Μόνο η βροχή φταίει…

Είναι απίστευτο πως μπορούν να μεταβληθούν τα συναισθήματα, από την μια στιγμή, στην άλλη και μάλιστα, έτσι, χωρίς συγκεκριμένο ή ειδικό λόγο.
Μια λέξη, μια εικόνα, ο στίχος από ένα τραγούδι, η βροχή…..
και ξαφνικά ότι κράταγες μέσα σου, να γίνει χείμαρρος και να ξεχυθεί.

- Γκρίνια, νεύρα, μουρμούρα, ένα τεράστιο «ΑΧ», να σε πλακώνει κι εσύ να μην ξέρεις το γιατί.
- Να ξέρεις ότι κάτι έχεις, χωρίς να μπορείς να το προσδιορίσεις.
- Να φωνάζει επάνω σου κι εσύ να προσπαθείς να πείσεις και τον εαυτό σου και τους άλλους, ότι δεν συμβαίνει τίποτα.
- Να ξέρεις ότι κάτι έχεις, αλλά να μην ξέρεις «ΤΙ».

Γιατί ;
Αλήθεια δεν ξέρεις ;
Ή μήπως δεν θέλεις καν να μάθεις ;
Ή φοβάσαι να μάθεις ;

Τι δηλαδή και δειλός και ψεύτης ;

Μόνο η βροχή φταίει..

Μπα, απλά άλλη μια κουβέντα, που έμεινε μισή και ας είναι ο συνομιλητής, ο ίδιος σου ο εαυτός.

Λόγοι ; Πολλοί..

- Από το να γνωρίζεις ότι είναι παράλογο και άδικο να νοιώθεις, όπως νοιώθεις.
- Από το να είναι απολύτως αντικειμενικό το συναίσθημα που σε πνίγει, πλην όμως, να μην θέλεις να το παραδεχτείς και να το εξωτερικεύσεις.
- Από το να νοιώθεις ότι δεν έχεις κάποιον να το μοιραστείς και να ξέρεις ότι θα σε νοιώσει με τον τρόπου που θέλεις και έχεις ανάγκη, εσύ..

Μόνο η βροχή φταίει.

Μέχρι, όμως και
- Από το να νοιώθεις ότι υπάρχουν ανοιχτές αγκαλιές, πρόθυμες να σε κλείσουν μέσα και να σε κάνουν να τα ξεχάσεις όλα, όμως εσύ δεν θέλεις να το παραδεχτείς, για να μην τις κάνεις να «πονέσουν».

Μέχρι όμως και
-Από το ότι έχεις μάθει εσύ να δίνεις τις λύσεις και άρα δεν μπορείς να τις ζητάς από τους άλλους, σε κάνει να βγαίνεις από τα .. νερά σου..

Μέχρι όμως και
-Από το ότι εσύ έχεις μάθει να είσαι ο «δυνατός» που στηρίζεις, ανεβάζεις, τους άλλους και η αγκαλιά σου ανοίγει, για να χωρέσουν μέσα όλοι οι άνθρωποί σου, για να βρουν αυτό που έχουν ανάγκη, την κάθε στιγμή.

Μέχρι όμως και
- Από το ότι εσύ πονάς για κάτι πράγματα μικρά.. που απλός τα νοιώθεις σαν αγκάθι, μέσα στην φυσιολογική ροή της ζωής σου.. τι στιγμή που γύρω σου υπάρχουν άνθρωποι «σου» ή όχι, δεν έχει σημασία αυτό, που αγωνίζονται για το δικαίωμα στην επιβίωση, για το δικαίωμα στο όνειρο, για το δικαίωμα στη ζωή, σε μια ζωή που κι αυτή κοστολογείται.

Ζωή με το κομμάτι, δηλαδή..
.. όχι, όχι, σταθερά..
Μόνο η βροχή φταίει…

Ψέματα.. αλήθεια.. δύναμη.. πίστη.. συμβιβασμό.. ανωτερότητα.. αισιοδοξία.. πυγμή.. αδιαφορία.. μαγκιά.. θάρρος.. θράσος.. αγωνία.. ελπίδα.. αγάπη.. χαμόγελο..

Τι θέλει τελικά η ζωή, για να είναι ωραία; …για να την αντέξεις ; ..για να την ζήσεις ;

Μόνο η βροχή φταίει..

.. και το φανάρι ανοίγει κι εσύ δεν μπορείς να ξεκινήσεις, γιατί σε πνίγει ο λυγμός και τα μάτια σου, είναι κι αυτά μια βροχή..

Μόνο η βροχή φταίει..

Μόνο.. ;

της ΦΙΛΗΣ Χαράς απο το :