Τι είναι το SGIAL’S WEBLOG

εγώ σκίτσο3Μπορεί να μην συμφωνώ με τις πεποιθήσεις σου, αλλά θα υπερασπίζομαι το δικαίωμά σου να μπορείς να τις εκφράζεις ελεύθερα.

 ————————————————————–

Ο SGIAL είναι ο διπλανός σας άνθρωπος, ο τρυφερός, συνεσταλμένος, χαμογελαστός, καλοπροαίρετος, ανυποψίαστος, καλοκάγαθος, φιλοσοφημένος αλλά και παρεξηγημένος.
Του αρέσουν μικρά πράγματα που όμως του γεμίζουν τη ζωή, το διάβασμα, η οδήγηση σε φιδίσιους δρόμους, η θάλασσα, η μουσική που χαϊδεύει τ αυτιά, το νόστιμο ανατολίτικο φαγητό.
Είναι ο συμπαθητικός, διακριτικός γείτονάς Σας, ο σχεδόν κανονικός άνθρωπος, δηλαδή ΕΓΩ.

Comments Off on Τι είναι το SGIAL’S WEBLOG

Filed under Υμηττός

παράλογα αλλά πραγματικά

Και για να μαθαίνουν οι νεότεροι, στο καιρό της τρόικας, της ανεργίας, της εξοντωτικής φορολογίας,της απαξίας της εκπαίδευσης, της υποβάθμισης της κοινωνικής πρόνοιας  και της ιατρικής-νοσοκομειακής περίθαλψης  πως γίνεται κάποιος μάρτυρας και όσιος:

Ἀφοῦ δοκίμασε ὅλους τοὺς τρόπους τῆς ἀσκήσεως, τὰ δεσμά, τὸν ἐγκλεισμό, τὴν ἀδιάλειπτη στάση, τὴν ἐξουθενωτικὴ νηστεία, τὴν ἀκατάπαυστη προσευχή, τελικὰ ἐφεῦρε ἕνα νέο τύπο ἀσκήσεως καὶ κατακόρυφης ἀπομάκρυνσης ἀπὸ τὸν κόσμο, τὸν στύλο, ποὺ τοῦ ἔδωσε καὶ τὸ ὄνομα μὲ τὸ ὁποῖο ἔμεινε γνωστὸς στὴν ἱστορία: «Στυλίτης».

Κατασκεύασε στύλο, ποὺ βαθμηδὸν τὸν ἔκανε ὑψηλότερο, μέχρι ποὺ ἔφθασε τοὺς σαράντα πήχεις. Ἐπάνω στὸ στύλο ἔζησε σαρανταπέντε ὁλόκληρα χρόνια.

Ἔχοντας σὰν μόνη προστασία τὸ δερμάτινο χιτώνα καὶ τὸ κουκούλιό του, ἐκτεθειμένος σʹ ὅλες τὶς μεταβολὲς τῶν καιρῶν, στεκόμενος διαρκῶς ὄρθιος μὲ τὰ χέρια ὑψωμένα σὲ προσευχή, τρώγοντας ἐλάχιστα, κοιμώμενος σχεδὸν καθόλου.

Ἡ συνεχὴς ὀρθοστασία καὶ ἡ σκληρὴ ἀσκητικὴ ζωὴ τοῦ προξένησαν πληγὲς στὰ πόδια, ἀλλὰ ἡ ὑπομονὴ καὶ ἡ ἐγκαρτέρηση τοῦ ἁγίου δὲν εἶχαν ὅρια.

Ποτὲ δὲν γόγγυσε γιὰ τὰ παθήματά του, ποτὲ δὲν διέκοψε τὸ καθημερινὸ πνευματικὸ του πρόγραμμα.

Ὅλη τὴ νύχτα προσευχόταν καὶ τὸ διάστημα τῆς ἡμέρας τὸ μοίραζε μεταξὺ προσευχῆς καὶ διδασκαλίας πρὸς τὸ λαό.

Δυὸ φορὲς τὴν ἡμέρα δίδασκε τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ στὰ πλήθη ποὺ συνέτρεχαν ἀπὸ κοντινά, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ πολὺ μακρινὰ μέρη γιὰ νὰ τὸν ἰδοῦν καὶ νὰ ἀκούσουν τὴ διδασκαλία του, νὰ ζητήσουν τὴ συμβουλή του καὶ νὰ θεραπευθοῦν ἀπὸ τὰ ψυχικὰ καὶ σωματικὰ τοὺς νοσήματα.

Δίδασκε ἁπλὰ καὶ πρακτικά…

Αυτός ήταν ο Όσιος Συμεών ο Στυλίτης την χάρη του οποίου εορτάζει η ορθόδοξος εκκλησία την 1η Σεπτεμβρίου. 

Όταν ο μαζοχισμός αποτελεί το μέσον για τον παράδεισο… και αντικείμενο λατρείας για τους φανατικούς αεροβάτες, κατά τ΄άλλα …το κατα Ματθαίον Κεφάλαιον 25 από 31 έως και 46… 

Image

Αφιερωμένο στη σημασία της συνεχούς πολυετούς διδασκαλίας στα σχολεία των θρησκευτικών   σε αντίθεση με τα τεχνολογικά μαθήματα η αυτά του πολιτισμού και της βιολογίας που η διδασκαλία τους μειώνεται η και καταργείται με τους δασκάλους τους να περνούν στην ανεργία…

Σχολιάστε

Filed under Χωρίς κατηγορία

Και μετά, σιωπή …

από το πολύ τρυφερό : http://dramaqueeninaction.wordpress.com/ 

Γονείς. Είναι μέσα στις πρώτες σου αναμνήσεις. Σου γελάνε και σου κάνουν γκριμάτσες να γελάσεις και συ. Παίζουνε μαζί σου, φαίνονται τόσο νέοι, με τα τωρινά σου κριτήρια, κι όμως τότε φάνταζαν μεγάλοι, πολύ μεγάλοι, ήσουν μάλιστα σίγουρος ότι ήταν πάντοτε μεγάλοι, σα να’χαν γεννηθεί σε αυτήν την ηλικία, σα να μην υπήρξαν ποτέ κι εκείνοι παιδιά.

Πάντα σου έλεγαν κάτι, σε καθοδηγούσαν στα πρώτα σου βήματα, σου κράτησαν το χέρι την πρώτη μέρα στο σχολείο, σου τέντωσαν τον δείκτη για να σε στείλουν στο δωμάτιό σου όταν έκανες αταξίες. Φοβόσουν για το τι θα σου πουν για έναν κακό βαθμό στον έλεγχο, για μια ζημιά στο σπίτι, για την ζαβολιά σου να βλέπεις τηλεόραση παραπάνω απ’ όσο εκείνοι επέτρεπαν. Χαιρόσουν καταβάθος να τους ακούς να καμαρώνουν για σένα, κι ας διαμαρτυρόσουν φωναχτά ότι σε κάνουν ρεζίλι. Τους φώναζες στην θάλασσα να δουν πώς κάνεις βουτιά χωρίς να κλείνεις τη μύτη σου με το χέρι, σου έλεγαν “μπράβο” και ψήλωνες δυο μέτρα από περηφάνια, ίσως γιατί ένα πρωτόγονο ένστικτο σε διαβεβαίωνε ότι το εννοούσαν, το εννοούσαν όπως δεν θα εννοήσει ποτέ ξανά κανείς μια επιδοκιμασία για σένα στην ζωή σου.

Πάντα σου έλεγαν κάτι, και πόσες φορές δεν ήθελες να πάψουν! Εκεί, στην εφηβεία, που ήταν όλο οδηγίες και απαγορεύσεις και πρέπει, ή μπορεί και να μην ήταν στ’αλήθεια, απλά εσένα να σου φαινόταν έτσι, γιατί ένιωθες ήδη μεγάλος από τα 14 χρόνια σου και απορούσες γιατί δεν σου φερόντουσαν αναλόγως. Πόρτες έκλειναν δυνατά, φωνές, κλάματα, παρακάλια σε μια ανώτερη δύναμη να γίνεις γρήγορα 18 και να φύγεις από κει μέσα. Και μετά, στα 18, πάλι σου μίλαγαν πολύ, σε συμβούλευαν τι να προσέξεις στην μακρινή πόλη που πας για να σπουδάσεις, πάλι οδηγίες, πάλι συμβουλές, λιγότερες φωνές, περισσότερη κατανόηση από σένα. Και ξαφνικά, ένα κρακ, τα πρώτα δάκρυα που σε αποχωρίζονται, έστω και προσωρινά, που όμως εσένα σε ταρακουνάνε, γιατί είναι οι γονείς σου διάολε, κάποτε ήταν υπεράνθρωποι στα μάτια σου, δεν αρρώσταιναν, δεν έκλαιγαν, δεν διαμαρτύρονταν, δεν είχαν ελαττώματα, ανάγκες, τρωτά σημεία.

Και τελικά αποκτούν τρωτά σημεία, και δεν είναι πια τα δυνατά όντα με τις υπερφυσικές δυνάμεις που θα σε προστατέψουν από τους πάντες και τα πάντα, δεν είναι αεικίνητοι και δραστήριοι, κουράζονται, μεγαλώνουν. Και μια μέρα τους βλέπεις κι αναρωτιέσαι πότε μεγάλωσαν τόσο, ειρωνικό, κι εκείνοι το ίδιο λένε για σένα, με νοσταλγία μεν, αλλά και καμάρι, ενώ εσύ το σκέφτεσαι με τρόμο. Αλλά να, κοιτάς παλιές φωτογραφίες, τότε που στα μάτια σου φάνταζαν ήδη ηλικιωμένοι ενώ δεν ήταν, και σκέφτεσαι, πόσο νέοι ήταν, πόσο δυνατοί, πόσο υπεράνθρωποι. Και αρρωσταίνουν, και δε λένε πια τόσα πολλά, μόνο να προσέχεις, πάντα να προσέχεις. Ο κύκλος της ζωής; Ναι, αλλά πολύ πιο σύντομος για μερικούς απ’ όσο θα πρεπε, απ’ όσο μας μάθανε, απ’ όσο ελπίσαμε.

Και μετά σιωπή.
Θα προσέχω.

Σχολιάστε

Filed under τρυφερά

Διαστροφή και Δημοκρατία …

υγεία

Πόσο ψυχανώμαλος, μαζοχιστής, διεστραμμένος είναι ο έλληνας ψηφοφόρος που θα ψηφίσει αυτούς που κατέστρεψαν τη χώρα, του έκλεψαν τη σύνταξη, του μείωσαν το μισθό, τον έστειλαν με άλλο 1 εκατομμύριο συνέλληνες στην ανεργία, διέλυσαν το σύστημα υγείας και το υποτυπώδες σύστημα πρόνοιας στο όνομα της εξυγίανσης αλλά κυρίως σκότωσαν τα όνειρα και την ελπίδα της νεολαίας για μια αξιοπρεπή επιβίωση; Εκτός βέβαια αν είναι λαμόγιο που επιβιώνει χάρις στο διεφθαρμένο και παρηκμασμένο πολιτικό σύστημα, παράσιτο που ζει σε βάρος των άλλων …
Και μετά; θα ρωτήσει κάποιος, οτιδήποτε δεν μπορεί να είναι χειρότερο από τις μαριονέτες των νταβατζήδως της παγκόσμιας οικονομίας, από τα καθάρματα που έφεραν τη χώρα σε αυτή τη κατάσταση και έχουν το θράσος να εμφανίζονται σήμερα σαν σωτήρες …

Σχολιάστε

19/04/2012 · 9:15 πμ

ηλίθιες μεταφυσικές προκαταλήψεις

Aπολαύστε με ελληνικούς υπότιτλους ένα από τα μικρού μήκους ντοκιμαντέρ του Ριτσαρντ Ντοκινς όπου αναλύει τις ηλίθιες μεταφυσικές προκαταλήψεις των ανθρώπων και ξεμπροστιάζει αυτούς που αισχροκερδούν εις βάρος της ανθρώπινης αυτής αδυναμίας.

Σε περίπτωση που δε σας εμφανίζονται οι υπότιτλοι ενεργοποιήστε τους από την επιλογή που βρίσκετε κάτω δεξιά της οθόνης.

Σχολιάστε

30/03/2012 · 8:55 πμ

Κλειστό …

Κλειστό το Σύνταγμα για τους πολίτες στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου!

Καμιά παρέλαση δεν θα διαλυθεί και δεν θα ματαιωθεί ό,τι κι αν επιχειρήσουν ομάδες διαμαρτυρομένων πολιτών. Η αστυνομία αν χρειασθεί θα πρέπει να επιδείξει πυγμή.  Αυτή είναι η εντολή της ηγεσίας της ΕΛ.ΑΣ προς όλους τους αστυνομικούς, οι οποίοι θα συμμετέχουν στα μέτρα για τις εκδηλώσεις και τις παρελάσεις σε ολόκληρη την χώρα…
Να μην πάει κανείς λοιπόν στη παρέλαση, τη μνήμη των αγώνων για τη πατρίδα σου δεν την τιμάς με παρελάσεις αλλά με τη στάση ζωής σου.
Εξ άλλου η παρέλαση γίνεται ενώπιον ενός συνήθως αποτυχημένου πολιτικού που έχει τον κώλο του στραμμένο σε αυτούς που υποτίθεται τιμούμε εκείνη τη μέρα με την παρέλαση.

Σχολιάστε

24/03/2012 · 10:10 πμ

Σας συμφέρει

Μια καλή προσπάθεια στις μέρες της οικονομικής κρίσης είναι και αυτή. Μπείτε, ψάξτε, αγοράστε.

 

Σχολιάστε

Filed under Χωρίς κατηγορία

ἡ αἴσθηση τοῦ νά εἶσαι ἕνα κατάλοιπο, ἕνα περίσσιο κομμάτι (σε αντίθεση μέ τό ἀναντικατάστατο) ἕνα ἀπόρριμα *

της Νατάσας Κεσμέτη

Σέ ἀντίθεση μέ τά πρόσωπα τῶν ἐποχῶν, τά μύρια πρόσωπα τῆς φύσης καί μάλιστα τά λιγότερο κραυγαλέα πού διαθέτουν τό χάρισμα εἴτε νά προκαλέσουν εἴτε νά διευκολύνουν τήν ἀρχή μιᾶς ἡσυχίας μέσα μας , εἶναι μᾶλλον σπάνιο νά συμβεῖ κάτι τέτοιο μέ τά ἀνθρώπινα πρόσωπα. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ἐπίσης πώς πώς νιώθουμε ἐξόριστοι ὅπου κι ἄν βρισκόμαστε.

Μπορεῖ νά καταφέρνουμε ἀκόμη νά τό κρύψουμε ἀπό τόν ἑαυτό μας, ἀλλά ἡ ἀνησυχία πού σαλεύει στό βάθος τοῦ νοῦ καί τῆς καρδιᾶς μας δέν παύει . Εἴτε μόλις ξυπνήσουμε εἴτε λίγο πρίν ἀποκοιμηθοῦμε μᾶς συναντάει, ὅ,τι κι ἄν κάναμε γιά νά τήν ἀποφύγουμε τίς ὑπόλοιπες ὧρες .

Ἔχει τήν μορφή τῆς ἀμφιβολίας γιά μᾶς τούς ἴδιους, γιά τό ἄν ζοῦμε πραγματικά . Εἶναι ἕνα αἴσθημα ἀπειλῆς πού ὀγκώνεται σάν κουφό κύμα . Εἶναι ἕνα προαίσθημα βαρύ καί σκοτεινό πού δέν μποροῦμε νά ἐντοπίσουμε τήν πραγματική του πηγή. Βεβαιώνουμε τόν ἑαυτό μας πώς ὅλοι ἔτσι νιώθουν ἐξ αἰτίας τῶν συγκεκριμένων μας συνθηκῶν, ἀλλά πεισματικά κάποιος γνωστός ἤ ἄγνωστος μέσα μας δέν πείθεται. Μπορεῖ νά ἀποκοιμιέται ἀλλά τήν ἑπομένη ἀνανεώνει τήν ἐπανεμφάνιση τῆς ἀνησυχίας του μέ διάφορους τρόπους.

Πρέπει νά ἀποδεχτοῦμε τήν ἀλήθεια του. Τουλάχιστον ἄς ξεκινήσουμε ἀπό αὐτό : ἕνας ἀριθμός ἀνθρώπων δέν ἀποτελεῖ κοινότητα μόνο καί μόνο ἐπειδή εἶναι… ἕνας ἀριθμός ἀνθρώπωv.

Κι αὐτό πού μᾶς λείπει περισσότερο ἀπ’ ὅλα εἶναι ἡ πραγματικότητα τῆς κοινότητας. Τήν μπερδεύουμε μέ τήν ὁμάδα, τή συγκέντρωση, τήν συναναστροφή, τή κοινή διαμαρτυρία, τήν διαδήλωση, τήν πορεία, τίς μαζικές ἐκδηλώσεις θυμοῦ ἤ ἐπικρότησης, τήν σωματική συνύπαρξη, τήν συμπαρακολούθηση ἑνός θεάματος ἤ ἀκροάματος , «τά πολιτιστικά δρώμενα».

Μπορεῖ νά ἔχει κάτι ἀπ’ ὅλες αὐτές τίς μορφές συνάντησης ἀνθρώπων ἀλλά ἡ κοινότητα εἶναι κάτι πολύ παραπάνω. Ὁ Κούντερα στήν «Ταυτότητά» του ἔγραψε πώς στά περισσότερα ἀπό τά παλιά ἐπαγγέλματα ὑπῆρχε ἕνα στοιχεῖο πάθους : «Οἱ παπουτσῆδες γνώριζαν ἀπό στήθους τά πόδια κάθε συγχωριανοῦ». Ἐδῶ ἄλλοτε γνωρίζαμε ἀπό μεράκι – λέξη πού ἴσως ριζώνει στόν ἵμερο. Ἀλλ΄ἀκριβολογεῖ ὁ συγγραφέας ὅταν λέει: ἀπό στήθους. Γιατί στό στῆθος τους οἱ παπουτσῆδες τοποθετοῦσαν μιά ξύλινη πλακέτα καί κεῖ πάνω κάρφωναν τά παπούτσια. Γι αὐτό καί πολλοί ἀρρώσταιναν ἀπό στηθικές νόσους καθώς ὁ ξύλινος θώρακας βάραινε καί δέν ἀνέπνεαν καλά. Τώρα ὅσοι ἀπέμειναν τσαγκάρηδες δέν ἀρρωσταίνουν ἔτσι ἀλλά σπάνια γνωρίζουν ἤ γνωρίζονται. Ὅλοι εἴμαστε πανομοιότυποι, προσθέτει ὁ Κούντερα δεμένοι μέ τήν κοινή μας ἀδιαφορία.

Ἡ κοινότητα γιά τήν ὁποία μιλᾶμε δέν δένει τά μέλη της μέ ἕνα διάτρητο δίχτυ ἀδιαφορίας, κάτι πού σημαίνει νέκρα τῆς κοινῆς συμβολικῆς γλώσσας. Κι αὐτό γιατί δέν εἶναι συνάθροιση μονολόγων. Ἡ ἀδιαφορία δέν ἔχει καμιά σχέση μέ τή δημιουργική ἡσυχία. Ἡ κοινότητα πού ἔχουμε ἀπωλέσει, συνδέει τά μέλη της μ’ ἕναν ἱστό ἀμοιβαιότητας τῶν φαντασιακῶν συμβόλων, πράγμα πού προϋποθέτει τήν ζωντανή μοναδικότητα τῆς ποικιλίας προσώπων σέ διάλογο.

Τό πικρό προνόμιο τῶν ἐξορίστων εἶναι ὁ μονόλογος. Ἡ μεγαλύτερη δοκιμασία τους : νά πνιγοῦν στήν εἰκόνα τους. Ἡ ἡσυχία ὅμως δέν εἶναι αὐτή τοῦ ναρκίσσου. Δέν μονολογεῖ κατάκλειστη. Ἔχουμε ξεχάσει πῶς ἀκριβῶς εἶναι νά ζεῖς σέ κοινότητα. Ὅμως σέ καμιά περίπτωση δέν εἴμαστε «κατάλοιπα».  Πρέπει νά βροῦμε ἤ μᾶλλον νά στραφοῦμε στό ζωντανό κέντρο μέσα μας καί νά συνομιλήσουμε μαζί του. Ἀκόμα καί ἡ ἀπόρριψη μπορεῖ νά μετατραπεῖ σέ ὠστική δύναμη γι αὐτή τήν στροφή. Ἔστω καί τά ψίχουλα γιά τούς σκύλους, εἶπε ἡ πεινασμένη εὐαγγελική γυναίκα καί δέν μιλοῦσε μέ τήν ὑποκριτική ψευτιά μιᾶς ὑπόδουλης. Δέν στεκόταν ὡς «ἕνα περίσσιο κομμάτι» ἀπέναντι στόν Χριστό, γι αὐτό ἀπέσπασε τόν πλήρη του θαυμασμό καί ὁλόκληρη τήν προσοχή του. Ὅσα βάσανα καί νά εἶχε, χόρτασε ἀπό τήν ἀγάπη πού τήν ὕψωνε στά μάτια του σέ ὅλη τήν μοναδικότητα τῶν δυνατοτήτων της. Τόλμησε τόν διάλογο καί ἐγκαινίασε μιά σχέση ζωτικῆς ἐπικοινωνίας ὅπου δέν ἦταν ἀπόρριμα: ξένη ἤ ἐξόριστη, ἀλλά οἰκεῖο μέλος μιᾶς καθολικότητας πέρα ἀπό τά ὅρια τῆς νοσταλγούμενης, πλήν θρυμματισμένης κοινότητας.

Τό παράθεμα εἶναι μιά πρόταση ἀπό τήν παρακάτω παράγραφο. Περιέχεται σέ μια πολύ ενδιαφέρουσα και πολύπλευρη συνέντευξη της κόρης τοῦ Λακάν, Judith Miller πού ἀναδημοσιεύθηκε στόν ἱστότοπο People and Ideas ἀπό τήν ἱστοσελίδα του Κέντρου Ψυχαναλυτικών Ερευνών. H μετάφραση στα ελληνικά είναι της Νατάσσας Κατσογιάννη και της Κυριακής Σαμαρτζή :

«Στό πλαίσιο τοῦ κοινωνικοῦ, ὑπάρχει συχνά μιά ἐπίδραση ἐπί τοῦ ὑποκειμενικοῦ, πάνω σέ κάθε ὑποκείμενο, ἡ αἴσθηση τοῦ νά εἶσαι ἕνα κατάλοιπο, ἕνα περίσσιο κομμάτι (σέ ἀντίθεση μέ τό «ἀναντικατάστατο»), ἕνα ἀπόρριμα. Στήν ἐργατική ἐπισφάλεια γιά παράδειγμα: σήμερα ἔχω αὐτή τή δουλειά, αὔριο μέ βάζουν στό περιθώριο, δέν ξέρω τί θά ἀπογίνω…»

Σχολιάστε

Filed under Πολιτισμός