Γυναίκες σε κατάσταση υστερίας

Βραδινή έξοδος με γυναικοπαρέα χτες και το αστείο ξεκίνησε από αυτό και μόνο. Τα βλέμματα και τα πειράγματα, των υπολοίπων οδηγών. Εννοείται των ανδρών, γιατί σου λέει, πέντε γυναίκες σε ένα αυτοκίνητο, έχουν βγει βόλτα έτοιμες για όλα, τι άλλο θέλουν όλες μαζί;

Έλα μου, ντε…

Έλα μου ντε, που δεν απείχε και πολύ αυτό που σκεφτότανε, από αυτό που έζησα. Είχα να δω την συγκεκριμένη παρέα, αρκετό καιρό και όταν διαπίστωσα ότι το μόνο σχεδόν θέμα μας ήταν «οι άντρες», άρχισα να παθαίνω το πρώτο σοκ.

Κατ’ αρχήν να πω ότι είμαστε διαφορετικές ηλικίες μεν, αλλά για κάποιο λόγο είχαμε «κολλήσει» σαν παρέα, πριν μερικά χρόνια και όλα τότε έδειχναν τόσο φυσιολογικά.

Τι κρίση είναι αυτή που μας πιάνει βρε κορίτσια ξαφνικά και μεταλλασσόμαστε από φυσιολογικές γυναίκες, σε γυναίκες δολοφόνους;
Διότι εγώ αν ήμουν άντρας και με κάποιον τρόπο, μπορούσα ν’ ακούσω την χθεσινή κουβέντα μας, όχι στα πόδια θα το έβαζα, αλλά θα κλεινόμουν σε μοναστήρι και θα καλογέρευα.

Άντρες αντικείμενα, έτσι αντιμετωπίζεται το «άλλο φύλλο» πλέον, από μια μερίδα (υποψιάζομαι την πλειοψηφία των νέων) γυναικών.

Γυναίκες που τα θέλουν όλα τώρα, χωρίς ενδοιασμούς, χωρίς συναίσθημα, χωρίς έρωτα, χωρίς αγάπη.
Θέλουν απλά να περνάνε καλά, έχοντας το «πάνω χέρι». Βασικό κριτήριο, να έχει ωραίο αυτοκίνητο, φυσικά μια κλασάτη δουλειά και «να έχει λεφτά», αλλιώς τι να τον κάνω;
Γυναίκες που πάνε με άντρες, απλά για να μην είναι μόνες, χωρίς να «τους λέει κάτι» ο συγκεκριμένος. Γυναίκες που θέλουν να κάνουν τις ανεξάρτητες, αλλά «όχι και να πληρώσω εγώ» ή άλλες που συμβιβάζονται μ΄ «ένα κρεβάτι» γιατί «θα πάμε μαζί διακοπές στο εξωτερικό και θα μου κάνει τα έξοδα, το καλοκαίρι δεν βγαίνει χωρίς λεφτά και χωρίς γκόμενο γλυκιά μου».

Κι εγώ κοιτάζω σαν ηλίθια… Εκτός και αν είμαι και ακόμη δεν το έχω αντιληφθεί…

Που πήγε εκείνο το κοριτσάκι που ήξερα πριν από τρία χρόνια και ντρεπότανε ακόμη και να πει καλά καλά την άποψή του και τώρα, μέσα σ’ αυτό το διάστημα που είχα να την δω, ακύρωσε τον γάμο της στην πρώτη πρόβα του νυφικού, «γιατί δεν είναι για μένα αυτά», άνοιξε δύο επιχειρήσεις, τις οποίες μεταβίβασε όντας υγιείς, γιατί αφού « τις έκανα, μετά δεν είχε ενδιαφέρον» και τώρα είναι το δεξί χέρι σε μία από τις γνωστότερες ανερχόμενες δικηγόρους της Αθήνας, κάνει «πόρτα» τα βράδια του Σαββατοκύριακου σε clubs και «τα έχει» ταυτόχρονα με δύο γιατί «ο ένας είναι καλός στο κρεβάτι και ο άλλος γιατί μου δίνει ότι θέλω».

Που είναι η άλλη, σοβαρή οικονομολόγος, που έδινε συμβουλές στην κόρη της, «κοίτα μην πληρώσεις εσύ, σήμερα που θα βγείτε» και να ετοιμάζεται να πάει Ισπανία, με έξοδα που θα της κάνει «ένας……», «γιατί η ζωή αγάπη μου, είναι λίγη και είναι για να περνάς καλά».

Η «τρελή ξανθιά» πάλι, «εγώ κορίτσια σας τα λεγα» «να κάνετε τα πάντα πριν και όταν αποφασίσετε να παντρευτείτε, να βρείτε έναν τεκνό που να είναι καλός και στο κρεβάτι, γιατί αλλιώς πόσο θ’ αντέξει ο γάμος»

Η τελευταία της παρέας, εξακολουθούσε να είναι σοβαρή και χωρίς αλλαγές στην κοσμοθεωρία της ζωής της, ίσως γιατί έχει να παλέψει με πραγματικά προβλήματα.

Και αυτό ακριβώς είναι τα ζητούμενο, ότι μέχρι την προηγούμενη φορά που είχαμε βρεθεί, θα ορκιζόμουνα, ότι ήταν όλες φυσιολογικές.

Τι έγινε βρε παιδιά και μας γύρισε η ζωή τούμπα? Τι πάθαμε και χάσαμε το μέτρο? Μιλάμε για τις σχέσεις και χρησιμοποιούμε λέξεις που έχουν να κάνουν με αγώνα σε ρινγκ.
Μιλάμε για τους άντρες και τους αντιμετωπίζουμε, σαν μηχανές για «πήδημα» (συγνώμη αλλά δεν μπορώ να το πω διαφορετικά, για να εξηγήσω αυτό που ένιωσα)
Μιλάμε για τα κριτήριά μας και αυτά είναι μόνο υλικά και εμφανισιακά Δεν άκουσα πουθενά, το να «μ’ αγαπάει», το να «με καταλαβαίνει», το «να με σέβεται», το «να τον αγαπάω», το να «τον καταλαβαίνω», το «να τον σέβομαι».

Δεν θέλω να φανταστώ ότι έχουμε γίνει ένα μάτσο τρελές, που το μόνο που μας ενδιαφέρει, είναι το να περνάμε καλά, χωρίς αισθήματα και ταυτόχρονα να ευνουχίζουμε και τα αισθήματα των άλλων (το είπα όσο πιο κομψά μπορούσα). Ότι το μόνο που θέλουμε είναι σχέσεις χωρίς αισθήματα και ουσία. Ότι το μόνο που μας ενδιαφέρει, είναι ένα καλό κρεβάτι και ένας πλούσιος γκόμενος.

Λένε βέβαια και «δείξε μου τον φίλο σου, να σου πω ποιος είσαι», τ΄ ορκίζομαι ΔΕΝ ΗΤΑΝ έτσι, όταν κάναμε παρέα και αυτό που είδα χτες με τρόμαξε και σήμερα το συζήτησα στο γραφείο με δύο συναδέλφους, διαφορετικών επίσης ηλικιών και η νύχτα τρόμου πήρε συνέχεια: «γιατί που είδες το παράλογο?».

Βρε είμαστε καλά;

Οκ, μας έχουν πρήξει τόσα χρόνια οι άντρες με την συμπεριφορά τους, αλλά, το σε πληρώνω με το ίδιο νόμισμα δεν είναι η λύση.
Άσε που πιστεύω ότι την εποχή που αυτοί το έκαναν, το έκαναν γιατί έτσι πίστευαν, έτσι τους έβγαινε, ενώ εμείς έχουμε αυτή την συμπεριφορά, μάλλον για εκδίκηση, μάλλον για ν’ αποδείξουμε πρώτα σ’ εμάς, ότι δεν «τα έχουμε ανάγκη τα ρεμάλια», ότι είμαστε πια, γυναίκες της εποχής.
Εκείνοι όμως ακόμη και όταν είχαν τέτοια συμπεριφορά, δεν το έκαναν τόσο «φτηνό», είχαν πάντα τον τρόπο να σε πείθουν ότι είσαι η μόνη γυναίκα της ζωής τους, είχαν μια ποιότητα στις δικαιολογίες τους.
Εμείς είμαστε, «σας το κάνουμε και άμα σας αρέσει».
Κορίτσια με τρομάζετε. Το βράδυ έπεσα στο κρεβάτι και ένοιωσα όπως στις παλιές ελληνικές ταινίες, που σ’ εκείνες για να γεμίσουν τον χρόνο μεν, έβαζαν διάφορα γεγονότα που συνέβαιναν στα όνειρα των πρωταγωνιστών. Εμένα δε, γύριζαν όλα τα γεγονότα, μ’ εμάς να έχουμε εξωπραγματικές μορφές και να καταβροχθίζουμε άντρες, αντί για πέπλα όπως στις ταινίες, περιφέρονταν γύρω μου, κόκκινες γόβες στιλέτα και σουτιέν σε όλα τα σχέδια, το καζάνι των ινδιάνων, αντί για τον άτυχο πρωταγωνιστή, ήταν γεμάτο από άντρες με ύφος «αγελάδας».

Που πήγε η γυναικεία φινέτσα βρε κορίτσια, η γυναικεία γοητεία, η γυναικεία γλύκα;
Εντάξει μας έχουν κάνει πολλά, αλλά με το να τους πατάμε και να τους δαγκώνουμε δεν θα πάρουμε το αίμα μας πίσω.
Έχουμε μετατρέψει τις ζωές μας, σε αγώνα επικράτησης, όλοι είμαστε εναντίων κάποιου, αλλά στην ουσία μόνο τον εαυτό μας, δυσκολεύουμε, γιατί μετά «κλαίμε» η μία στην αγκαλιά της άλλης, επειδή δεν βρίσκουμε κατανόηση και γιατί στην ουσία είμαστε μόνες.
Μα αφού έτσι όπως τους αντιμετωπίζουμε, τους έχουμε κάνει μονάχους – μονάχους κι απ’ την άλλη, εμείς κάνουμε τις καρέτα – καρέτα και άμα συνεχίσουμε έτσι, μας βλέπω στο τέλος να μετατρέπουμε τον κόσμο μας σ’ ένα μεταλλαγμένο θαλάσσιο πάρκο που θα κολυμπάνε οι ψυχές μας και σ’ ένα τσίρκο που θα έχουν καταφύγει οικειοθελώς στα κλουβιά τους, οι εναπομείναντες αρσενικοί, μπας και γλιτώσουν από μας.

Κοριτσάρες μου, νομίζω ότι ήρθε η ώρα να συνέλθουμε και να ξαναβρούμε την ταυτότητά μας, πριν το κλουβί με τις τρελές, στραφεί εναντίον μας.

της Χαράς