεπιστημίου Αθηνών

Σχολιάστε

Filed under υγεία, Περί υγείας